Consul reageert op adoptieaffaire

door onze redactie

"Daar stond mijn lieve Jade op wie ik twee jaar lang heb gepast als babysitter en met wie ik heb gespeeld... Mijn hart brak toen ik gisterochtend De Telegraaf las"

Aan het woord is de Hollandse ex-babysitter van Jade. "Ik zou zo dolgraag dit meisje zélf willen adopteren en een goed thuis geven!"

Ze stottert, overmand door de emoties en door het zoeken naar de juiste woorden. Aan haar taalgebruik is duidelijk hoorbaar dat ze jarenlang woonde in Azië en Latijns-Amerika, als dochter van een Nederlands echtpaar dat voor zijn werk over de hele wereld zwierf. Zo leerde ze Raymond Poeteray kennen, de Nederlandse consul in Hongkong, over wie heel Azië dezer dagen schande spreekt.

Minder aandacht

Jarenlang woonde het oppasmeisje, dat inmiddels weer is neergestreken in Den Haag en daar studeert, in Jakarta, vlak bij Raymond en Meta Poeteray, die toen waren verbonden aan de Nederlandse ambassade in Indonesië. Ze was er kind aan huis en maakte er van dichtbij mee dat het diplomatenstel, dat dan al een circa zevenjarige zoon heeft, het vier maanden oude Koreaanse meisje adopteert. "Maar vanaf het begin merkte ik al dat er iets fout zat: ze gaven haar véél minder aandacht dan hun eigen zoon. Het zat al scheef vanaf het begin."

De ex-babysitter maakte Jade mee tot aan haar tweede jaar. "'s Avonds paste ik op haar. Overdag was er een Indonesische vrouw die Jade constant verzorgde. Maar Meta behandelde Jade direct al niet als haar echte dochter. Hun zoon was overigens wel gek op Jade."

De Hollandse babysitter, die gisterochtend tranen met tuiten huilde over het lot van Jade, herinnert zich haar als "héél lief, slim, maar wel erg stil". Van mishandeling binnen het gezin is beslist geen sprake, zegt ze.

"Ik ben héél erg boos op de ouders Poeteray. Ik kan ze wel haten om wat ze nu hebben gedaan. Ik ben verbijsterd door hun actie. Zoiets dóé je toch gewoon niet. Als je een kind adopteert, dan ben je volledig verantwoordelijk. Het is geen vieze sok, die je in de hoek smijt. Dat meisje is toch geen stuk vuil! Ik zou haar nu dolgraag zelf willen adopteren. Zorgen dat ze een goede thuissituatie krijgt. Maar wie moet ik daarvoor bellen in Den Haag"

De babysitter weerspreekt nadrukkelijk dat Jade gedragsproblemen zou vertonen, zoals wordt beweerd door de Hollandse ex-ouders. "Ze was alleen héél erg stil. Maar ik kan natuurlijk alleen spreken van haar eerste jaren, niet hoe ze de laatste jaren is geworden. Dat haar adoptiefouders stellen dat er sprake is van eetproblemen, is onbegrijpelijk. Dan moet je daar je schouders onder zetten. Geduldig zijn, je tijd ervoor nemen. Je moet haar een kans geven. Maar het vreemde is: toen Jade thuis bij ons at, wilde ze álles gewoon opeten. Wij hebben geen eetstoornis gemerkt. De ouders Poeteray spreken over een cultuurverschil, maar dat is gelogen: dat meisje was al in hun gezin op de leeftijd van vier maanden. Ze is juist gevormd door haar opvoeding!"

De ex-babysit maakt zich grote zorgen over de huidige gemoedstoestand van het kind. "Ik probeer uit alle macht erachter te komen waar ze momenteel is ondergebracht. Want Jade moet nu heel erg in de war zijn. Ze kan onmogelijk beseffen wat er aan de hand is. Ze slaapt in een ander bed, bij onbekende mensen, op een vreemd adres. Ze wordt nu op een afschuwelijke manier beschadigd. Mijn oppaskindje zit ergens moederziel alleen, dat gaat me door merg en been!"

Hechting

Naast de lawine van woedende reacties in Nederland en heel Azië, krijgt het gewraakte diplomatenstel Poeteray overigens steun van Huub van 't Hek, hoofdredacteur van het magazine Perspectief, een blad over ouders en kinderen in de jeugdzorg. Hij kan wél begrip opbrengen voor het diplomatenstel:

"Hoe paradoxaal het ook mag klinken: een breuk met je adoptiekind kan in uitzonderlijke gevallen in het belang zijn van het kind. Als je een meisje van vier maanden adopteert, weet je niet wat je in huis haalt. Je weet niet wat er in die tijd is gebeurd met dit kind of wat er mogelijk genetisch mis is.

De meeste pleegouders doen meer dan doorsnee biologische ouders. Ze werken echt keihard voor het welzijn van hun kinderen. Maar een kindje kan psychisch al zó zijn beschadigd, zo onaangepast, zo onbereikbaar zijn, dat het niet in staat is tot enige vorm van hechting. Zulke kinderen blijven een bodemloos vat. In zulke gevallen is geen sprake van 'het dumpen van kinderen', maar die ouders zijn domweg kapot door het sluimerende gif dat het hele gezinsleven verwoest. In zulke gevallen is 'ontkoppeling' in ieders belang."

De juridische status van het kind is onduidelijk. De Nederlandse ouders hebben, aldus het Koreaanse consulaat in Hongkong, het meisje niet tot Nederlandse genaturaliseerd. Evenmin heeft ze een verblijfsstatus als officiële inwoonster van Hongkong. Jade is dus Zuid-Koreaanse gebleven, maar de Zuid-Koreaanse wet staat niet toe dat eenmaal geadopteerde kinderen worden teruggegeven. Probleem is tevens dat ze geen woord Koreaans spreekt, maar wel vloeiend Nederlands.

SITEMAP

Lifestyle:
Vrouw
Horoscoop
Gratis spelletjes
Puzzel
Financieel:
DFT
OverGeld
MijnBedrijf
WUZ:
Wat U Zegt

© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer