Angst en onzekerheid bij Haïtianen

De Stichting HaitiContact houdt zaterdag voor Haitianen in Nederland en Belgie, betrokkenen en geīnteresseerden een bijeenkomst in de Amsterdam ArenA. Foto: Rob de Jong

„De beelden van het massagraf dat het land nu is geven me een gemengd gevoel. Ik wil er zo graag naartoe om te helpen en voel me zo machteloos.”

Jacqueline Gedeon heeft nog geen verlossend telefoontje gehad. Ze is radeloos. „Ik heb nog niks gehoord van mijn zus, broer, neefje en nichtje. Ik vind het zo'n naar idee dat mijn zus misschien onder het puin ligt en ik niks kan doen”, vertelt ze geëmotioneerd. Ze heeft de afgelopen dagen niets anders gedaan dan bellen, maar krijgt niemand te pakken. „Ik leef met zo veel angst. Ik hoop dat ik toch nog iets zal horen van de familie.”

De 10-jarige Chelaina Slop is geadopteerd uit Haïti. Ze knutselt samen met haar broer en zusje en andere kinderen inzamelbakjes in elkaar. „Ik heb al mijn geld uitgegeven aan Haïti. Eerst 5 euro, toen nog een euro en wat kleine centjes.” Ze heeft inmiddels al gehoord dat haar biologische ouders nog leven. „Ze zaten precies op een punt waar het niet zo heel erg was. Dat was een hele opluchting.” Later als ze groot is wil ze dolgraag haar familie opzoeken. Tot die tijd zamelt ze geld in, op school, op haar vaders werk, in de buurt. „Ik hoop dat de mensen in Haïti straks weer eten kunnen kopen en een tent, want als die instort doet het niet zo veel pijn.”

Tijdens de bijeenkomst houden de aanwezigen een minuut stilte en klinkt het Haïtiaanse volkslied. Op twee grote vellen papier kunnen mensen schrijven wie ze missen.

 Mail

 Print