Geen trauma na WK-verlies, wel een rotstemming

"Ze spreken over de verloren finale in 1974 tegen Duitsland vaak nog over een trauma, maar dat is echt geen titel die recht doet", zegt hoogleraar psychologie Rolf Kleber van de Universiteit Utrecht. Hij is gespecialiseerd in onderzoek naar trauma's en die komen volgens hem voor bij ergere zaken, zoals het overlijden van een naaste.

"Bij een echt trauma kun je nog jarenlang nachtmerries, huilbuien of woedeaanvallen hebben. Dat is niet te vergelijken met het verliezen van een finale. De spelers liggen er misschien nog wel lang wakker van, maar niet jarenlang. Supporters al helemaal niet", stelt Kleber. "Als het elftal vandaag gehuldigd wordt, is voor veel mensen het nare gevoel al weer weg. Dan moet je gewoon trots zijn dat we als klein land zo ver gekomen zijn."

Ook emeritus hoogleraar Hans van de Sande, die nog altijd verbonden is aan Rijksuniversiteit Groningen, wil het woord trauma niet in de mond nemen. De psycholoog stelt dat het gros van de Oranjefans het nare gevoel snel kwijt is. "Tijdens zo'n groot toernooi identificeer je jezelf steeds meer met zo'n elftal en word je meer en meer supporter. Je kijkt minder kritisch naar de wedstrijden, met een gekleurde bril en wordt fanatieker als Oranje speelt. Maar die identificatie ebt snel weg na een toernooi." Van de Sande denkt bovendien dat veel fans al snel inzien dat de verloren finale geen geweldige wedstrijd was. "Ook dat maakt het accepteren van verlies eenvoudiger." Een zondebok aanwijzen, zoals de scheidsrechter, is volgens de hoogleraren vaak van korte duur. "Ik heb zelf in de stad de wedstrijd bekeken. Eerst was iedereen boos op de scheids, maar al snel droop iedereen af. Velen deden het Oranjeshirt uit. Die gaan waarschijnlijk snel weer over tot de orde van de dag."

 Mail

 Print