Vermiste Wageninger weer terecht

In een telefoongesprek van welgeteld vier seconden liet hij zijn familie weten dat hij de aardbeving heeft overleefd. ‘Pap, ik ben okay. Alles is goed. Bel me terug’. ,,Mijn vader heeft dat uiteraard geprobeerd, maar er was al geen doorkomen meer aan. Het telefoonnetwerk ligt daar plat”, zegt Alexanders zus Laura uit Hengelo (Ov.).

Alexander was teruggekeerd naar zijn geboortegrond Haïti om kansarme kinderen een toekomst te bieden. Maar uitgerekend in het land waar hij zich zo voor in wilde zetten, werd hij overrompeld door het natuurgeweld. Nadat hij als zieke baby ooit in het ziekenhuis als vondeling werd achtergelaten en later op eenjarige leeftijd werd geadopteerd, nam hij zich stellig voor ooit terug te keren. Ruim drie maanden geleden zag hij zijn grote wens in vervulling gaan.

Het was een cadeau nadat hij zijn studie Consumentenwetenschappen aan de universiteit van Wageningen had afgerond. ,,Eerst heeft hij tien dagen met onze moeder rondgetrokken”, vertelt zus Laura. ,,Daarbij hebben ze allerlei locaties bekeken. Onder meer het ziekenhuis waar Alexander als baby werd achtergelaten. Daarna is mijn moeder teruggegaan en is Alexander daar gebleven.”

Voor Alexander voelde het als thuiskomen, zo schrijft hij op zijn eigen website over de eerste kennismaking. ,,Met tranen over mijn wangen loop ik de vliegtuigtrap af naar beneden en besef ik dat ik thuis ben! Ook voor mij is dit onbekende grond, maar tegelijk is het superfijn om hier te zijn.”

De import-tukker, opgegroeid in Harbrinkhoek onder de rook van Almelo, deed vrijwilligerswerk namens de ‘Stichting naar school Haïti’. Hij woonde volgens Laura tot aan de aardbeving in een bungalowtje, waarin hij ook nog eens vijf kinderen opving. ,,In de leeftijd van een tot negen jaar, onder wie een verstandelijk gehandicapte kleuter.”

De familie tastte in het ongewisse over zijn lot. ,,Bij Buitenlandse Zaken konden ze ons ook niet verder helpen. Tegelijk kon Alexander ons al die tijd niet gerust stellen. Hij zit daar immers met vijf kinderen. Die zijn zijn eerste prioriteit. Die kan hij niet zomaar alleen achterlaten.”

Intussen wil de familie niets liever dan zo snel mogelijk afreizen naar Haïti. ,,We zijn bezig het benodigde geld bijeen te krijgen zodat iemand daar naartoe kan. Maar ook willen we een inzamelingsactie op touw zetten voor de stichting waarvoor Alex werkte. Zij hebben ontzettend veel voor mijn broer gedaan en betekend. We willen daarom nu graag wat terug doen.”

Want Alexander had het tot aan de aardbeving uitstekend naar zijn zin, zo schrijft hij zelf. Al vielen de confrontaties met de armoede hem soms zwaar De taferelen noemt hij hartverscheurend. Maar tegelijk genoot hij ervan voor de klas te staan. Zo leerde hij Nederlands aan een van de kinderen, die wordt geadopteerd. ,, We zijn al begonnen met tellen en het alfabet. Stiekem ben ik heel erg trots op mijn kunsten als leraar Nederlands.”

 Mail

 Print