Van nonnenklooster tot Amsterdamse 'raw bar'

Vervolgens nam de admiraliteit der VOC er haar intrek. Die maakte op haar beurt plaats voor het stadsbestuur, die uit het Paleis op de Dam was verdreven door Lodewijk Napoleon.

Meer recent diende het pand op de Oudezijds Voorburgwal als favoriete trouwlocatie. Eind twintigste eeuw kwam het pand in handen van een Franse hotelketen. Het kreeg opmerkelijk genoeg een Engelse naam: The Grand. Michael Jackson sliep er, net als Chirac. In het restaurant op de begane grond kon je voordelig lunchen en goed dineren. Toch bleef de zaak in de schaduw staan van andere bejubelde hotel-restaurants zoals La Rive (Amstel), Vermeer (Barbizon Palace) en Vinkeles (The Dylan). Tijd voor een extreme make-over dus.

Melkbar

Het resultaat mag er wezen. Van het schemerige pijpenlarestaurant is weinig over. In plaats daarvan een licht interieur dat doet denken aan de melkbar uit Stanley Kubricks cultfilm A Clockwork Orange. Witte plastic tafels en twee helverlichte bars die dienen als een soort brug naar de achtergelegen loungeruimte.

Maître Jos van Hunen en sommelier Hans Tuin maken het team compleet dat sinds kort aan de slag is met een formule die al net zo vernieuwend is als het interieur.

Bridges wil zich namelijk onderscheiden als visrestaurant en raw bar. Nee, geen sushi's, dat is zó jaren negentig. Dan liever sashimi of een hele batterij van tot tartaar gehakte visjes en schelpdieren.

Dat willen we dus graag uitproberen met een Tasting van de Raw Bar (€12). Kraakverse stukjes rauwe tonijn, zeebaars, zalm (licht tranig bijsmaakje), dunge-sneden coquilles en een blaadje gevuld met zalmeitjes mogen we naar eigen inzicht dippen in respectievelijk uitjes, kappertjes, mierikswortelmayo en natuurlijk soja. Prima starter!

Van de kleine wijnkaart nemen we de Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc 2008 van Spy Valley (€42). Een wijn geknipt voor de raw bar. Aangezien vaste tafelgenote een avondje vrij is, wordt haar plaats ingenomen door de artdirector van onze krant. Hij heeft als voorgerecht zijn zinnen gezet op de halve tandoori-kreeft met komkommer, koriander en stukjes naan (€22,50). Het is chef Poirots filosofie om per gerecht slechts enkele ingrediënten toe te voegen, zodat de smaak van de vis het best tot zijn recht komt. In dit geval was hij helaas behoorlijk uitgeschoten met de tandooripasta. Van de fijne smaak van kreeftvlees is hoegenaamd niets meer over. Een tikje minder mag best.

Mijn tartaar van coquilles en zeebaars, afgetopt met een laagje sturia kaviaar (€16), is daarentegen subliem. De zee op je tong, waarbij de zure room zorgt voor het filmende effect.

Voor de artdirector voldoende reden om als hoofdgerecht ook voor tartaar te kiezen. In dit geval een heel grof gehakte geelvin tonijn 'op Amerikaanse wijze' met babysla en huisgemaakte frieten (€25). Hem horen we voorlopig niet meer, wat doorgaans een goed teken is.

Mijn zeeduivel met gebakken eendenlever en gebraiseerde witlofjes (€28) ziet er op papier aantrekkelijk uit, maar de vis heeft iets te lang gehad. De foie gras is echter voorbeeldig. Zoiets kun je ook gerust aan een Franse chef overlaten. Dat rode wijn heel goed bij vis kan gaan, bewijst het licht gekoelde glas Crozes-Hermitage 'Les Meysonniers' 2006 van M. Chapoutier (€9). Een prima combi. De toetjes ten slotte zijn volgens ons niet Poirots sterkste kant. Mijn in hisbiscusthee gemarineerde ananas met mascarponesorbet en aan de overkant de torrone (nougat) met pijnboompitjes, pistacheijs en pijnboommousse (beide €14) zijn aardig, maar niet bijzonder.

Toch een verrassend lekker en origineel maal. Bridges is voor Amsterdam een échte aanwinst!

Bridges, Oudezijds Voorburgwal 197 1012 EX, tel. 020-5553560, www.bridgesrestaurant.nl. Alle dagen open, za. geen lunch, terras, valetparking, menu's: €35 (lunch, 2 gangen) - €49 (3).

Tweet

 Mail

 Print

 Eten & Genieten Nieuwsbrief