De Telegraaf
Zoeken
  Zoeken met  
 
8 °C
W 3
 
files 0
0 km.
euro95
diesel
1,561
1,189
 
 

Restaurants


Van nonnenklooster tot 'raw bar'
 

Van nonnenklooster tot 'raw bar'

Het resultaat mag er wezen. Van het schemerige pijpenlarestaurant is weinig over. In plaats daarvan een licht interieur dat doet denken aan de melkbar uit Stanley Kubricks cultfilm A Clockwork Orange. Witte plastic tafels en twee helverlichte bars die dienen als een soort brug naar de achtergelegen loungeruimte. We zijn op een historische plek in Amsterdam: het nieuwe restaurant Bridges onder leiding van boegbeeld Aurélien Poirot.

Wijnclub


Feestwijn
 

Feestwijn

Voor feestwijnen willen we doorgaans wat meer uittrekken dan de 2,80 die we gemiddeld het jaar door besteden aan een fles wijn. Maar het is nog steeds crisis, dus is een beetje matigheid wel zo gepast. Goed, we zouden het een beetje rustig houden. Dat moeten ook de supers hebben gedacht toen ze hun assortiment voor de feestdagen gingen samenstellen. • 5 reacties

Kookboeken & Tools


<i>Het Fishes Kookboek</i>
 

Het Fishes Kookboek

Bart van Olphen trekt ten strijde tegen de overbevissing in de wereld en bezweert alleen maar daar op aarde te vissen waar rekening wordt gehouden met de visstand. "Als we daar niet voor zorgen, is er voor de volgende generatie geen vis meer", waarschuwt hij. Voor zijn eerste boek, boordevol recepten met duurzame vis, heeft de halve wereld rondgereisd. Samen met de Engelsman Tom Kine, die de rechterhand van Jamie Oliver is.
vr 20 nov 2009, 16:08

Fris vlees

Felix Wilbrink
AMSTERDAM -  Kan ik het helpen dat ik altijd zoveel meemaak…? Drie dagen Ierland en ik heb voor een maand te vertellen.

Een van die vertelsels is altijd nog, uit de oude doos, dat ik middenin de meest verlaten natuur, met niets dan moerasland om me heen, uit de auto stapte omdat ik door de regen de borden niet kon lezen. Kruispunt, links op de hoek stond een telefooncel. Zo’n mooie ouderwetse. Opeens gaat de telefoon over. Dat kon daar toen nog, dat je een telefooncel belde.

Uit het niets staat er een klein, in het zwart gekleed vrouwtje naast de cel. Zij doet de deur open, pakt de hoorn en begint te praten. Mooi, denk ik, dan zal ik haar straks de weg vragen. Heel even sta ik met een wegenkaart te hannesen, ik kijk nog eens: in geen velden of wegen meer te bekennen, die dame. Zo kan ik echt uren doorgaan.

De laatste keer ben ik heel snel een slager binnengelopen omdat het er bij het passeren zo verschrikkelijk lekker rook. Eenmaal binnen werd duidelijk dat hij aan de ene kant groenten en aardappels verkocht, ook van lokale telers, kijk maar naar de foto. Zo hoort het, zo moeten we het hier ook gaan doen. Aan de andere kant van de winkel vlees. En wát voor vlees. Op verzoek wilde hij een heel grote biefstuk, eigenlijk een dunne T-bonesteak, vacumeren. Voor de zekerheid vroeg ik maar even hoe lang hij het vlees had laten besterven. „Vier weken”, zei hij en liet er geschrokken op volgen: „Maar ik heb wel ouder hoor, als je dat graag wilt.”

De kwaliteit van Iers rundvlees, ach, dat weten we zo langzamerhand allemaal wel, is waanzinnig goed. Maar het wordt helemaal te gek als je een slager treft die uit die kwaliteit ook nog eens het allerbeste weet te selecteren.

Vlees mee naar huis en in de koelkast. Eigenlijk een klein beetje vergeten. Totdat ons nachtlichtje weer eens langskwam. De vriend met wie ik altijd op maandag de week doorzaag. Dan zijn we er tenminste doorheen. Met flink wat groene peperkorrel en jalapeño-peper in de echte boter. Ik heb niets gezegd, gewoon gewacht totdat hij zijn eerste hap had genomen. Hij keek bijna geschrokken: „Dit vlees smaakt... fris! Wat gek, heel anders dan ik ooit heb geproefd.”

En dat was het, precies wat hij beschreef, dat was de geur waardoor ik bij die slager binnen ging, fris! Weer een ervaring rijker. Prachtig, dat land.

Plaats op:      Facebook    Plaats op eKudos    Plaats op MSN reporter    Plaats op Delicious    Plaats op Twitter