Occupy Beursplein

Steve Jobs had aan het einde van zijn leven naar schatting 7 miljard dollar op zijn bankrekening staan en dankzij Goldman Sachs zijn de eigenaren van Facebook ook miljardair. De hele actie had mij toch authentieker geleken als er ouderwetse vlugschriften of stencils waren verspreid.

Ook opmerkelijk is de plaats van de demonstratie. Als de organisatoren een beetje hun huiswerk hadden gemaakt, waren ze erachter gekomen dat op Beursplein 5 geen enkele bank of andere hulpbehoevende financiële instelling gevestigd is. Sterker nog, op de recentelijk opnieuw geopende beursvloer en elders in het gebouw zijn slechts bedrijven te vinden die een voorbeeld kunnen zijn voor de financiële wereld.

De gemiddelde werknemer van Beursplein 5 zal ongetwijfeld bovenmodaal verdienen (en dientengevolge ook bovengemiddeld belasting betalen), maar of dat nou reden is voor een tentenkamp voor de deur? Collega-Occupybetogers in New York kwamen op het lumineuze idee op te trekken naar de woning van hedgefondsmanager Paulson, in hun ogen dé vertegenwoordiger van het grote Kwaad. Waarschijnlijk niet op de hoogte van het feit dat hun pensioenfondsen miljarden aan hem hadden toevertrouwd. Het bleek in het rampjaar 2008 een goede belegging en zorgde ervoor dat tenminste nog ergens een positief rendement genoteerd kon worden.

Paulson zelf reageerde op het bezoek met de volgende verklaring: ‘In plaats van onze meest succesvolle bedrijven in diskrediet te brengen, zouden we ze juist moeten ondersteunen en ze moeten aanmoedigen in New York te blijven. […] De top 1% van de New Yorkers betaalt 40% van de belastingen waar de hele stad en staat van profiteren. Duizenden bedrijven zijn New York inmiddels ontvlucht naar staten met een voordeliger belastingregime.’ Koesteren dus, en wat mij betreft ook van toepassing op de bewoners van Beursplein 5.

Aanleiding voor de demonstraties van de Occupy-beweging is de huidige economische situatie. Volgens mij niet zozeer de schuld van individuele personen of bedrijven, maar de schuld van de theorie die de afgelopen decennia heeft postgevat. Namelijk dat de gegarandeerde en risicoloze weg naar rijkdom een belegging in aandelen en onroerend goed is.

Deze perceptie heeft desastreuze gevolgen gehad: voor de pensioenfondsen, wier kassen in rap tempo leeggeraakt zijn, voor de spaarders die verleid werden toch maar in aandelen te beleggen en voor de huizenbezitters die mede door de stimulansen van de overheid nu met een torenhoge schuld zitten. Een oplossing is niet eenvoudig, maar begint in ieder geval met de erkenning dat de theorie een misvatting is gebleken.

Hopelijk leidt het Occupy-protest niet tot méér overheid, méér regels en méér belastingen (de signatuur van de aanwezige politici zaterdag doet mij het ergste vrezen), maar zorgt het voor de terugkeer van gezond verstand: dat het pad naar rijkdom voornamelijk geplaveid is met hard werken en het maken van producten (ook financiële) waar behoefte aan is. Facebook en Apple zijn daar in ieder geval goede voorbeelden van.

John Hoek is onafhankelijk adviseur en heeft vijfentwintig jaar professionele ervaring op de financiële markten onder andere als effectenhandelaar en hedgefondsmanager.

 Mail

 Print

 DFT Nieuwsbrief