Zwitsers verdrag gekraakt

„Zover ik het begrijp, gaat de gegevensuitwisseling met de Zwitsers nog steeds plaatsvinden op basis van een verzoek”, zegt Ruben Freudenthal, hoogleraar belastingrecht aan de Rijksuniversiteit Groningen. „Dit houdt in dat De Jager mensen met naam en toenaam moet kunnen noemen, voordat de belastingautoriteiten in Zwitserland de gevraagde gegevens zullen verstrekken. Van automatische uitwisseling is geen sprake.”

„Een klein succesje is wel dat de staatssecretaris nu waarschijnlijk minder snel een standaardbrief terug zal krijgen uit Zwitserland, dat gegevensuitwisseling niet mogelijk is vanwege het bankgeheim. Ik schat in dat de Zwitsers nu sneller zullen meewerken”, zegt Freudenthal, die ook werkzaam is bij Deloitte.

Toch betwijfelt Arjo van Eijsden, belastingadviseur bij Ernst & Young, of er daadwerkelijk veel namen van rekeninghouders via de Zwitserse fiscus naar ons land zullen stromen: „Daarvoor is ook medewerking nodig van financiele instellingen en vermogensbeheerders. Ik vraag me af wat hierover is afgesproken.”

Een woordvoerster van De Jager laat weten dat het een zaak is van de Zwitserse wetgever om ervoor te zorgen dat banken daar de informatie prijsgeven. Wat de ontwikkelingen op dit gebied zijn en of hierover iets in het verdrag staat, kon ze gisteren niet zeggen. De Zwitserse vereniging van banken liet echter weten dat er geen wettelijke veranderingen op stapel staan.

Van Eijsden meent dat De Jager dus nog steeds het geluk moet hebben dat hij gegevens van Nederlandse zwartspaarders toevallig in handen krijgt: „Bijvoorbeeld doordat een medewerker van een Zwitserse instelling uit de school klapt. Maar in die gevallen kan de Belastingdienst ook gewoon de Nederlandse rekeninghouder onder druk zetten om openheid van zaken te geven. Informatie opvragen bij de Zwitsers is dan minder nodig.”

Fiscaal jurist Niek de Kreek vindt dat het hele verdrag uiteindelijk een wassen neus is, ondanks het tromgeroffel van De Jager: „Hij krijgt nog steeds geen greep op zogeheten nummerrekeningen. Deze rekeningen bestaan uit slechts een reeks cijfers, enkele letters en zijn niet direct te herleiden tot personen. Hoeveel Nederlanders een nummerrekening hebben is onbekend. Maar veel mensen geboren tussen 1920 en 1940 kozen voor deze vorm, uit angst dat Russen of de fiscus geld zouden afpakken.”

Tweet

 Mail

 Print

 DFT Nieuwsbrief