Blog: Intel Extreme Masters Seoel

Waarom was het zo belangrijk voor me om dit “kleine” toernooi te winnen? En hoe hield ik mijn honger voor de overwinning vast nadat ik eigenlijk aan het vieren zou moeten zijn dat ik de WCG gewonnen had? Dat kan ik uitleggen door te illustreren hoe het met de Chinese InFi er aan toe ging.

In de World eSports Masters (1 november, China) waar ik 3e was geplaatst, werd de Human-speler InFi de kampioen. Hij pakte daarmee een prijzencheque van $15,000 en schakelde een stel indrukwekkende tegenstanders uit. Hij won 2-0 van Moon en 2-0 van Lyn na een bijna feilloze groepsfase. Direkt na de WEM moest InFi doorvliegen naar Duitsland voor de World Cyber Games. Net als veel anderen had ik gedacht dat InFi bovenaan of 2e in z’n groep zou eindigen om vervolgens een veelbelovende gooi naar de medailles te doen.

Helaas voor InFi zat hij in de “Group of Death”, dezelfde als waarin ik verkeerde! Hij verloor van alle 3 de andere goede spelers (incl. tegen mij) in de groep en vloog het toernooi uit met een 3-3 score, 4e plaats in de groep. Dan heb je wel eens dat mensen afbreuk doen aan de vorige prestatie die iemand gedaan heeft. Had hij gewoon een lucky day in China dat hij daar won maar dat hij in Duitsland in de groep al verliest?

Hoe hield ik mijn honger voor de (kleinere) titel? Om te bewijzen dat WCG geen geluk was; om 2008 goed af te sluiten; om dat gelukmakende gevoel vast te blijven houden; omdat ik nog nooit een toernooi in Korea heb gewonnen (wel 2e, 3e, etc.). Om die redenen was ik gedreven om het Intel Extreme Masters (15,16 november) kampioenschap te winnen. Eerste ronde moest ik tegen SK.Lyn: 2-1 gewonnen na 0-1 achterstand. Tweede ronde moest ik tegen WE.Sky (mijn aartsrivaal van WCG): 2-0 gewonnen in 20 minuten. Na het hele jaar 2008 van Lyn en Sky te verliezen in de meeste competities was dit wel een resultaat waar ik tevreden mee kon zijn. Het leek alsof ik niet per se zo goed speelde maar dat mijn tegenstanders ineens een stuk minder goed speelden. Hoe dan ook, met dat resultaat stond ik de finales. De winnaar tussen Lyn & Sky zou mij nogmaals uitdagen voor de titel en Lyn won met 2-1 van Sky. De volgende dag had ik twee kansen om Lyn te verslaan omdat ik in de upperbracket zat en hij in de loserbracket. Ik had er maar één nodig. Ik won weer met 2-1 na 0-1 achter te staan.

In de volgende foto’s zie je: Manuel “Grubby” Schenkhuizen, Sky, Moon, Lyn, ik en mijn vriendin tijdens het analyseren van mijn match, Koreaans eten, de toernooiruimte

Wat je morgen van mijn blog kunt verwachten:

Op 20 november vloog ik terug naar Nederland. We kwamen aan om 22:20 en pakten de 23:14 trein naar Utrecht Centraal. Mijn vriendin en ik gooide onze bagage neer in ons huis, pakte onze premièrekleren in een kleine koffer en gingen dezelfde nacht nog naar Amsterdam voor het Internationale Documentaire Festival Amsterdam dat op 21 november begon! (…)

Tweet

 Mail

 Print