Boeing zakte veel te snel

Het landingsgedrag is een van de hoofdpunten van het onderzoek. In het eerste deel van het landingstraject, waarbij de vliegers de felle landingslichten langs de baan al in zicht moeten hebben gehad, is die veel te hoge verticale snelheid ook nauwelijks gecorrigeerd.

Toen dat 45 seconden voor de crash wel gebeurde, raakte het toestel beneden de landingssnelheid en werd met 576 voet - minder dan 200 meter - per minuut en een afgenomen snelheid van nog maar 83 knopen gevlogen op het moment dat het neerstortte. De overtreksnelheid, waarbij een toestel van dat type uit de lucht valt, ligt tussen de 85-100 knopen.

De Boeing 737-800 raakte al eerder in het laatste landingstraject beneden de voorgeschreven landingsnelheid van 135-145 knopen; die daalde de laatste twee minuten van 159 via 148, 145, 129, 117 en 85 knopen naar 83 knopen, waarna het toestel in de klei voor de Polderbaan klapte. De vraag bij het onderzoek is waarom de vliegers de ontstane situatie niet konden corrigeren. Was het onervarenheid van de copiloot die op deze route training kreeg met dit type toestel? Was het een onmogelijkheid door technische storing of wellicht brandstofgebrek? Of een combinatie van onbekende factoren?

Eén ding staat vast. Uit de ooggetuigenverslagen dat het vliegtuig op het laatste moment met de staart gericht naar de grond vloog, valt af te leiden dat de vliegers tot slot vergeefs hebben gevochten voor hun leven met kansloze pogingen het toestel van de grond te 'tillen'.

 Mail

 Print