'Olie-industrie zit in wurggreep verstrikt'

„Ten eerste wil ik duidelijk zijn: de olie-industrie erkent dat er een globaal probleem bestaat met het klimaat”, zo laat Boot gelijk weten.

„We steunen acties over de hele wereld om klimaatverandering aan te pakken en erkennen de inspanningen van de EU op dit gebied. Alleen, de wereld is veel groter dan Europa alleen en er staat geen muur om ons continent. Zo wordt vaak wél gedacht.”

De directeur van de VNPI vindt dat alle landen die veel uitstoot veroorzaken, ook opkomende markten als India en China, zich bewust moeten zijn van hun verantwoordelijkheden. Want, de EU zorgt in 2020 nog slechts voor 10% van de CO2–uitstoot. „Hoewel de industrieën van de opkomende landen groeien als kool, is het maar de vraag of zij ons bewustzijn delen.”

Veiling

Europa doet in ieder geval zijn best. Op ons continent startte in 2005 ’ETS’. Dit staat voor Emissions Trading Scheme, het systeem dat er voor zorgt dat bedrijven moeten betalen voor ‘emissierechten’ via een veiling. Tenminste, pas echt vanaf 2013. Nu krijgt het bedrijfsleven de rechten nog toegekend. Bij overschrijding van de uitstootlimiet geldt de regel: de vervuiler betaalt.

Het hoogste doel van Brussel is 20% minder uitstoot van broeikasgassen tegen 2020. Het is een feit dat de redenering achter ETS vooral sectoren als de chemie en de olie-industrie in het hart treft. „Terwijl deze bedrijven juist hun uiterste best doen om zelf efficiënter met energie om te gaan, uitstoot te verminderen en consumenten te informeren over energiebesparing.”

Maar bedrijven als olieconcern Shell en chemieconcern Dow Chemical willen toch juist dat wij hun producten zoveel mogelijk blijven afnemen? Boot: „U maakt daar een denkfout. Wij hebben namelijk veel meer een visie voor de lange termijn. Er bestaat opwaartse druk op de olieprijs door de grote vraag uit opkomende landen. Hoe langer onze bedrijven de bestaande voorraden kunnen rekken, hoe langer we die nog aan de man kunnen brengen.”

Voortbestaan

De VNPI wil dat „alle middelen” worden ingezet om het voortbestaan van een belangrijke industrie te garanderen. Daar moet de politiek een handje bij helpen, in plaats van zich alleen te richten op klimaatverandering. Volgens de directeur wordt momenteel 74% van de olieproducten geëxporteerd en die uitvoer zorgt voor bijna een derde van het handelsoverschot.

„Nederland telt vijf raffinaderijen die 40% kosten extra zullen hebben als de veiling van CO2-rechten ingaat. De politiek denkt dat wij die kosten wel zullen kunnen doorberekenen. Als we dat echter doen, prijzen we onszelf uit de markt. De olie-industrie is blootgesteld aan wereldhandel en in een land als India wordt een nieuwe raffinaderij gebouwd die bestemd is voor export naar de EU. Vroeger zou die in Rotterdam zijn gekomen.”

Boot vindt dat de Nederlandse politiek snel in Brussel moet bepleiten dat de olie-industrie binnen een speciale regeling komt te vallen. Die kan bedrijven beschermen die bloot staan aan internationale concurrentie. „Het wordt tijd dat we de oliesector gaan vertroetelen, in plaats van de industrie te slopen.”

 Mail

 Print

 DFT Nieuwsbrief