Wild(z)wijn

Foto: telegraaf

Toevallig kan mijn straatgenoot goed schieten. Zo’n man weiger je dus niets. En als hij om advies vraagt, dan geef je dat meteen. Of ik nog een paar goede wildwijnen weet? Van rond een tientje. Hij krijgt zijn jagersmaatjes op bezoek en naast goed schieten kan hij ook nog aardig koken.

De wilde eend als voorgerecht gaat hij pocheren. Van de botten wordt een jus getrokken, waaraan wat blauwebessenjam is toegevoegd. Eend met een licht zoetje dus. Hoewel het helemaal geen zomer meer is, combineert de Rosé Trocken 2008 van Wittmann uit Rheinhessen (www.wijntherapeut.nl, Î9,50) formidabel. Een échte eetrosé, die niet voor niets werd uitverkoren door het gilde van sommeliers.

Fazant is de volgende gang. Vakkundig neergelegd. De jager heeft kennelijk vaker met dit bijltje gehakt en trancheert de fazant als een echte chef. Het wordt een klassieker: fazant met zuurkool. Maar geen gewone zuurkool. Nee, de kool is ‘s ochtends al met ganzenvet en jeneverbessen op het laagste pitje gezet. Na een dag pruttelen met de deksel erop is de zuurkool veranderd in een beige massa met een ongelooflijk intense smaak. Fazant op z’n oma’s, noemen we dat. Hier past de Santa Rita Medalla Real Chardonnay 2004 (Dirck III, Î11,95). Perzik, acacia en vanille vormen een goed tegenwicht voor de zuren van de kool. Ook de fazant voelt zich happy in het gezelschap van deze mineralige, licht rokerige wijn.

Tot slot het pièce de resistance, het zwijn! Dit keer een moderne bereiding. Urenlang op lage temperatuur in de oven garen. Het vlees mooi roze en sappig. Erbij de volle, diepdonkere Quinta Vale do Bragão 2004 (Les Généreux, 0575-543667, Î9,55). Barstensvol bramen en rijpe pruimen, ronde tannines, héél stijlvol.

Ah, de bel gaat. Het is onze jager. In zijn hand een grijze vuilniszak waarin een nog warme harige zwijnenpoot. Als dank.

wijnclub@telegraaf.nl

Tweet

 Mail

 Print

 Eten & Genieten Nieuwsbrief