Verleid tot foute vastgoeddeal

De Telegraaf kreeg vertrouwelijke correspondentie in handen tussen de corporatiedirecteur en vastgoedhandelaar David Denneboom. In 2007 kwamen zij op een haar na tot een overeenkomst over het appartementencomplex Nellestein met een koopsom van 36.100.000 euro. Rochdale zegde hierbij toe alle financiële risico's op zich te nemen. Het enige wat Denneboom hoefde te doen om zijn winst te behalen, was de appartementen doorverkopen zodra de zittende huurders zouden vertrekken.

"Ik hoop maar dat ze hier kogelvrij glas hebben", grapt Hubert Möllenkamp (60) ruim een jaar geleden op een zomerse zondagmiddag tegen zijn tafelgenoot in het Amstel Hotel. David Denneboom kan nauwelijks lachen om de humor van zijn lunchpartner. Hij kreeg in 2004 landelijke bekendheid doordat hij op de stoep van de Apollolaan in Amsterdam naast 'bankier van de onderwereld' Willem Endstra stond toen deze werd doodgeschoten. Hijzelf raakte daarbij gewond. De lunch met Möllenkamp in het Amstel Hotel was er één in een reeks van velen, herinnert Denneboom zich. Aanleiding voor al die etentjes vormde de voorgenomen verkoop van het op dat moment door Rochdale nog maar nét van het Brabantse vastgoedbedrijf Straet Holding aangekochte sociale woonproject Nellestein.

De voorwaarden voor de verkoop van het complex lijken volgens Denneboom te mooi om waar te zijn. Zonder dat de vastgoedhandelaar ook maar één euro zelf hoeft te investeren, krijgt hij het miljoenenproject door Möllenkamp in feite in de schoot geworpen. Onder het nuttigen van een espresso in de Amsterdamse binnenstad vertelt hij over zijn ervaringen met Rochdale en praat hij bovendien voor het eerst met een krant over het gebeuren in de Apollolaan, ruim vier jaar geleden. "Na een bespreking op 17 mei 2004 over het Scheveningse Kurhaus-hotel dat ik drie maanden daarvoor samen met Endstra en een aantal beleggers van ING Real Estate had aangekocht, vond de inmiddels veelbesproken aanslag plaats. Wim werd ter plekke geliquideerd en ik werd in mijn been geschoten."

Verkeerde kringen

"Ik heb altijd prettig zaken gedaan met Wim, net als iedereen in de vastgoedwereld, maar na het schietincident bleek al snel dat een ieder die in het verleden openlijk wat met hem te maken had, het stempel 'fout' meekreeg. Vooral overheidsinstellingen en Nederlandse banken wilden ineens geen zaken meer met mij doen. Ik kon bijvoorbeeld geen bankrekeningen meer openen omdat ik in 'verkeerde' kringen zou hebben verkeerd. Zelfs door het bankconsortium waarvan ik kort daarvoor nog het Kurhaus had gekocht. Hoe hypocriet kun je zijn? Ik ben nog nooit voor enig strafbaar feit vervolgd, laat staan veroordeeld. Bovendien kom ik nergens in de zogeheten Endstra-processen voor en heb ik alle overige belangen met de erven-Endstra direct ontvlochten om mijn zakelijke reputatie te redden."

Denneboom zegt dan ook 'ziek' te worden van de schijnheiligheid van overheidsinstellingen, woningcorporaties, bepaalde makelaars en collega-vastgoedhandelaren. "Het werd me bijkans onmogelijk gemaakt om met Bertin BV, dat ik reeds in 2003 had overgenomen van Endstra, nog zaken te doen op Nederlandse bodem." De zakenman richt zich daarom op de Duitse vastgoedmarkt en bemiddelt daar bij een aantal grote transacties, waaronder de aankoop van het kolossale Siemens-complex in Paderborn. In Nederland is hij slechts betrokken bij een tweetal grote kantoortransacties, aangekocht via een bevriende makelaar van DTZ Zadelhoff en doorverkocht aan derden.

