Doodgaan achter de geraniums

Dochter Carmelita Tjon-a-Tai (60): "Ik heb toen mijn moeder nog leefde 's avonds wel eens zitten huilen als ik haar zo zag wegkwijnen. En ik had het me zo mooi voorgesteld: moeder met de traplift naar beneden, daar in de rolstoel en dan samen naar de supermarkt of naar de markt bij de Amsterdamse Poort. Lekker een gebakken visje eten of even naar de Wibra. Als ze een keertje buiten was, dan werd ze meteen helemaal vrolijk." Gedwongen door familieomstandigheden nam Carmelita haar hoogbejaarde moeder uit Groningen vorig jaar september in huis om voor haar te zorgen. Omdat mevrouw Moeharram niet kon traplopen, vroeg ze de gemeente om een traplift. Daarmee zou de oude vrouw het huis uit kunnen om vanuit haar rolstoel nog volop te genieten van het exotische leven in Zuidoost. Gek genoeg beslisten Amsterdamse ambtenaren dat mevrouw geen recht had op de traplift: ze was immers zelf naar haar dochter verhuisd en wist dus dat ze op één hoog terecht zou komen. 'Bovendien was mevrouw al oud en zou de lift daardoor wel erg duur zijn in relatie tot haar leeftijd', zo argumenteerde de gemeente voor de rechtbank. De onbarmhartigheid van de Amsterdamse beslissers heeft een zware wissel getrokken in het laatste halve levensjaar van de oude vrouw en haar 60-jarige dochter. ,,Moeder wilde graag naar buiten, ze hield van de markt en van winkelen", aldus Carmelita. "Ze vond het heerlijk om langs de kramen te gaan, aan het fruit en de groenten te ruiken en de stoffen te voelen. Maar omdat de gemeente ons geen traplift gaf, kon ze de trap niet af. En dus konden we niet eens een rondje wandelen in de buurt. Ze leefde zo de laatste tijd als een kluizenaar." Verbijsterd is ze over de weigerachtigheid van de gemeente. ,,Ze is toch hier komen wonen? Dan moet u maar verhuizen, zeiden ze bij de gemeente. Dat vond ik niet eerlijk. Ik dacht, ze laten ons helemaal in de steek. Het voelde als een mes in mijn rug. Ze moeten mantelzorgers toch ondersteunen, zodat mensen zo lang mogelijk thuis kunnen wonen? Bovendien, het was maar een traplift. Als ze het niet kunnen betalen, betaal ik zelf wel totdat het is afbetaald. Maar ze hebben wel geld om aan onzinnige dingen uit te geven." Carmelita vervolgt: "Ik heb de argumenten van de gemeente gehoord die ze in de rechtbank gebruikten. Ik dacht wat scheelt er aan die mensen? Ik heb mijn moeder in huis alles gegeven en was er altijd voor haar. Ze heeft haar laatste maanden hier nog lekker gegeten en gedronken. En ik heb heel veel met haar gesproken, maar we konden niet naar buiten. Ik had haar een mooiere tijd gegund hier in Amsterdam en ik heb mezelf ook veel tekort gedaan daardoor." ,,Nee", besluit ze, "de meneer die dit heeft geweigerd zal er 's nachts van dromen. Of hij heeft een hart van steen." Verantwoordelijk wethouder zorg Marijke Vos laat weten dat ze deze situatie "zeer betreurt en hoopt dat dit niet meer voorkomt".
Het EK-abonnement, 6 weken € 20,-!