SNEEUW

Twaalf uur later ben ik weer thuis en is mijn mening over rijdend Nederland weer eens bevestigd. Sneeuw jaagt de gemiddelde Nederlandse automobilist op een bijna kolderieke manier angst aan. Voorzichtigheid is goed, maar men kan ook te hazerig zijn. Hoe dat komt? De man of vrouw achter het stuur is bang om te slippen en heeft geen idee wat er dan moet worden gedaan. Daarom gaat hij/zij stapvoets rijden. Ook over een kaarsrechte en slechts licht besneeuwde weg.

Daarom een pleidooi voor de aloude antislipcursus. Onder krasse knarren valt dan onvermijdelijk de naam Rob Slotemaker. Een van de eersten die in Nederland met gerichte technieken de automobilist over zijn slipangst heen hielp. Met hulp van modelautootjes werd in een gezellig lokaaltje, bij de entree van het circuit van Zandvoort, eerst de theorie onderwezen. Wat gebeurt er feitelijk wanneer een auto in een slip raakt en hoe ’vang’ je die slip als bestuurder het beste op? ’s Middags de gladde baan op om het in de praktijk te brengen.Ging natuurlijk de eerste keren altijd faliekant mis. Want Rob trok dan zó hard aan de handrem dat er geen redden meer aan was. Tollend draaide je dan van de baan. Was ook de bedoeling! Laat ze vóelen hoe het voelt om te slippen. Na een dagje was zelfs de grootste ’Mien uit Urk’ (zoals Slotemaker zijn minst getalenteerde klanten kwalificeerde) in staat om keurig gas lossend, ontkoppelend, gericht bijremmend en eventueel tegensturend weer in het rechte spoor te komen.

Andere tijden, ik weet het. Vandaag de dag heeft iedere auto een antiblokkeerremsysteem (ABS) en vaak ook nog elektronische stabilisatie (ESC/ESP). Waardoor je ook bij vol remmen nog kunt sturen en de auto zélf een slip tracht te vermijden. Maar tóch moet je een keer voelen hoe het voelt. Laat iedereen zo’n antislipcursus volgen. Wedden dat we dan bij sneeuw nooit meer in de buurt van dat filerecord komen?

 Mail

 Print