Radeloos na moordmysterie

Klaas Vis laat in de woonkamer zien waar de ontzielde lichamen van zijn ouders precies werden gevonden. Foto: FRANK UIJLENBROEK

„De politie heeft een dna-spoor”, vertelt hij. „De maatschappij en ik hebben recht op antwoorden! Deze zaak mag niet op de plank verdwijnen.”

Neergestoken én doodgeschoten. Geen sporen van een worsteling of inbraak. De voordeur zelfs nog op het nachtslot, de poort naar de tuin ook. De achterdeur open. Kostbare vazen en schilderijen hingen er nog. Alleen de levenloze lichamen van Jurrie (64) en Marrie (60) Vis vormden twee maanden terug de stille getuigen van een verschrikkelijke misdaad.

Voor zoon Klaas Vis uit Rotterdam, een voormalig binnenschipper en ex-eigenaar van een computerbedrijf, lijkt de geschiedenis afsluiten zonder antwoorden te krijgen, onmogelijk.

„Mijn moeder had haar handen nog omhoog toen ze in haar stoel, waar ze altijd in zat als ze tv keken, werd gevonden. Messteken in haar lichaam en een kogel door het hart. Mijn vader lag. Hij leek wel geëxecuteerd. Een enkel schot door zijn hoofd. Waarom toch twee soorten wapens?”

Opnieuw bezoekt hij de ouderlijke woning, ditmaal met twee verslaggevers van deze krant en een fotograaf. „Ik verkoop het huis. Hier kan ik niet meer slapen.” Alles moet in de openheid vindt hij, in de hoop dat getuigen zich alsnog melden. In de hoop ook dat de politie het niet meer loslaat en hem meer openheid van zaken geeft.

„Ze vertellen me heel, heel weinig. Het lijkt wel alsof ze ook nog altijd dezelfde vragen stellen. Alsof ze niets opschieten”, klinkt het kwaad. „Ik ben het type dat zijn verdriet omzet in woede. Reden ook dat ik even uit mijn wijk in Rotterdam weg móést.”

Al vanaf het begin van het onderzoek stapelen de vragen zich op. Het begon voor Vis al meteen toen de politie tijdens het onderzoek maar bleef doorvragen naar de relatie van zijn broertje met hun ouders. „De relatie was niet optimaal. Mijn ouders zagen het kind van mijn broertje en zijn ex nog steeds, tot ergernis van mijn broer. Hij heeft ook niet altijd in de beste kringen verkeerd. Maar dat hij er iets mee te maken zou hebben? Ik vind het heel onwaarschijnlijk.”

Klaas Vis somt op. „Mijn moeder is gestoken met een mes, maar ze zijn beiden doodgeschoten. Het lijkt me fysiek onmogelijk dat zonder sporen van een worsteling in je eentje te doen. Zeker om een uur of half acht tot tien uur ’s avonds, want dan zitten ze allebei in de woonkamer.”

Tegelijkertijd deed de politie wel een inval in het huis van de jongste telg. Op zoek naar een wapen. Inmiddels zit hij bij zijn vriendin in Hongarije. Voor de oudste zoon van Jurrie en Marrie komt er ineens veel op zijn bordje. „Het begon toen mijn tante belde: ’Draai je auto om, je ouders zijn vermoord.’ Nadat de lichamen na ruim een week onderzoek bij het NFI werden vrijgegeven en we ze in Zwolle konden zien, werd me ten zeerste afgeraden naar mijn moeder te kijken. Mijn vader zag ik wel. Meteen werd verteld dat ze niet begraven mochten worden. Geen uitleg, niets. Nadat wij aandrongen, mochten ze gelukkig alsnog worden gecremeerd. Ineens ben je alleen maar druk met dat soort beslissingen nemen.”

Geld viel er niet te halen bij Jurrie en Marrie. Zoon Klaas zoekt koortsachtig naar een verklaring: „Ik sluit helemaal niemand en niets meer uit.” Het echtpaar was altijd zeer nauwgezet, ging niet zomaar weg. En ineens werden ze maandag 10 september voor het laatst gezien. „Ik zag dat de koffiekopjes nog waren afgewassen die avond, dus ze hebben nog koffie gehad, zoals altijd na het eten.”

De politie IJsselland laat weten de zaak nog volop te onderzoeken. „Het gaat hier wat ons betreft om een schokkende zaak, waarbij we alle mogelijke aanknopingspunten onderzoeken. Zeker als betrokkenen laten merken een oplossing nodig te hebben, voelen wij ons alleen nog maar meer gesterkt voortdurend met volle kracht door te werken”, zegt woordvoerder Wim Dierkx.

 Mail  Print

Plaats op: