De mannelijke Arabisch-Israëlische muzikanten hebben het zichtbaar naar hun zin op het buikdansfestival dat enkele weken geleden in Jeruzalem werd gehouden. En niet alleen omdat ze in het gezelschap zijn van zoveel uitdagende vrouwen, vrouwen die er slechts op uit lijken te verleiden, maar ook omdat de stemming er zo ongedwongen is.Allerlei vrouwen lopen er rond: dik en dun, betoverend mooi en meer doorsnee, groot en klein. Het maakt allemaal niet uit, iedereen is ontspannen en opgetogen. „Dat vind ik het mooiste van buikdansen”, vertelt Shira Cohen uit Tel Aviv, die sinds een halfjaar buikdanst. „Je voelt je opgenomen door de anderen in zo’n groep, of je nu een uitpuilende buik hebt of niet. Een beetje een buikje is overigens zelfs een pre. Ik voel me zelfverzekerder dan ooit sinds ik dit doe.” OndenkbaarIn de jaren zeventig en tachtig was het ondenkbaar dat Israëlische vrouwen zich met het Arabische buikdansen bezighielden. Alle aandacht lag juist op het benadrukken van alles wat maar enigszins Joods was. En dat is buikdansen zeker niet. „Geleidelijk aan durven we nu, meer dan vroeger, bepaalde delen van de Arabische cultuur over te nemen”, aldus Cohen. „We beginnen ons te realiseren dat er ook mooie kanten aan de cultuur van onze buren zitten.”De ommekeer kwam ongeveer tien jaar geleden. Toen merkten dansschoolhouders dat er vraag kwam naar deze dans. Voor die tijd werden vrouwen die zich ermee inlieten gezien als halve prostituees, vrouwen die in dezelfde categorie vielen als bijvoorbeeld stripteasedanseressen. En zelfs nu vertelt een enkele vrouw nog steeds niet al haar vriendinnen dat ze buikdanst, uit angst voor negatieve reacties. „Maar dat stereotype klopt niet. Als ik mannen zou willen verleiden met dansen, zou ik wel een cursus stripdansen volgen”, aldus danseres Shany Shiryon uit Jeruzalem. „In plaats daarvan treden we vaak op met shows, of dansen we bij trouwerijen. Heel braaf allemaal.” Collega Cohen ziet dat toch even anders: „Deze dans gaat over verleiden, zonder dat de belofte per definitie wordt ingelost.”FestivalsDe groeiende populariteit van het buikdansen in Israël heeft er inmiddels voor gezorgd dat er drie jaarlijkse festivals worden gehouden en dat er iedere avond wel ergens in steden als Tel Aviv wordt gebuikdanst. Meer dan tweeduizend Israëlische vrouwen zijn hier als amateur actief, zo wordt geschat, hoewel niemand echt cijfers bijhoudt.De populariteit is ook te zien aan de groeiende deelname onder de Joodse Israëli’s van Europese komaf. Terwijl voor de Israëli’s die oorspronkelijk uit Arabische landen naar Israël emigreerden het buikdansen nog een relatief normaal fenomeen is, is het voor Israëli’s van westerse komaf een volledig nieuw verschijnsel.Zij beginnen er nu ook mee. Een geschat aantal van twintig procent in de buikdansgroepen bestaat nu uit Russische joden. Zij blijken er vaak heel goed in te zijn, vooral doordat ze met hun balletachtergrond al danservaring hebben.Opvallend is dat de buikdanseressen in Israël een volledig ander beeld hebben van buurland Egypte dan de doorsnee-Israëli. Veel Israëli’s vinden Egypte een land vol met potentieel levensgevaarlijke terroristen en Israël-haters. Voor de buikdanseressen is het daarentegen een soort mekka, het geboorteland van de wereldberoemde buikdanseres Samia Gamal.De meest fanatieke Israëlische buikdanseressen blijken de afgelopen jaren bijna allemaal naar Caïro te zijn afgereisd, hoewel het bezoek door de revolutie in Egypte sinds een halfjaar vrijwel stilligt. „Het was geweldig hoe ik daar op een seminar in Caïro werd onthaald”, vertelt lerares Yael Becker uit Tel Aviv. „Ik vertelde gewoon dat ik uit Israël kwam. Het maakte ze niet uit. Door het dansen bleken de grenzen en de politieke problemen helemaal weg te vallen.”
Het EK-abonnement, 6 weken € 20,-!