Schending Verdrag van Maastricht

Aanvankelijk betroffen deze leningen 'slechts' €30 miljard maar dit bedrag is inmiddels opgelopen naar €80 miljard. Gelet op de instabiele situatie in Griekenland kunnen we er op wachten dat de schade voor met name de belastingbetaler in Duitsland en Nederland nog verder zal oplopen.

Als klap op de vuurpijl werd afgelopen weekend nog een 'reddingsplan' voor de euro (lees: ten behoeve van alle zwakke eurolanden) uit grond gestampt voor maar liefst €750 miljard. Daaraan dienen de Duitse en Nederlandse belastingbetaler €122 miljard respectievelijk €26 miljard bij te dragen.

Terzijde, het 'reddingsplan' van de euro lijkt zegge en schrijve één dag geholpen te hebben.

Bent U er nog?

We hebben hier in de basis immers niet zozeer met een eurocrisis te maken. Waar we wel mee te maken hebben is een schuldencrisis van een aantal Zuid-Europese landen die ongeschikt waren en zijn gebleken voor deelname aan de euro zoals deze gemeenschapsmunt volgens het Verdrag van Maastricht oorspronkelijk is bedoeld.

Anders dan de europolitici willen doen geloven wordt het vertrouwen in en de waardevastheid van de euro dus niet zozeer ondermijnd door de schuldencrisis van bijvoorbeeld Griekenland maar juist door de geldverslindende en inflatieverhogende reddingsoperaties om die landen, koste wat het kost, aan boord van de lekgeslagen en zinkende huidige ‘euroboot’ te houden.

Inmiddels hebben vele deskundigen aangegeven dat onze miljarden belastinggeld voor Griekenland natuurlijk nooit meer terugkomen. Lees bijvoorbeeld prof. Roel Beetsma hierover.

Zoals zo vaak ligt ook hier de oplossing van de problematiek in de oorzaak daarvan. Wellicht zal ik een volgende keer hierop eens nader ingaan.

Want nu weer terug naar de gezamenlijke verklaring van 25 maart waarin de regeringsvertegenwoordigers van de eurolidstaten toen uitdrukkelijk de volgende passage hebben opgetekend: “Besluiten op grond van dit mechanisme zullen genomen worden in volledige overeenstemming met het Verdrag van Maastricht en nationale wetgevingen.”

Ook minister De Jager sprak vrijdag in het Kamerdebat over de Nederlandse financiële steun aan Griekenland woorden uit van gelijke strekking.

De vraag is echter of dit daadwerkelijk ook wel zo is. Voornoemd reddingsmechanisme betreft immers een ‘bail-out’. Onder meer prof. Dik Degenkamp heeft hierover op 20 april jl. op ‘Me Judice’ een verhelderend artikel gepubliceerd. En in artikel 125 van het Verdrag van Maastricht is glashelder bepaald dat een ‘bail-out’ door het ene van het andere euroland uitdrukkelijk is verboden.

Bondskanselier Angela Merkel liet nota bene nog zelf op 9 maart in de ‘Financial Times’ optekenen: “Any bail-out within the Eurozone is banned by the Maastricht Treaty.”

De ‘Financial Times’ berichtte verder op 18 maart inzake de toenmalige ‘politieke’ discussie tussen met name Duitsland en Frankrijk over het al of niet inschakelen van het IMF in de Griekse kwestie: ”…. legal advisers to Angela Merkel, the chancellor, have persuaded her that any other form of bail-out (dan die via het IMF, atd) would be impossible in terms of the European Union’s Maastricht Treaty and German constitutional law.”

Ook prof. André Szász (voormalig DNB-directielid en wellicht de grootste monetaire expert in Nederland) stelde nog op 2 april in ‘PB Voor beslissers bij de overheid’: “Het Verdrag van Maastricht, dat aan de bakermat van de monetaire unie staat, verbiedt dat (een ‘bail-out’, atd) ook expliciet”.

Dit betekent dus dat dit reddingsmechanisme voor Griekenland en het “reddingplan” van de euro (lees dus: van Griekenland en de overige europatiënten) op grond van het Verdrag van Maastricht gewoonweg is verboden. Met andere woorden: Aan de ‘politieke’ discussie hierover in zowel de Europese arena als in het Nederlandse parlement had men dus niet eens mogen toekomen. Of men van de onderhavige financiële steun operaties nu een voorstander is of niet!

Het lijkt er dus sterk op dat voornoemde passage in de gezamenlijke verklaring van 25 maart uitsluitend is bedoeld om de (overigens ernstig met uitsterven bedreigde kritische en ter zake kundige) journalisten en parlementariërs, in de Europese en de nationale parlementen van de Eurolidstaten, te misleiden.

Voor de helderheid: dit verdrag is de hóógste geschreven rechtsbron van Europees Gemeenschapsrecht en prevaleert in Nederland bóven alle andere Nederlandse (grondwettelijke) regelgeving. En ook regeringsbesluiten kunnen en dienen in voorkomende gevallen aan het verdrag (te) worden getoetst.

Voor een rechtsgeldige ‘bail-out’ van Griekenland c.s. door de overige eurolidstaten is eerst een verdragswijziging noodzakelijk waarbij het ‘bail-out verbod’ wordt geschrapt en waar tegelijkertijd in bepalingen wordt voorzien om dergelijke reddingsmechanismen mogelijk te maken.

Omdat onze regering met steun van de Tweede Kamer inmiddels heeft besloten tot financiële steun aan Griekenland c.s., maken (ook) zij zich dus willens en wetens schuldig aan verdragschending!

Of anders en populistisch gezegd, de betreffende inmiddels in Europa en Nederland genomen besluiten zijn dus feitelijk “een illegale roofoperatie uit de portemonnee van met name de Duitse en Nederlandse belastingbetaler”.

Zoals Harry Geels en ik begin maart aankondigden op Mejudice.nl is de regering van Bondskanselier Merkel in Duitsland afgelopen vrijdag (nadat in Duitsland tot financiële steun aan Griekenland werd besloten) direct door een prominente groep economische en juridische hoogleraren (zie www.dr-hankel.de) op grond van het verdragsrechtelijke ‘bail-out verbod’ voor het ‘Bundesverfassungsgericht’ (het Duitse constitutionele gerechtshof) gesleept om deze financiële steun (verder) te kunnen verhinderen.

Hoewel een parallelle vordering in kort geding van de hiervoor bedoelde hoogleraren tot opschorting van de uitvoering van de Duitse betalingen aan Griekenland inmiddels op discutabele gronden is afgewezen, is de kans zeer groot dat het Duitse gerechtshof in de hoofdzaak op grond van het Verdrag (en Duits constitutioneel recht) wel een streep zal moeten zetten door een Duitse ‘bail-out’ van Griekenland c.s.

Eigenlijk zou ook iemand in Nederland die daartoe in staat is (met het Verdrag van Maastricht in de hand) de Nederlandse regering middels een rechtszaak moeten beletten (verdere) financiële steun aan Griekenland c.s. te geven.

Want wat in Duitsland geldt, geldt ook in Nederland.

André ten Dam is directeur van TEN DAM Juridisch Advies & Rechtshulp te Rijswijk alsmede economisch en juridisch researcher op het gebied van de euro, de EMU (Economische en Monetaire Unie) en het Europese Unie-Verdrag. Deze opinie is geschreven op persoonlijke titel.

 Mail

 Print

 DFT Nieuwsbrief