'Baissemarkt is kwestie van waarneming'

Eind september toonde ik aan dat de bearmarkt in aandelen, zoals veel beleggers die voelen, vooral een kwestie is van waarnemen. De bearmarkt in aandelen heeft zich namelijk vooral voorgedaan bij beleggers die hun blik gericht hebben op de grotere hypeaandelen. In de betreffende column gaf ik reeds diverse bewijzen dat aandelen gewoon rendement hebben geleverd.

Als we bijvoorbeeld kijken naar de Wilshire 4500 (een index van 4500 Amerikaanse bedrijven, zonder de 500 grootste aandelen), dan zien we geen bearmarkt. Sterker nog, deze index staat beduidend hoger dan de top van 2000. Velen denken ook dat er een langjarige bearmarkt in Japan is. Klopt, als je naar de grote Nikkei-aandelen kijkt. Maar de MSCI Japan Value Index staat gewoon hoger sinds het knappen van de aandelen- en vastgoedbubble in 1989, zo liet ik reeds zien.

In een artikel dat aanstaande vrijdag in Beleggers Belangen verschijnt schrijf ik over de energiesector. In dat artikel staat ook onderstaande grafiek afgebeeld: Hierin wordt de MSCI World/Energy vergeleken met de MSCI Europe. Ook in deze grafiek is te zien dat energieaandelen gewoon rendement hebben gemaakt sinds het knappen van de technologiebubble in 2000: 6,5% per jaar om precies te zijn.

Wie nog niet overtuigd is van de stelling dat de ‘bear market a matter of perception’ is heb ik nog wat voorbeelden. Onderstaande grafiek toont de S&P500 Dividend Aristocraten, bedrijven uit de S&P500 Index die sinds jaar en dag een stabiel dividend uitbetalen. Sinds het jaar 2000, voor menig aandelenbelegger het begin van alle ellende, staat deze index ruim tweemaal zo hoog!

Nog een voorbeeld: De S&P500 Index, maar dan gelijkgewogen. Met deze index belegt u even groot in alle vijfhonderd S&P500-aandelen: minder in grotere aandelen en meer in kleinere aandelen. Voor de kenners onder ons: u maakt in dat geval gebruik van het ‘small-firm-effect’, dat blijkbaar in de VS nog steeds bestaat. Want deze index staat sinds het knappen van de technologiebubble bijna tweemaal hoger!

Wie beweert dat aandelen niet aantrekkelijk zijn om in te beleggen, vraag ik wat beter te kijken, een andere bril op te zetten en eens wat minder ‘bezeten’ te zijn van de bekende indices die de grootste aandelen marktkapitalisatiegewogen volgen. Er is nog een reden om voor de lange termijn in aandelen belegd te blijven. Hierover schreef ik in het laatste nummer van Traders Club Magazine (nummer 3).

In juli dit jaar kwam de Leuthold Group met zijn bekende Green Book, met veel data en feiten over beleggen. Wees alert als op twintigjaarsbasis de tienjaarsobligatie het beter doet dan aandelen, zo schreef ik in Traders Club Magazine. In het Green Book stond een update van de zogeheten ’20-year trailing stock/bond differential’. Een mondvol, maar het is vrij eenvoudig.

Er wordt eerst voor de tienjaarsobligatie (de Amerikaanse Treasury dus) én voor aandelen, gemeten met de S&P500 Index, het twintigjaarsrendement gemeten. Dus wat heeft de Treasury voor rendement gemaakt in het afgelopen twintig jaar en dito voor de aandelen. Vervolgens wordt van het twintigjaarsrendement voor aandelen het twintigjaarsrendement van obligaties afgetrokken. De blauwe lijn in onderstaande figuur geeft dat verschil in de loop der tijd aan sinds 1926.

Het komt zelden of nooit voor dat de waarde onder nul van deze berekening onder nul komt. Het betekent namelijk dat over een zeer lange periode (van twintig jaar) obligaties het beter hebben gedaan dan aandelen. En dat is niet logisch, omdat aandelen risicovoller zijn en daar zou op lange termijn een premie (beloning) tegenover moeten staan.

Bij een negatieve stand kan gesteld worden dat over een lange periode obligaties heel goed hebben gepresteerd in relatie tot aandelen. Wellicht zelfs te goed, hetgeen een tegengestelde intermarketstroom op gang zou kunnen zetten. Aandelen zouden het bij een negatieve stand van de ratio weer eens goed kunnen gaan doen in relatie tot obligaties.

Het is sinds 1926 maar driemaal voorgekomen dat we een negatieve uitkomst hadden: 1933, 1948 en 2008. Nadien is het lange tijd per saldo goed gegaan met aandelen. In de vijf jaar na 1933 stegen aandelen gemiddeld 33,8% per jaar versus 4,5% bij obligaties. In de vijf jaar naar 1948 stegen aandelen gemiddeld met 23,1% per jaar (versus 1,6% bij obligaties).

In ruim 2,5 jaar na 2008 zijn aandelen nog altijd geannualiseerd met 20% gestegen, tegen 1,4% bij de 10-jaars Treasury. De vijfjaarsperiode is nog niet voorbij, maar ik geloof er nog steeds in dat aandelen de komende jaren het goed gaan doen, al doen ze het sinds halverwege 2010 niet zo goed. Let wel, goed doen zal ook een ‘matter of perception’ blijken te zijn.

Harry Geels is directeur Research en partner bij Inmaxxa Vermogensbeheer in Naarden. Daarnaast is hij hoofdredacteur van Traders Club Magazine (TCM). De informatie in deze opinie is niet bedoeld als individueel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. De standpunten en vooruitzichten van Geels geven zijn persoonlijke mening weer.

 Mail

 Print

 DFT Nieuwsbrief