Taaltest onderdeel van sollicitatieprocedure

Harald Kruithof: ?Werknemers die een brede internationa leervaring hebben en hun talen goed beheersen, zouden kunnen worden aangesteld als mentor binnen het bedrijf.? Foto: HANS PETERS

„Zakendoen in een ander land en een andere taal is wat anders dan op vakantie een ijsje bestellen of ’Bold and the beautiful’ kunnen volgen zonder ondertiteling”, zegt Harald Kruifhof, directeur van Language Partners in Amsterdam. Hij pleit voor taaltests bij sollicitatieprocedures. „Vakkennis is één ding, maar om succesvol deals af te sluiten in het buitenland is het van groot belang om de taal goed te beheersen en tevens de lokale gewoonten te kennen.”

Volgens Kruithof is het in België al heel gebruikelijk om bij sollicitaties voor internationale functies een taaltest af te nemen bij de kandidaten. „Op die manier weet je meteen welk taalvaardigheidsniveau een kandidaat heeft in een vreemde taal. Niveau A betekent dat je zelfredzaam bent. Je kunt dan de weg vragen, een broodje bestellen, een huis-tuinen-keukengesprekje voeren. Voor een vakantie is dit meer dan genoeg. Maar om je professioneel te handhaven moet je toch zeker niveau B halen. Helaas, de meeste Nederlanders redden dat, zelfs in het Engels, niet.”

Kruithof wijt dit aan het Nederlandse taalonderwijs dat de laatste jaren flink achteruit is gegaan. „Onze trainers hebben het instapniveau van de cursisten echt omlaag zien donderen”, zegt hij. „Geen wonder, want het aantal uren dat op scholen aan vreemde talen wordt besteed, is flink verminderd. Bovendien wordt er vaak met ouderwetse methoden gewerkt. Men praat over de taal, niet in de taal. De meeste scholen hanteren de harde grammaticale methode, waarbij woordjes stampen en grammatica leren voorop staat. Terwijl de focus beter op conversatie kan liggen.”

„Vroeger hadden wij Nederlanders inderdaad een goede reputatie wat betreft onze kennis van vreemde talen. Maar inmiddels worden we links en rechts ingehaald door de Duitsers, Fransen en Belgen. Nederlanders overschatten hun talenkennis. Meer uren taalonderwijs zou gerechtvaardigd zijn, willen we internationaal succesvol zaken blijven doen”, aldus Kruithof.

Daarnaast zouden bedrijven meer gebruik moeten maken van de kennis die al in huis is.

„Werknemers die een brede internationale ervaring hebben en hun talen goed beheersen zouden aangesteld kunnen worden als mentor. Ook zouden zij een database kunnen aanleggen van veel gebruikte uitdrukkingen of woorden in het Engels, of welke andere taal dan ook waarin je met je zakenpartner wilt converseren. Want sociaal Engels is heel wat anders dan juridisch, financieel of klinisch Engels.”

Een ander probleem is, dat Nederlanders vaak nogal direct zijn in hun manier van communiceren. „Wij vallen graag met de deur in huis en gaan recht op ons doel af”, beaamt trainer en director of studies René van Schendelen van Language Partners. „Daardoor ervaren buitenlanders ons regelmatig als lomp en onbeschoft. ’What do you want to drink?’ klinkt voor een Engelsman nogal grof. Het is hoffelijker om ’Would you like something to drink?’ te zeggen. Dat subtiele verschil moet je leren aanvoelen.”

Iets anders is de hiërarchie binnen het bedrijfsleven. „Een Nederlander kan gerust tijdens een vergadering tegen zijn baas zeggen dat hij diens voorstel slecht vindt. Geen probleem. Maar doe je dat tijdens een zakelijk overleg in Amerika, dan zal de manager werkelijk tot op het bot beledigd zijn.

Voor een Amerikaan zijn er maar twee mensen echt belangrijk in het leven. Dat zijn God en je baas. Je chef spreek je niet tegen. Je zakenpartner evenmin. Als je werkelijk vindt dat zijn voorstel ’rubbish’ is, dan zeg je dat diplomatiek, met grote omhaal van woorden, zonder iemand voor het hoofd te stoten.”

Van Schendelen besteedt in zijn trainingen en workshops daarom veel aandacht aan de culturele verschillen tussen de diverse landen. „Bijvoorbeeld: hoe kan je op een correcte manier iemand interrumperen? Dat is in elk land verschillend. In Engeland of Amerika kuch je eerst eens beleefd en zeg je ’excuse me’.

Maar als je dat tijdens een teleconferentie met een stel latino’s doet, kom je waarschijnlijk nooit aan de beurt. En heb je een telefoongesprek met een Japanner, schrik dan niet als hij regelmatig stiltes van 5 à 10 seconden laat vallen. Dat doet hij om zich ervan te vergewissen dat je uitgesproken bent en niet nog iets wilt toevoegen.

Bovendien, als een Japanner ’ja’ zegt na jouw betoog, wil dat niet zeggen dat hij het met je eens is. Hij zegt alleen maar ’ja’ om aan te geven dat hij jou heeft gehoord en begrepen. Een misverstand is snel ontstaan en kan je gemakkelijk een zakelijke deal kosten.”

 Mail

 Print

 DFT Nieuwsbrief