‘Sodemieter op, ik heb al een vriend!”.

4e week...

‘Welcome in Amsterdam’ staat er op een groot bord als we afgemeerd hebben aan de door duizenden zeeleeuwen bevolkte haven van Amsterdam Island. Bizar, om zo’n vertrouwd ogend bord zien staan, bijna letterlijk aan de andere kant van de wereld.

En het eiland heeft nóg wat gemeen met Nederland: koeien! Alleen zie je die niet hier. In tegenstelling tot de zeeleeuwen zijn de koeien hier erg schuw en niet zonder reden: de lokale bevolking (nou ja, bevolking... 23 man) jaagt op de beesten als voedsel.

Omdat ze me per se zo’n beest wilden laten zien, ben ik gisteren op mijn eerste koeiensafari geweest. Ach, tussen alle bizarre dingen die ik heb meegemaakt op deze unieke reis, kan dat er ook nog wel bij.

Wist je dat Amsterdam island de schoonste lucht van de hele wereld heeft? De luchtzuiverheid hier is dan ook een soort van internationale standaard. Het gaat zover, dat als we willen barbecuen, of een ritje willen maken in één van de twee auto’s die het eiland rijk is, moeten we dat melden omdat de gevoelige apparatuur hier dat meteen registreert als vervuiling.

Maar hoe bijzonder dit eiland en de andere plekken die ik de afgelopen weken heb bezocht ook zijn, voor mij waren de mensen die ik heb meegemaakt en ontmoet toch het meest uniek.

De mensen aan boord van ons schip en vooral leefgemeenschappen op de eilanden. Nooit meer dan een handvol mensen die daar soms anderhalf jaar verblijven. Geloof me, dat is een Big Brother in het kwadraat.

De eilanden als saaie plek waar gewerkt wordt, de boot als een soort sodom en gomorra, waar iedereen nog even helemaal ‘loos’ gaat. De mensen die na anderhalf jaar weer teruggaan naar de bewoonde wereld, en degenen die daar anderhalf jaar afscheid van moeten nemen.

Iedere avond en nacht is de bar aan het schip stamvol geweest en is namen de Fransen een ongekende hoeveelheid drank in. En ik heb ook gemerkt dat ik zo’n beetje de enige vrouw was aan boord: iedere nacht stond er weer een andere vent op mijn deur te bonzen of-ie misschien even binnen mocht komen.

En ik iedere keer maar weer in mijn beste Frans roepen: ‘Sodemieter op, ik heb al een vriend!”. Ze hebben het de hele reis volgehouden. Tevergeefs.

Toch zal ik ‘mijn’ schip, mijn tijdelijke kleine wereld, intens missen, de kleurrijke mensen, de zuiverheid van de zee en de lucht, het gevoel van alle stress en drukte in de wereld verlost te zijn, de ongelofelijke rust... heerlijk.

Als je dit leest heb ik Amsterdam island alweer achter me gelaten en zijn we 5 dagen op volle zee onderweg naar Mauritius, waar we een tankstop maken alvorens we terugkeren naar Reunion, waar het vliegtuig naar Nederland wacht.

Het zal raar worden om weer terug te zijn. Natuurlijk, ik mis mijn hunk Francesco, mijn familie en vrienden enorm, maar ik verheug me niet op het hectische leven waaraan we in het westen zo gewend zijn.

Maar de plicht roept, als ik terugben zitten we midden in de campagne die LLiNK op 1 april volgend jaar naar 150.000 leden gaat brengen. En dat moet lukken. Want als je net als ik vindt dat we ons met z’n allen moeten inzetten voor een betere, groenere en meer zorgzame leefomgeving, word dan lid! Van de 5, 73 euro jaarcontributie gaat trouwens 2 euro naar een speciaal fonds, waaruit LLiNk eind van dit jaar 100.000 euro weggeeft aan sympathieke, kleine projecten.

Mensen die zo’n project hebben, kunnen een filmpje sturen naar www.llink.nl en zo kans maken op dat geld. Dus als je iemand in je omgeving weet die zich inzet voor gehandicapten, daklozen, een beter milieu, een schonere straat of de bescherming van dieren, maak ‘m attent op deze unieke actie. Je kunt nu al tientallen ingestuurde filmpjes bekijken.

Maar dat is straks. Voor mij is het nu nog enkele dagen genieten van de ongekende rust, die rare Fransen, dit stoere vrachtschip en de onmetelijke zee. Het was geweldig, indrukwekkend en onvergetelijk en ik hoop dat ik je straks in ‘3 op reis’ iets kan laten meebeleven, meevoelen van de meest bijzondere reis die ik ooit heb gemaakt.

Tot snel,

Floortje

 Mail

 Print