Dan ontmoet Denneboom in februari 2007 de directeur van Rochdale, een van de grootste woningcorporaties van ons land, en krijgt hoogstpersoonlijk het Nellestein-complex aangeboden, bestaande uit 256 verhuurde appartementen aan de Gaasperplas. "Möllenkamp trok zich kennelijk niks aan van alle publiciteit rondom mij en leek het zelfs spannend te vinden om zaken te doen met 'de man die naast Endstra in zijn been werd geschoten'. Tijdens onze etentjes maakte hij steevast opmerkingen over kogelwerend glas. Ook vroeg hij zich lachend af of zijn toenmalige auto van de zaak, een Maserati Quattroporte, kon worden bepantserd", aldus Denneboom, die zich daarover verbaasde. "In eerste instantie was de portefeuille commercieel totaal niet interessant. Mijn interesse ging enkel uit naar het prestigieuze hoofdkantoor van de woningcorporatie, ook wel bekend als het Bruggebouw Zuid over de ring A10, dat ik heb aangekocht samen met een grote belegger uit Apeldoorn."

Maar na vele uitgebreide lunches in exclusieve etablissementen zoals het Okura Hotel, het Amstel Hotel en het Spaanse jetset-vakantieoord Altea, ging Denneboom tóch overstag voor het Nellestein-aanbod van Möllenkamp. Möllenkamp stelt in de op schrift staande overeenkomsten voor om de gehele financiering te verzorgen. Dat wil zeggen dat alle exploitatie-, beheers-, en onderhoudsrisico's voor een periode van tien jaar door Rochdale zouden worden afgedekt. "Bovendien garandeerde hij mij dat woningen die gedurende de contractperiode niet waren verkocht, gewoon weer aan de corporatie konden worden terugverkocht met een winst van ?4000 per stuk! De voorwaarden van deze deal waren zo mooi dat geen enkele belegger daar nee tegen zou zeggen."

"Het was duidelijk dat de woningcorporatie bijzonder graag af wilde van het nog maar recent verworven Nellestein-complex en de miljoenen investering zo spoedig mogelijk van haar eigen balans af wilde hebben"

Uit de persoonlijke brieven van Möllenkamp aan Denneboom, in handen van De Telegraaf, wordt duidelijk dat de corporatiedirecteur daarvoor een ingenieuze financieringsconstructie had bedacht. De corporatie zou Denneboom assisteren bij het aantrekken van een banklening via een 'bevriende' bank van Rochdale voor een bedrag van ?28.750.000. Rochdale stond daarbij zelfs garant voor de rentebetalingen aan de betreffende bank. Het resterende bedrag van ?7.820.000 kon Denneboom, zonder daar enige aanvullende zekerheid tegenover te stellen, uit de kas van de woningbouwvereniging lenen. Een constructie die, zoals uit navraag bij VROM blijkt, verboden is voor woningbouwcorporaties.

Tekenbevoegd

"De volgende maanden zag ik in eerste instantie slechts gedeelten van de afspraken die ik met Möllenkamp aan tafel had gemaakt, terug in de schriftelijke voorstellen. Als ik hem daarop aansprak reageerde hij met: 'Dat regel ik nog wel op kantoor, maak je geen zorgen. Als ze gaan zeiken, dan gooi ik ze er desnoods allemaal uit. Die 256 hutten zijn binnenkort van jou', telkens vermeldend dat hij zelfstandig tekenbevoegd was. Half maart 2008 belde Möllenkamp dat 'alles was geregeld'." Maar Denneboom vertrouwt het inmiddels niet meer. Hij vindt het bovendien vreemd dat Hans Bouwman, de belangrijkste financiële man van Rochdale, blijkbaar niets mag weten van de lunchafspraken die hij met Möllenkamp heeft. Na ruggespraak met zijn juridisch adviseur besluit Denneboom uiteindelijk van de zaak af te zien.

De betrokken vastgoedadvocaat, die anoniem wil blijven, zegt: "Wij hebben van begin af aan gegist naar de beweegredenen van Rochdale om dit complex onder dergelijke unieke voorwaarden te verkopen. Waarom koopt een sociale woningbouwvereniging in 2007 een groot aantal appartementen om het binnen zo'n korte tijd met een verlies van ?1.000.000 door te verkopen? Om daarbij ook nog eens alle risico's te blijven dragen met een jaarlijkse negatieve cashflow van zeker ?300.000."

 Mail

 Print