DRIEHUIS -  Bloedbad in de Kennemerduinen: gepensioneerd jachtopziener Joop Doornbosch laat met tranen in zijn ogen het kadaver van een zojuist gestorven damhert - gisteren vast gespietst aan een vlijmscherp hek - zien.

loading media player ...

Boswachter op de bon voor voederen dieren

De man die zijn leven lang wijdde aan het dierenleven in dit beschermde gebied van de Vereniging Natuurmonumenten: "Door de lange vorstperiode is er te weinig voedsel, de besneeuwde ondergrond is keihard bevroren. Daarom heb ik de afgelopen tijd van mijn eigen centen tarwe, worteltjes en bieten gekocht. Om ze bij te voeren en te voorkomen dat ze dit terrein ontvluchten, op zoek naar eten." Wijzend op het dode hertje: "Want zo'n jacht naar voedsel kost dierenlevens en is bovendien levensgevaarlijk voor weggebruikers. De beesten steken met hun lege magen massaal de weg over, automobilisten rijden zich vervolgens te pletter."

Maar 73-jarige Joop Doornbosch moet zijn liefde voor de natuur duur bekopen. Gisteren kreeg hij bezoek van John Klippel. 'Inspecteur Groene Wetgeving, directie subsidie, handhaving en vergunningen sector handhaving provincie Noord-Holland'. Zoals zijn visitekaartje trots vermeldt.

De norse opsporingsambtenaar slingerde de jachtopzichter op de bon voor het voeren van het hongerige vee. Bij wet verboden, het openbaar ministerie zal later bepalen hoe hoog de boete wordt. Ruimte voor discussie of overleg was er niet. Doornbosch: "Daar ga je dan met je goede bedoelingen."

"Vorige week stond er op de website van De Telegraaf een videofilm van mij. Hoe ik de herten voer. En een paar dagen later krijg ik dus bezoek van deze kranige bromsnor. Met dank aan de 'groene maffia' die het in Nederland voor het zeggen heeft." Met het leeggebloede hert aan zijn voeten: "Voor hem is het te laat. En misschien sterft vrouwtje Bambi vanavond in een poging haar honger te stillen. Kijk nou naar die lieve bruine ogen... Dan komt zo'n regelnicht, getipt door één of andere zwaar gesubsidieerde organisatie, en slingert mij op de bon. Hoe gek is het geworden in dit land? Ik hou van dieren, ik hou van de natuur, ik ben een man van de praktijk, ik heb hier mijn hele leven gewerkt!"

Ellendige dood

Drie dode herten en reeën haalde Doornbosch afgelopen dagen uit de scherpe punten van de houten afrastering rondom het natuurgebied, sommige beesten stierven een langzame en ellendige dood. Omdat er in het terrein niets te eten is, gingen ze op zoek naar voedsel buiten hun reservaat. Met volgegeten buiken, keerden de herten terug. Maar loom, door het toegenomen gewicht, sprongen ze zich letterlijk dood in het hekwerk. Door ze bínnen het gebied bij te voeren, wilde Joop Doornbosch de dierendrama's voorkomen.

In de tuin van zijn boshuis aan de Duin en Kruidbergerweg in Driehuis zegt hij: "En nu ben ík dus de crimineel." Vereniging Natuurmonumenten, organisatie waar Joop dertig jaar lang voor werkte, heeft geen medelijden met haar voormalige jachtopziener. Op het hoofdkwartier in 's-Graveland weet Annet Les: "Hélémáál niet nodig hoor, om die herten en reeën te voeren, ze zitten ruim in hun vetreserves. Pas als het in april nog dit weer is, verandert die situatie. De heer Doornbosch had dat moeten weten. Hij is lastig, zoekt alleen maar problemen. O, zijn er dode herten, hebben zich reeën in hekken doodgelopen? Nou, daar weet ik niets van!"

Geschrokken

Ook 'opsporingsambtenaar groene wetgeving', de man die Joop met een bekeuring opzadelde, doet of zijn neus bloedt. Of hij is gestuurd door Natuurmonumenten, om die lastige jachtopziener voor eens en voor altijd het zwijgen op te leggen? "Mag ik echt niets over zeggen", mompelt John Klippel geschrokken door de telefoon. "Het is wel voor het eerst in vijftien jaar dat ik in Noord-Holland iemand voor het bijvoeren van herten en reeën heb moeten bekeuren..."

Joop Doornbosch is ontgoocheld, niet in de laatste plaats door de reactie van zijn voormalige werkgever. In het natuurgebied is daags na zijn pensionering zelfs een stuk grond naar hem en zijn vader, ook jachtopziener, vernoemd. De Doornbosch Duinen.

Niet uitleggen

"Ik heb altijd naar eer en geweten voor die club gewerkt", vertelt hij. "Maar hoe kun je hongerige hertjes nou toch laten sterven, omdat ze buiten hun territorium op zoek moeten naar voedsel? En hoe kun je mensen verbieden ze bij te voeren...? Er komen hier vaak schoolkinderen, om naar de dieren te kijken. Dit verhaal kan ik ze écht niet uitleggen. Ik pas, mevrouw Les op haar mooie hoofdkantoor in 's-Graveland mag het doen!"

Tweet

 Mail

 Print