'Anne Frankhuis? Nooit van gehoord!'

Foto: Rob de Jong

RIT 1:

De Dam, 20.39 uur. De jonge chauffeur trapt meteen op de rem van zijn oude Mercedes als hij het handopsteken ziet. Het gaat om een kippeneindje. "Magere Brug? Geen probleem", zegt hij en verbreekt zijn gsm-gesprek. Plopt zijn oortje uit, noteert de tijd en kijkt in de achteruitkijkspiegel. "Waar is die brug eigenlijk? O, bij Carré. Maar dat heet toch gewoon Amstel." Wat-ie zegt.

Aan de binnenspiegel deint een geur-dennetje mee. Kort geschoren Marokkaan, in vale joggingbroek en T-shirt. Die voorkomend en beleefd vraagt: "Heeft u een fijne dag gehad vandaag, mevrouw?" De vrije rijder baalt op zijn beurt van zíjn dag: "Ja, die man die gedood is. Vind ik heel erg. En ik denk dat wij erop worden aangekeken. Ik zie ze kijken..."

RIT 2:

Prinsengracht, 23.59 uur. Met een druk op de knop wordt in café Pieper op de Prinsengracht een taxi besteld bij de taxicentrale. Ik wil naar huis. Op de De Clercqstraat. "Zo'n kort ritje..." verzucht de TCA-chauffeur. "Ook welkom", denk ik nog. "Voor iets meer dan een kilometer vangt hij de hoofdprijs van 7,50 euro." Gelukkig blijft zijn verzet bij die ene opmerking. Maar gemakkelijk voel je je niet. Wat deze chauffeur denkt van de klantvriendelijkheid van de Amsterdamse taxichauffeurs? "Bij TCA is die flink verbeterd de afgelopen jaren. Wij zijn aan strenge regels gebonden. Dat is alles wat ik erover wil zeggen."

RIT 3:

Het zou vragen om problemen zijn. In een taxi stappen op de standplaats Centraal Station en zeggen dat je naar de Nieuwmarkt moet. De chauffeur vertrekt geen spier, zet de meter op het goede instaptarief van 7,50 euro en rijdt richting Prins Hendrikkade. Heeft hij geen bezwaar tegen korte ritten? "Ik heb liever tien korte ritjes in een uur dan twee van twintig euro", is het antwoord. "De meeste mensen geven een tientje voor een binnenstadsrit, heb ik honderd euro omzet per uur."

RIT 4:

Vanaf de Nieuwmarkt op zoek naar een taxi voor een kort ritje naar de Rozengracht, ter hoogte van de Westertoren. "Stap maar in", zegt vrije taxirijder van buitenlandse komaf.

Nog geen minuut onderweg en hij haast zich in gebrekkig Nederlands te zeggen dat zijn Marokkaanse collega's er een bende van maken. "Ik ben Turk. Ach, kan er niet mee zitten dat mensen mij ook voor een Marokkaan aanzien, ik blijf altijd correct en vriendelijk." Hij rijdt niet onnodig om en de meter is keurig op het starttarief van €7,50 aangezet.

Hij kan alleen niet ophouden over zijn Noord-Afrikaanse collega's. "Je moet een papier van goed gedrag overhandigen als je taxi wilt gaan rijden. Hoe komen zij daaraan? Het zijn allemaal inbrekers en criminelen. Als je je laat ophalen om naar Schiphol gebracht te worden, kun je er donder op zeggen dat je huis leeg is als je van vakantie terugkomt. Nee, mij niet gezien op het Leidseplein. Daar staat alleen maar gajes."

RIT 5:

Om een uur of één 's middags pikken we een taxi op het Centraal Station in Amsterdam. Kunnen we naar de hoek van de Vijzelgracht en de Herengracht? Op een zaterdagavond probeer je het niet eens voor zo'n ritje van minder dan tien minuten. "Stap maar in", zegt de Marokkaanse chauffeur, die tegelijk zijn wenkbrauwen optrekt: "Hoek Vijzelgracht/Herengracht? Dat ken ik niet. Bedoelt u niet Vijzelstraat/Herengracht?" verbetert hij uw verslaggever terecht en neemt de kortste route naar de bestemming.

Even later nemen we een taxi op het Leidseplein. "Anne Frankhuis graag." "Dat ken ik niet. Heeft u adres? vraagt mijn chauffeur. Deze chauffeur spreekt beperkt Nederlands. "Ik kom uit Afghanistan en heb zes jaar internationale betrekkingen gestudeerd in Kiev. Maar hier zit ik op de taxi." Wat vindt hij van de taxigangsters? "Men kan zoveel diploma's hebben, maar toch een slecht mens zijn. Of men kan geen diploma's hebben en een keurig persoon zijn."

RIT 6:

Op het Surinameplein is het zoals altijd leeg bij de standplaats. Ik houd op de trambaan een taxi aan en vraag hem of hij me naar het anderhalve kilometer verderop gelegen Mercatorplein wil rijden. De vriendelijke chauffeur van taxibedrijf MTA vindt het geen probleem.

Uit de boxen schalt klassieke muziek. De chauffeur is van Turkse afkomst en vertelt al vijf jaar op de wagen te rijden. Veel ritjes voor hotels. Het Leidseplein mijdt hij altijd in het weekend. Hij wil geen ruzie. De dader van het taxidrama kent hij, maar alleen van gezicht. Hij heeft nog nooit met hem gepraat.

Vijf minuten later staan we op het Mercatorplein. Het starttarief is 7,50 euro voor de eerste twee kilometer. Dat bedrag staat nog steeds op de teller.

 Mail

 Print