Sake

Foto: pieter nijdam

Dat ik daags daarvoor in het huwelijksbootje was gestapt speelde geen rol. ’Werk gaat voor het meisje’, liet chef Lunshof kort maar krachtig weten.

Pronk op missie was nogal een ongeleid projectiel, dus van begeleiding was geen sprake. Het leek eerder op een achtervolging kriskras door Bosnië langs de plekken waar onze jongens gelegerd lagen. Van Sarajevo naar Kiseljac en van Vitez naar Busovaca via Visoko, waar we moesten schuilen voor Servische artillerie.

In het spoor van Pronks konvooi mocht ik meeliften met Unprofor-militairen van verschillende nationaliteiten. De meeste indruk maakten de jongens van het Franse vreemdelingenlegioen. Toen hun pantserwagen vlak voor Busovaca stuitte op een Servische blokkade werd er geen moment geaarzeld. Eén salvo van de mitrailleur op het dak was voldoende om de Serviërs het bos in te sturen.

Een paar weken later liggen mijn vrouw en ik plat in het zand aan de Indische Oceaan. Mauritius was de bestemming van onze huwelijksreis. Zon, zee, strand, een tropisch paradijs waar helemaal niets herinnert aan de hel van Sarajevo. ’s Avonds hadden we een Japans restaurantje uitgekozen, omdat ze daar Teppanyaki hadden. U weet wel, zo’n enorme bakplaat waar een Japanse kok met van die vervaarlijke messen allerlei toeren uithaalt.

Kennelijk waren we niet de enigen die uit waren op een avondje spektakel. Door de deur kwamen ineens vijf militairen van het Franse vreemdelingenlegioen binnen. ’Dat kan niet’, schoot het door mijn hoofd. Het waren dezelfde vijf Fransen van de pantserwagen tussen Visoko en Busovaca. Zij al even verbaasd als ik. Plotsklaps was Bosnië weer héél dichtbij. Na hun missie in oorlogsgebied mochten ze twee maanden bijkomen op een Franse basis op een mooie locatie. Zo werkt dat bij de Fransen.

Het weerzien moest gevierd worden. Sake, sake en nog eens sake, terwijl de Japanse kok op de teppan zijn kunsten vertoonde. Het werd een avond om nooit te vergeten. Sindsdien ben ik verknocht geraakt aan het drankje, zeker in combinatie met Teppanyaki. Nee, niet van die warme kruikjes. Die dronken we in Mauritius ook niet. Gewoon koud, dan komt goede sake het best tot zijn recht. Zoals bijvoorbeeld deze Honshu Ichi van Umeda (Î13,99, vanaf volgende week bij Dirck III). Dit type Honjozo uit Hiroshima is ongefilterd, fruitig (lychee, rijpe peer), maar vooral ook heerlijk zacht en toegankelijk.

wijnclub@telegraaf.nl

Tweet

 Mail

 Print

 Eten & Genieten Nieuwsbrief