VN: 3000 man extra naar Congo

NEW YORK - De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties wil drieduizend man extra naar de Democratische Republiek Congo (RDC) sturen om verdere escalatie van het geweld te voorkomen. De raad stemde daar donderdag unaniem voor.

Het initiatief voor de resolutie lag bij Frankrijk, dat naar verwachting zelf ook bijdragen levert aan de uitbreiding van deze VN-troepenmacht. Die is nu met 17.000 man in Congo al de grootste missie van de VN, de Monuc.

Ondertussen zijn in het noordoosten van Congo weer nieuwe gevechten uitgebroken. Strijders onder leiding van een rebellerende generaal die zich opwerpt als pro-Rwandese redder van de plaatselijke Tutsi-stam, Laurent Nkunda, raakten opnieuw slaags met een stammilitie die de regering in Kinshasa in beginsel steunt, de Mai Mai.

De Mai Mai beschuldigden donderdag de blauwhelmen ervan bij Katoro samen met de soldaten van Nkunda op te trekken. De VN-missie ontkende dit en heeft zich uitdrukkelijk beklaagd over de schendingen van de mensenrechten die Nkunda's strijders plegen, aldus Alan Doss van de VN-missie Monuc.

De VN willen meer manschappen en middelen sturen om de burgerbevolking te beschermen. Daar is tot nu toch niet veel van terechtgekomen, menen waarnemers. De Monuc heeft wel 17.000 vredessoldaten maar niet allemaal in het noordoosten. Daar zijn naar schatting hooguit 7000 VN-soldaten actief. Zij blijken niet in staat het bloedvergieten in de uitgestrekte streek te stoppen. Hoe dat moet gebeuren, is volgens waarnemers bij de VN evenmin duidelijk.

Geweld, honger en ziekten hebben in de oorlogsjaren 1998-2003 in Congo aan naar schatting drie miljoen mensen het leven gekost. De gruwelen zouden met een vredesakkoord beëindigd moeten worden, maar in het noordoosten van het land is daar vrijwel niets van te merken.

Een tragisch voorbeeld is de statistiek die een medewerker van Artsen zonder Grenzen in de Congolese provincie Noord-Kivu donderdag ontvouwde: dit jaar zijn al 5700 verkrachtingen van vrouwen geregistreerd in Noord-Kivu. En dat terwijl waarschijnlijk de meeste slachtoffers van verkrachting hun lot verzwijgen.