Magere maanden

Voor kenners van de seizoenpatronen op de beurs kwam dat niet helemaal als een verrassing. De maand mei was immers aangebroken en volgens de oude beurswijsheid (‘Sell in May’) moet je dan verkopen. Eigenlijk moet je al verkocht hebben, want mei is de eerste van de zes magere maanden op de beurs. Sinds 1946 is de gemiddelde opbrengst op de Amsterdamse beurs over de periode mei t/m oktober -0,8% per jaar, een verlies dus, waar tegenover in de goede maanden november t/m april juist gemiddeld 8,3% wordt verdiend. Helemaal eerlijk is de vergelijking niet, want het gaat hier over koersbewegingen en met dividenden wordt geen rekening gehouden. Juist in de maanden mei en juni wordt relatief veel dividend uitgekeerd. Dat gaat van de koers van het aandeel af, maar moet wel als beleggingsopbrengst worden meegerekend. Maar ook daarvoor corrigerend biedt de mei-oktoberperiode gemiddeld genomen maar weinig vreugde, met als absolute dieptepunt de maand september. Ook vorig jaar werd tussen voor- en najaar, inclusief dividend, geld verloren.

Om te begrijpen hoe het komt dat het enthousiasme rond deze tijd uit de beurs pleegt te verdwijnen, kunnen we naar de stemming van dit moment kijken. Het is immers weer zover. Het lijkt redelijk goed te gaan met het economisch herstel. Eerder dit jaar werden de meeste groeiramingen naar boven bijgesteld. Het ondernemersvertrouwen in Duitsland (de IFO-index) stond op een historisch hoog punt, en de index van inkoopmanagers in de VS (de ISM-index) had een niveau bereikt dat in het verleden alleen in tijden van hoogconjunctuur was gehaald. Dat was ook meteen het probleem. Het ging goed, maar het was niet waarschijnlijk dat de cijfers nog beter zouden worden. En voor beleggers is dat altijd het enige dat telt. Hoe het nu is, weten we wel, maar wat komt hierna?

In april zijn de jaarcijfers van de meeste ondernemingen bekend, de vooruitzichten van het management zitten al in de koersen en vervolgens komt er dan een tijdlang weinig nieuws dat de beurs omhoog kan duwen. Vaak komen er wel allerlei zorgen bovendrijven, zoals nu ook weer het geval is. De groei in Azië is onstuimig en wij in het Westen profiteren daarvan. Maar gaat het niet te hard en is de inflatie, nu al gemiddeld 6% in de opkomende markten, niet veel te ver opgelopen? Bij ons hebben de hogere grondstoffenprijzen zich al vertaald in producentenprijzen die op het hoogste punt ooit staan, hoger dan de piek van voor de crisis. Vroeg of laat gaat dat ook tot meer inflatie voor de consument leiden. In Duitsland gaat de inflatie al richting 3%, in Engeland staat ze al op 4%. Tegelijkertijd is het conjunctuurherstel nu op het punt beland dat de binnenlandse bestedingen het stokje van de export moeten overnemen. Maar gaat dat ook gebeuren met een koopkracht die daalt en met overheden die bezuinigen?

Het gaat goed, maar het wordt waarschijnlijk niet beter en daarom verkopen beleggers.

Jaap van Duijn is onafhankelijk beleggingsdeskundige.

 Mail

 Print

 DFT Nieuwsbrief