'Mama, is er iets?'

Foto: REUTERS

Justin en zijn zusje hebben niets gevoeld en storten zich op de verkleedkist die ik tevoorschijn heb gehaald. De kinderen afleiding bieden lijkt me de beste strategie. Net als de meeste winkels en kantoren, is hun school voorlopig nog dicht. Overwegingen zijn de beperkte beschikbaarheid van elektriciteit en de veiligheid.

Hoed

Plunderingen vinden ook hier in Santiago plaats, hoewel die inmiddels onder controle zijn door de inzet van het leger. Zolang we hier vast zitten in ons huis, moet ik er het beste van maken. Ik forceer een glimlach als ik een Chileense hoed uit de kist graai; het nationale symbool van een volk dat al eeuwen vulkaanuitbarstingen, aardbevingen en de kou in Patagonië en de droogte van de Atacama woestijn trotseert. Ondertussen pink ik een traan weg. Ik wil dit niet nog een keer meemaken. Ik wil dat mijn man en oudste zoon snel uit Nederland terugkomen en ik wil dat alles weer gewoon is.

Ineengedoken

Ook mijn Chileense vriendin voor wie bewegende kopjes niets nieuws is en me als “ervaringskundige” een keer corrigeerd heeft toen ik een beeldje bovenop een kast plaatste, vond deze beving “inferno” (hel). Zij zat nog in de buik van haar moeder toen de heftigste aardbeving ooit plaatsvond, heeft ze me weleens verteld. Met deze erbij heeft Chili zich met twee aardbevingen geplaatst in de wereldtop 5. Zelfs als Hollandse voelde ik dat het meteen mis was. Het was niet zozeer het schudden van het bed, alswel het onheilspellende gerommel dat bij mij alarm sloeg. De kracht van een heftige onweersbui, maar dan factor 10. Eerst wilde ik nog een TV redden die wiebelde, maar toen de elektriciteit uitviel en ik bijna omver viel, rende ik naar de kinderen. Die waren al wakker en schreeuwden. Ineengedoken hebben we in de hal gewacht. Met mijn armen boven hun hoofd, want ondertussen hoorde je van alles vallen. Ik dacht alleen maar “please, laat het stoppen, please”. Wat achteraf maar 90 secondes bleken, voelde als een kwartier.

Schrikwekkend

Mijn Chileense vriendin is psycholoog en had me al gewaarschuwd voor de traumatische nawerking. Kinderen zijn gemiddeld nog twee weken bang en volwassenen een maand. Ze is dan ook alweer aan het werk; haar praktijk werd plat gebeld. School adviseert per email hoe je kinderen te begeleiden: ze voldoende gelegenheid tot praten bieden, maar ze niet overbodig blootstellen aan schrikwekkende TV-beelden van het rampgebied. Het is kennelijk niet voor niets dat Den Haag een traumateam naar Santiago heeft gestuurd. De solidariteit onder de Nederlandse gemeenschap is groot.

Steunen

Een stel dat wist dat ik geen elektriciteit had kwam langs, zodat ik mijn man kon bellen dat ik veilig was. Een Nederlandse vriend die in paniek uit zijn appartement is gesprongen is ook goed opgevangen. En de Nederlandse Vereniging is al bezig met inzamelingsacties voor slachtoffers in het ernstig getroffen zuiden. De maandelijkse borrel gaat vanavond gewoon door, juist om mensen te steunen. Ik sla nog even over. Voorlopig schrijf ik liever.

Marleen Rechsteiner (43) is getrouwd en moeder van 3 kinderen (12,11,6 jaar). Ze woont ruim 3 jaar in Santiago.

 Mail

 Print