Aandelen in de fase van ‘Groei’

In mijn laatste column toonde ik aan dat de afgelopen tien jaar eigenlijk alleen een drama was als je je als belegger had blindgestaard op aandelen. Helaas hebben de meeste beleggers op een een of andere manier wel een bijziendheid voor aandelen ontwikkeld en hebben ze dus de pijn van aandelen gevoeld (althans als ze meeste tijd van het decennium - bijvoorbeeld buy-and-hold - hadden belegd natuurlijk).

In vele van mijn columns heb ik proberen duidelijk te maken dat beleggen lang niet altijd een absoluut, maar vooral ook een relatief spel is. Beleggers moeten altijd een afweging maken wat ze met hun geld doen. Als ze het niet in het ene beleggingssegment of –instrument willen stoppen, dan gaat het geld vaak naar een andere assetcategorie of instrument. Het gaat erom een inschatting te maken van de relatieve prestaties.

Dat probeerde ik vorige keer uit te leggen door de relatieve prestaties van aandelen ten opzichte van die van obligaties te plaatsen. We zien hier duidelijke cycli terug, waarbij dan aandelen, dan obligaties het weer beter doen. Aandelen hebben het de afgelopen tien jaar absoluut, maar ook relatief niet goed gedaan ten opzichte van obligaties (met uitzondering van de periode maart 2003 tot en met juli 2007).

Het zou zomaar kunnen dat het relatieve krachtenveld zich de komende jaren gaat draaien ten gunste van aandelen. Per slot van rekening hebben obligaties een bijna dertigjarige bullmarkt achter de rug, en beginnen er scheuren te ontstaan in het bolwerk van obligaties. Zie ook het artikel Beleggen in staatsleningen, dat u kunt downloaden uit de digitale bibliotheek van Inmaxxa.

De bekende beleggingsgoeroe Marc Faber zei enkele dagen geleden nog op een seminar georganiseerd door RBS, dat papiergeld als wc-papier gaat eindigen en dat (Amerikaanse) staatsleningen over tientallen jaren niets meer waard zullen zijn. Er zit natuurlijk enig effectbejag in dergelijke woorden, maar de kern van de boodschap is dat je voor de komende jaren beter je geld in aandelen en grondstoffen kunt hebben, dan in andere beleggingscategorieën.

Interessant in dit kader is ook een analyse die Goldman Sachs laatst maakte. Zij analyseerden de lange cycli van de aandelenmarkten en kwamen er achter dat er een typisch patroon is dit zich over zo’n zeven tot achter jaar voltrekt. Dit patroon, dat bestaat uit vier fasen, is uitgebeeld in onderstaande figuur.

Volgens Goldman Sachs hebben we in 2009 de fase van de ‘Hope’ gehad. Dit is fase waarin de aandelenmarkten het sterkst stijgen (gemiddeld meer dan 50%); er heerst vaak het gevoel van opluchting, dat het allemaal toch niet zo erg was als de onheilsprofeten ons hebben willen doen geloven.

Daarna ontstaat er over een periode van gemiddeld drie jaar een fase van de ‘Growth’, waarin we meer trendmatig groeien zien, zo’n 10% per jaar. Deze fase is dus net begonnen. Uiteindelijk wordt deze fase opgevolgd door een periode van ‘Optimism’, die soms zelfs verlengd wordt en kan overgaan in een fase van ‘Euphoria’, zoals we dat eind jaren negentig hebben gezien.

Voor alle duidelijkheid, dit is natuurlijk geen vaststaand patroon, maar een gemiddelde. Iedere zeven tot acht jaar zien we echter steeds een vergelijkbare cyclus. De groeiperiode uit de laatste cyclus (de jaren 2004 tot en met 2006) kende weer net een andere verloop: 2004 was min of meer vlak, 2005 en 2006 gestaag omhoog . De fase van het optimisme dat hierop volgde (eerste helft 2007) was toen maar kort.

Harry Geels is directeur Research en partner bij Inmaxxa Vermogensbeheer in Naarden. Daarnaast is hij uitvoerend hoofdredacteur van Technische en Kwantitatieve Analyse (TKA). De informatie in deze opinie is niet bedoeld als individueel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. De standpunten en vooruitzichten van Geels geven zijn mening weer in zijn hoedanigheid als directeur Research.

Tweet

 Mail

 Print

 DFT Nieuwsbrief