Jeroen Akkermans laakt gedrag journalisten

Foto: RTL Nederland

„Helaas kent de journalistiek geen zelfbeheersing zodra de sneeuwbal van het grote nieuws aan het rollen is gebracht”, schrijft Akkermans in zijn donderdag verschenen boek Er Zijn Grenzen, waarin hij aan de hand van twintig jaar correspondentschap de veranderingen in Europa beschrijft.

Zo klikten twee jonge fotografen er gretig op los toen hij het lichaam van Storimans in een auto wilde leggen, aldus Akkermans. „Ik vraag of ze me willen helpen tillen. Ze geven geen krimp en verschuilen zich achter hun toestel.” De verslaggever schreeuwt dat ze hun foto's hebben en dat het tijd is te vertrekken. „Ik krijg Stan niet in mijn eentje van de grond. Mijn woedende stem maakt geen indruk, de noodzaak om met zijn allen snel weg te komen dringt niet tot mijn collega's door.”

Ook in het militaire ziekenhuis van Gori volgen verslaggevers Akkermans. „Een man in een witte jas vraagt bezorgd naar mijn been. Ik laat na enige aarzeling mijn broek zakken in de drukke gang. Voor het eerst merk ik dat ik word gefilmd. Bloed op mijn kleren; zoom in, zoom uit op mijn been.”

Verslaggevers gaan Akkermans achterna als hij in een ambulance met Storimans naar de hoofdstad Tblisi rijdt. „Ik schrik op als naast ons op de vluchtstrook een zwarte Mercedes opduikt. Een televisiecamera zoekt door het zijraampje opzichtig naar zijn doel. De open mond van de cameraman is bijna net zo groot als de lens van zijn camera. Hij heeft beet want ik krijg mijn raampje niet dicht.”

Na terugkomst in Nederland krijgt Akkermans de foto's onder ogen van de slachtoffers in Gori. Tal van westerse media nemen de beelden af omdat er op de foto's ook westerse slachtoffers te zien zijn. „Daar kan ik allemaal nog inkomen. Maar de foto van Stan op mijn schoot hoort niet één dag na zijn overlijden op de deurmat van de familie Storimans te liggen.”

 Mail  Print

Plaats op: