Diplomatenpudding

Te pas en te onpas zocht hij naar excuses om het maar weer eens op het menu te zetten. Op een dag kreeg hij mijn pleegmoeder zo gek dat ze werkelijk ging proberen die pudding zelf te maken. Het stond in het Het Haagse Kookboek. Al in 1943 verscheen het daarin onder de naam ’diplomatenpudding’. Kijk, en over die oom en die enorme pudding – ja, ze maakte het hele recept na en dat was voor tien personen, dus we aten het drie dagen lang – heb ik het maar niet meer. Wel over een zinnetje van coauteur Nico de Rooij. Hij vertelde, terwijl we een voorproefje namen op het Captain’s Dinner in De Roode Leeuw op het Damrak, dat het ministerie van Buitenlandse Zaken dit boekje aanbeveelt als relatiegeschenk voor de vele ambassades en consulaten die Nederland in het buitenland heeft. Ja, het zou zelfs wel eens kunnen zijn dat er in de toekomst hapjes uit worden gekookt.

Wat een wonder. Want een jaar geleden nog mocht ik bij een diner ter ere van de Nederlandse deelname aan de kookwedstrijd Bocuse d’Or, aanzitten met de Nederlandse ambassadeur in Frankrijk. Die vertelde trots over de Italiaanse chef die op zijn ambassade werkte. Foei, alsof we zelf geen eigen kooktalenten hebben.

Naast de wedstrijdhal was een ruimte ingericht met een culinaire tentoonstelling. Op de Nederlandse stand verwacht je natuurlijk de heerlijkste boerenkazen, prachtige boter, kasdruiven en chocoladeletters. Tenminste, als ze niets beters kunnen bedenken. Waarom eigenlijk geen stand met speculaasjes? Roggebroden misschien, die worden namelijk nergens ter wereld zo gemaakt als in Groningen en Friesland. Ossenworst, mooie oude jenever. Ja, we hebben het allemaal wel maar er was niets maar dan ook niets van in die vaderlandse stand te vinden. Nee, blokken smeltkaas en blokken hotelkaas. En daar stapels van. Schande…

Ik heb dus een voorstel. We vragen onze allerbeste kok, Sergio Herman natuurlijk, of hij een serie typisch Nederlandse gerechten maakt, met typisch Nederlandse ingrediënten, waaronder die bedreigde mooie ambachtelijke producten. En dan legt het ministerie van Buitenlandse Zaken gewoon dwingend op dat alle ambassadekoks deze recepten voortaan klakkeloos overnemen.

Dan heeft zo op de valreep, want geloof me veel meer hebben we er niet meer van te verwachten, dit kabinet toch nog wat gedaan voor onze overal in het nauw verkerende kleine producenten. Mooi toch?

Maar een ding meneer Herman, alstublieft, geen chipolatapudding!

Tweet

 Mail

 Print

 Eten & Genieten Nieuwsbrief