OM eist 25 jaar in zaak-Robiënna

Verdachte Shelwin R. in de Amsterdamse rechtbank. Foto: Roodbeen

Vijfentwintig jaar gevangenisstraf was gisteren de eis van officier van justitie mevrouw mr. C. Cnossen tegen R. die hardnekkig blijft spreken van ’een ongeluk.’

Hij heeft die 28ste mei in de Nova Zemblastraat in Amsterdam niet alleen Robienna zonder enige aanleiding vermoord door haar plotseling de hals open te snijden, maar is aansluitend ook haar moeder, zijn ex-vriendin Mascha (37) met een mes te lijf gegaan, waarmee hij haar de kans ontnam zich te ontfermen over haar zieltogende kind.

In dat gevecht op leven en dood – „Als ik jullie niet kan krijgen, krijgt niemand jullie!” - smeet hij haar tegen de muur, stak hij haar in beide borsten, oksel en dijbeen en bonkte hij haar hoofd tegen de vloer en waren ze uitgegleden in de plas bloed waarin het meisje het leven liet.

„Dit gaat de grenzen van het voorstellingsvermogen te boven,” vond de officier van justitie tegen het einde van de terechtzitting die bij een aantal nabestaanden, onder wie de inmiddels herstelde moeder, bij tijd en wijle de emoties zo hoog deed oplopen dat zij de zaal uit beenden om buiten weer tot zichzelf te kunnen komen.

Verdachte Shelwin R. betuigde spijt en droefenis over Robienna's dood maar sprak beslist tegen dat er opzet in het spel is geweest. Hij presenteerde zich zelfs als slachtoffer van Mascha’s „geweld.” Want zij was hèm met een mes uit de keuken aangevlogen, zei hij, toen hij ongelukkigerwijs haar dochter met een stanleymes had geraakt.

Er was die avond discussie omdat Mascha hem de wacht had aangezegd en hij de woning met al zijn spullen moest verlaten. Voor het transport moest hij maar een snorder in de arm nemen, had ze volgens hem gezegd. „Hoe bedoel je?” had hij gevraagd. Maar op dat moment was Robienne ertussen gekomen met: „Mamma!” waarop híj reageerde met: „Even wachten, schatje,” en met zijn arm een sussend gebaar naar achteren maakte - met het stanleymes in zijn hand.

„Je hebt mijn kind vermoord!” had Mascha direct geroepen. Maar hij had helemaal geen bloed gezien, beweert hij nog steeds. Hij had geen reden gezien het meisje te helpen, hoewel hij haar „uit mijn ooghoek” had zien vallen. Hij was meer bezig met wat zijn ex-vriendin zou doen. Want die had al vaker gezegd: „Wie aan mijn kind komt zal ik vermoorden…” En de mesaanval die hij vreesde was inderdaad gekomen, zei hij.

Wat de officier van justitie betreft staat dit relaas echter stijf van leugens en onmogelijkheden. De plek waar Robienne volgens hem was gevallen klopte niet met de bevindingen van de politie, evenmin als het bloedspattenpatroon op de plaats van het delict. Ongeloofwaardig, vond de officier, is ook R.'s verhaal dat hij het diezelfde middag aangeschafte stanleymes alleen had meegenomen om de snoeren en kabels van tv en homecinema met tierips te „fatsoeneren.” Uitgerekend op de dag dat hij moest verkassen, en bijvoorbeeld juist die tv mee had moeten nemen.

Meer voor de hand ligt in justitiële ogen dat hij, diep gekrenkt door het overduidelijke voicemailbericht van zijn ex-vriendin „om gvd vóór zes uur met alle spullen het huis uit te zijn,” en ontremd door 3,5 promille alcohol zijn inspiratie tot het gruwelijke bloedbad had gevonden.

Tweet

 Mail

 Print