vr 06 nov 2009, 08:39

Ribeiro

Pieter Nijdam

AMSTERDAM - Weet u, ik hou van Vinho Verde. Nee, niet die goedkope buikflesjes met blauw tegeltjesetiket uit de super, maar mooi gerijpte Vinho Verde, het liefst gemaakt van de alvarinhodruif. In Nederland kom je ze alleen bijna niet tegen. Daarvoor moet je toch naar Portugal, maar dat is natuurlijk ook geen straf.

Foto: pieter nijdam

Waar we hier tegenwoordig wel steeds vaker tegenaan lopen, zijn de witte wijnen uit Rías Baixas. Een snel in populariteit stijgende Spaanse wijnstreek net aan de andere kant van de grens met Vinho Verde. Deze witte wijnen op basis van de albariñodruif (de Spaanse naam voor alvarinho) hebben razendsnel aan reputatie gewonnen en vinden tegenwoordig voor stevige prijzen hun weg naar de Amerikaanse en Aziatische markten. Maar ook hier zijn ze behoorlijk vertegenwoordigd, hoewel het zelden koopjes zijn.

Nee, dan kunnen we beter terecht in een piepklein nog vrij onbekend wijngebiedje naast Rías Baixas. Ribeiro heet deze streek in het noordwesten van het Siberisch schiereiland. Om te beginnen is het er heel mooi. Veel groen met glooiende dalen, waar de rivier de Miño zich doorheen kronkelt.

Het waren de Romeinen die er voor het eerst wijngaarden aanplantten. In de middeleeuwen was het daar mode om de druiven pas zeer laat te oogsten, met als resultaat een zoete wijn die ook wel Ribadavia werd genoemd, naar het stadje in de buurt. Pelgrims op weg naar Santiago de Compostela waren helemaal gek van deze wijn en via hen werd Ribadavia in de 18e eeuw ook een gezocht drankje in Engeland. Die populariteit was echter van korte duur door de opmars van andere zoete wijnen uit de rest van Europa. De streek raakte langzamerhand in de vergetelheid en de druiven werden vooral vroegrijp verkocht en met andere goedkope druiven versneden tot bulkwijn. Ondanks het feit dat Ribeiro reeds in 1957 een eigen herkomstclassificatie kreeg, waren de wijnen niet spectaculair. Dankzij enorme investeringen is daar pas recent verandering in gekomen.

Op advies van bekende wijnconsultants vestigden steeds meer grote wijnproducenten er hypermoderne bodega’s, voorzien van alle technische snufjes. De klemtoon ligt daarbij op witte wijn, vanwege het koele en vochtige klimaat. Een hoofdrol is daarbij weggelegd voor de lokale treixaduradruif, die vanwege zijn dikke schil goed tegen vocht kan.

De Coto de Ibedo 2008 (Î4,49, Lidl) is zo’n goed voorbeeld. Gemaakt van treixadura met wat torrontés hebben we hier een knisperend vieve wijn die ruikt naar reine claude, hint van limoen en groene amandel. Een heerlijk glas met eigen karakter voor een Lidlprijsje.

wijnclub@telegraaf.nl