Review: Heavy Rain (PlayStation 3)

AMSTERDAM -  "And now for something completely different," zo spraken de heren van Monty Python in de jaren ’70 al. Het lijkt erop dat Sony inmiddels hetzelfde idee heeft, want haar nieuwste game, Heavy Rain, is echt volledig anders dan wat er hiervoor op gamegebied is uitgekomen.

Heavy Rain is namelijk niet echt een game in de traditionele zin van het woord. Het is meer een verhaal dat op een interactieve manier verteld wordt. Het heeft wat weg van een interactieve film, maar dat doet geen recht. Zelf noemen de makers het een interactief drama, wat eigenlijk geen gekke omschrijving is.

Gedurfd

Het verhaal draait om een moordenaar en de mensen die achter hem aanzitten. Deze ‘origami killer’ kidnapt jongetjes die vervolgens verdronken weer opduiken. Achter hem aan zitten de vader van zijn laatste slachtoffer, een privé-detective, een FBI-agent en een journaliste. Allemaal hebben ze hun eigen motivaties om deze psycho te vinden en de speler krijgt de controle over hen allemaal op bepaalde punten in het spel.

En daar begint de ‘lol,’ want vervolgens kan het verhaal zich op allerlei manieren ontvouwen. Het meest drastische voorbeeld is dat hoofdpersonen kunnen sterven, terwijl het verhaal gewoon doorgaat. Het verschil is simpelweg dat het overleden karakter geen invloed meer op de rest van het spel heeft en daardoor compleet anders verloopt. Dat is echter het ergste wat er kan gebeuren, maar er zijn tal van keuzes die de speler kan maken die het verhaal vormen. Veel van deze keuzes zijn ook nog eens gruwelijk lastig met als centraal thema ‘hoe ver zou jij gaan voor iemand waar je van houdt?’ Het klinkt heftig, en dat wordt het verrassend genoeg (voor een game) dan ook.

Het is een gedurfde manier van een verhaal vertellen, want de makers hebben in feite dus verschillende verhalen moeten maken en ze kunnen niet allemaal even sterk zijn. Desalniettemin is het ontwikkelaar Quantic Dream gelukt om een ontzettend pakkende game te maken die een beetje traag begint, maar na een paar uurtjes als een trein doordendert. Het is verdraaid lastig de controller neer te leggen als het eenmaal op stoom komt.

Douchen

Het verhaal is waar het allemaal om draait in Heavy Rain, maar natuurlijk is het ook niet onbelangrijk hoe het speelt. In feite zijn alle acties van de karakter afhankelijk van de context. Je loopt door de omgevingen en ziet her en der icoontjes die gelijk staan aan bepaalde acties zoals het draaien van de rechter stick of het ingedrukt houden van een of meerdere knoppen. Op deze manier ben je in het begin - ter instructie - vooral bezig met simpele taken zoals douchen, scheren en eten maken om aan deze acties te wennen. Later wordt het erg leuk geïntegreerd met wat er op het scherm gebeurt, zoals het schudden van de controller om uit de greep van een vijand te ontkomen.

Het is een interessante aanpak die meestal werkt, maar soms enige frustratie kan opwekken. Ondergetekende heeft de game een paar keer opnieuw moeten laden omdat het spel mijn actie niet goed snapte. Dit komt vooral voor bij acties waarbij de controller een bepaalde kant op bewogen moet worden.

Waanzinnig

De grafische aankleding van Heavy Rain is zeer netjes. Vooral de gezichten van de karakters zijn waanzinnig mooi weergegeven, wat de speler meteen emotioneel betrokken maakt bij hun lot. Bekijk ook vooral de making of-documentaire waarin beelden van de echte acteurs getoond worden, het verschil met hun digitale alterego's is bijzonder klein. Helaas zijn andere grafische elementen iets minder indrukwekkend. Zo lijkt elk velletje papier in Heavy Rain bijvoorbeeld wel van hard karton te zijn.

De stemmen van de karakters verschillen ook drastisch qua kwaliteit. Dat komt voornamelijk omdat een groot deel van de acteurs Frans is en toch Amerikaanse stemmen proberen in te spreken. Dit levert soms belachelijke accenten op, wat echt niet had gehoeven als gewoon Amerikaanse acteurs ingehuurd waren. Voor de Nederlanders is er ook de optie het geheel in onze moerstaal te spelen, maar dat valt niet aan te raden. Het klinkt vooral erg raar en de prestaties van de acteurs - waaronder Carice van Houten en Waldemar Torenstra - zijn beneden de maat. Het klinkt alsof de heren en dames er gewoon geen zin in hadden.

Speciaal

Afgezien van de control-technische en grafische hobbels in de weg is Heavy Rain een erg speciale game met een sterk verhaal en innovatieve manier van het vertellen hiervan. Het valt te betwijfelen of de Call of Duty- en Halo-fans hier mee uit de voeten kunnen, maar het spel verdient gespeeld te worden, want eigenlijk zou iedereen moeten zien wat je nog meer met interactieve entertainment kunt doen in plaats van trekkers overhalen. Daarbij: een pluim voor Sony voor het uitbrengen voor een zo financieel riskant maar creatief project. Benieuwd wat andere ontwikkelaars hier van leren!

 Mail

 Print