Goud: nog een lange weg te gaan

“Zeepbel? Welke zeepbel dan?” vroeg ik me af toen ik de berichten over Soros las. Sommige analisten of economen denken dat goud een zeepbel is omdat goud geen cashflow genereert, laat staan dividend uitkeert. De intrinsieke waarde van goud is op basis van deze klassieke waarderingsmodellen (de methode van Netto Contante Waarde bijvoorbeeld) niet vast te stellen, waardoor het bezit van goud als speculatief wordt beschouwd. En stijgt de prijs van een dergelijke ‘speculatieve’ belegging, dan spreekt men al snel van een zeepbel die wordt opgeblazen. Wie echter op deze wijze naar een belegging in goud kijkt, maakt volgens mij een denkfout.

De waarde van traditionele beleggingen (aandelen, obligaties of vastgoed) is namelijk gemakkelijk vast te stellen door de stroom van toekomstige kasstromen contant te maken naar het heden. Door op deze wijze de intrinsieke waarde van zo’n belegging te bepalen kunt u nagaan of er sprake is van een over- of onderwaardering van het aandeel of de obligatie in kwestie.

Voor enkele andere beleggingen gaat deze berekening niet op. Dit zijn de zogenoemde beleggingen die 'een bron van waarde zijn’ of zoals de Amerikanen zeggen ‘assets that store value’. Voorbeelden zijn kunst en de edelmetalen goud en zilver. De waarde van deze beleggingen kan op korte termijn fluctueren, maar door de tijd heen behouden deze ‘harde’ bezitting altijd wel een bepaalde waarde ondanks dat deze geen cashflow genereren.

Goud en zilver zijn ‘harde’ beleggingen. Ze keren geen dividend uit, maar bieden wel bescherming in tijden van (hoge) inflatie. Inflatie die niet alleen kan ontstaan omdat producten als gevolg van schaarste aan grondstoffen in prijs stijgen, maar ook omdat Westerse overheden sinds het uitbreken van de crisis op grote schaal geld aan het bijdrukken zijn. Aan de hand van de ontwikkelingen in Amerika breng ik dit proces met een aantal grafieken in beeld.

Gratis geld bestaat niet

Grafiek: omvang van de monetaire balans van de FED. Bron: Federal Reserve

Op de bovenstaande grafiek ziet u de omvang van de balans van de Amerikaanse FED (stelsel van centrale banken). Sinds het uitbreken van de crisis in 2007 is deze balans met 135% gestegen als gevolg van diverse reddings- en stimuleringsmaatregelen. Door het injecteren van een extra 1700 miljard dollars aan ‘quantitative easing’ zal de balans zelfs in 200% in omvang stijgen ten opzichte van de periode voorafgaand aan de crisis.

Grafiek: Omvang van de monetaire balans en de hoeveelheid geld in omloop (M2). Bron: Federal Reserve.

Ondanks de historisch sterke correlatie tussen de omvang van de monetaire balans van de FED en het geld dat in omloop is (door economen aangeduid als de M2) heeft de grootschalige geldcreatie van de FED nog niet geresulteerd in een groei van deze M2. Indien de FED deze stimuleringsmaatregelen niet tijdig of slechts gedeeltelijk terugdraait, is de kans erg groot dat deze geldcreatie uiteindelijk de economie bereikt. Ontvouwt een dergelijk scenario zich, dan wordt de rekening voor deze recente geldcreatie gepresenteerd in de vorm van een torenhoge inflatie.

En goud dan?

In een dergelijke omgeving floreert goud. Goud is in het verleden altijd een goede hedge geweest tegen inflatie. In een inflatoire omgeving wordt goud gezien als een aantrekkelijke munteenheid, simpelweg omdat goud de enige munt is die niet geprint kan worden door welke centrale bank dan ook. Goud stijgt in de regel dan ook in het zelfde tempo waarin geld wordt bijgedrukt. Een haast perfecte correlatie is er dan ook tussen de M2 (het geld in omloop) en de prijs van goud.

Voorwaarde voor een stijging van deze M2 (het geld in omloop) is echter dat de vraag naar krediet (verstrekt door banken) toeneemt. De afgelopen jaren was dit fenomeen nog niet te zien. In tegendeel. Door de recessie daalde de vraag naar krediet en slonk de totale kredietomvang. Echter, zodra een economie weer groeiende is, zal de vraag naar krediet toenemen en neemt de hoeveelheid geld in omloop toe, waardoor uiteindelijk inflatie kan ontstaan.

Goud aan het begin

Hoewel goud enkele goede jaren achter de rug heeft, zie ik op dit moment geen zeepbel. Tot op heden is de stijging van de goudprijs voornamelijk veroorzaakt door beleggers die op zoek zijn geweest naar een diversificatie alternatief ten opzichte van traditionele papieren valuta. Dé echte beleggers (pensioenfondsen, verzekeraars) zijn nog nauwelijks actief op deze markt. Van het totaal belegde vermogen van alle Amerikaanse pensioenfondsen is bijvoorbeeld slechts 0,15% geïnvesteerd in goud gerelateerde beleggingen.

Grafiek: Institutionele beleggers nog nauwelijks actief in goud. Bron: UBS.

Goud staat wat mij betreft dan ook pas aan het begin van een rally die de prijs met gemak enkele duizenden dollars hoger kan zetten. Het is namelijk niet het goud dat in waarde stijgt, maar het papiergeld waarmee dit goud wordt gekocht, dat alle potentie heeft om in waarde te dalen wanneer inflatie daadwerkelijk de economie bereikt.

Jan de Koning is fondsbeheerder bij Somerset Capital Partners Management B.V. en beheert het Somerset Capital Partners Commodities Fund. De Koning belegt privé uitsluitend in de fondsen van Somerset Capital Partners. Zakelijk belegt het Somerset Capital Partners Commodities Fund (in)direct in de meest bekende grondstoffen.

 Mail

 Print

 DFT Nieuwsbrief