Blog: Poging tot studeren en eSports

Een vergelijking.

Professionele sport kan als volgt worden beschreven:

1. Waar atleten worden betaald voor hun prestaties.
2. Een persoon maakt het zijn primaire carrière, en besteedt veel van zijn tijd om beter te worden.
3. Waar getraind wordt om de vaardigheid, ervaring en fysieke conditie te verbeteren.

De beste gamers worden betaald, hebben geen studie of werk ernaast en stoppen veel tijd in het trainen. Zij zijn dan wel niet fysiek bezig, maar mentaal des te meer. Zij doen ervaringen op, moeten honderden strategieën kennen, en reizen over de hele wereld om wedstrijden te spelen. Hand-oogcoördinatie, snelle vingers, een goede leercapaciteit en iets tussen de oren zijn vereisten.

Ze zijn geen atleten in de traditionele zin van het woord; zij zijn cyberatleten.

Negentien jaar oud

Negentien jaar oud en ik kijk terug op twee wereldkampioenschappen. Na minder dan een half jaar al mijn tijd in Warcraft III te stoppen, won ik de World Cyber Games-wereldtitel – en hielp Nederland om de landstitel te winnen. In 2005 na iets minder dan een jaar won ik de Electronic Sports World Cup en de tweede titel. Op dat punt kon ik kiezen of ik mijn oorspronkelijke plannen zou volgen om te gaan studeren of verder zou gaan te gamen.

Poging tot studeren

Terwijl ik mij verdiepte in het competitief gamen, verdiepten mijn ex-klasgenoten zich in het tweede jaar van hun studie. Het contact verwaterde, want wij leidden erg verschillende levens. Ik had nog een paar goede vrienden, maar het was moeilijk afspreken wanneer ik altijd op reis was en zij altijd studeerden of uitgingen. Na een jaar had ik nog steeds geen flauw idee wat ik wilde doen met mijn leven. Geen enkele studie leek mij echt aantrekkelijk, en de loopbaanoriëntatie van de middelbare school had me ook weinig geholpen. Toch deed ik een poging tot studeren.

Niet lachen

Voordat u verder leest, moet ik u vragen niet te lachen. Mijn kennis van alledaagse zaken is soms betreurenswaardig klein. Ik leid tenslotte nauwelijks een alledaags leven. Ik weet wel hoe het Zuidkoreaanse metro systeem werkt, maar ik nam nog geregeld de verkeerde trein in Nederland (ook al is het soms ook wel ingewikkeld). Zo ook met studeren. In augustus 2005, had ik mij ingeschreven voor een studie Engelse Taal & Cultuur. Het leek mij een simpele keuze, want ik hield erg van de Engelse taal. Ik maakte mij wel wat zorgen dat ik dan ook boeken van de Britse literatuur moest gaan doorpluizen, en dat ik niet alleen gewoon zou leren om mijn Engelse spreekkunst te verbeteren, maar goed. Ik had niet zo gek veel tijd gestopt in mijn keuze. Engels leek makkelijk.

Nou was het zo dat ik mij buiten de deadline had ingeschreven, die stond geloof ik op 1 augustus. Toch leek alles in orde. Boeken had ik al helemaal niet besteld, maar in mijn oneindige onwetendheid dacht ik dat de bijbehorende boeken automatisch opgestuurd zouden worden. De introductie week zou geloof ik 1 september starten, en 1 week later begon de studie in alle ernst.

PR Tour

Four-Kings vroeg mij of ik een Public Relations Tour kon doen vanaf 1 september, voor 6 dagen. Ik zou dan langs Singapore, Maleisië en Taiwan gaan en in elk land 2 dagen verblijven. Daarbij zou ik voor Intel promotiedingetjes doen, zoals showmatches, interviews, foto’s en handtekeningen uitdelen enz. Niet het ergste werk. Ik werd ervoor vergoed, maar daar ging het me niet om. Het was gewoon ontzettend cool dat zoiets, zo’n reis, überhaupt betaald zou worden.

Introductieweek

Ik stemde er dus mee in, want ik dacht, ‘zo’n introductie week zal wel niet zo belangrijk zijn’. Op die zondag kwam ik terug, en de volgende dag zou mijn studie beginnen. Op de volgende morgen ging ik vol twijfel naar de Universiteit Utrecht om te vragen waar mijn eerste les zou zijn. Niet alleen stond ik niet in het bestand, maar ik had ook geen boeken. Daarnaast vertelde de dame achter de balie mij nog dat het missen van de introductie week geen goed idee was – die was namelijk verplicht. Oké, u mag toch lachen.

Zo kwam het er dus van dat mijn 1-jaars-sabbatical uitgroeide tot 2 jaar, 3 jaar en inmiddels 4 jaar. Inmiddels heb ik meer dan 100 internationale toernooien gespeeld, mijn vriendin op één ervan ontmoet, en kan ik mijn brood ermee verdienen. En ik ben erg gelukkig (het belangrijkste). Of studeren er dus nog van komt? De toekomst is onbekend. En dat zint me wel.

 Mail  Print

Plaats op: