Felix Wilbrink, culinair journalist bij De Telegraaf, herinnerde zich twee
jaar geleden pas-nadat hem meerdere malen was gevraagd of hij ooit een
koksopleiding had genoten-dat hij inderdaad vers van de middelbare school,
tussen opleidingen in, een paar maanden als assistent had gestaan naast een
echte kok. Koken kan Wilbrink, maar schrijven ook.
Vorige week heb ik hier gesuggereerd dat de minister betrokken was bij een initiatief waarbij jeugdige diabetespatiënten spreekuur kregen in een supermarkt. Dat was niet waar. Dat had de minister niet gedaan. Want de minister doet helemaal niets. Ze gaat namelijk over Voedselveiligheid, dat is weer heel wat anders dan Volksgezondheid. En die twee ministeries hebben gelukkig helemaal niets met elkaar te maken en zo kunnen ze ieder de verantwoordelijkheden aan elkaar blijven doorschuiven. Zo heb ik eens een hele dag besteed aan het bellen van ministerie naar ministerie om er achter te komen wie er eigenlijk verantwoordelijk is voor het plaatsen van snoepautomaten op scholen.
Wat is daar mis mee? Nou, laten we zeggen, dat onze kinderen beslist teveel suiker en vet binnen krijgen en dat het soort snoep dat op die scholen wordt verkocht nu juist heel erg slecht voor ze is. De scholen beweren dat ze de opbrengst van dat snoepgoed erg nodig hebben. Gelogen, wanneer je ziet dat de meeste scholen, tot voor kort tenminste, bergen geld hadden opgepot.
Denk even met me mee: Leerling is moe, neemt een naar een planeet genoemde chocoladefantasiereep. Logisch want volgens de reclame kan hij/zij nu bergen verzetten. Barstensvol energiestapt hij/zij het lokaal in. Na 30 minuten is de suikerkick echter uitgewerkt en onder het niveau gezakt van voordat de reep werd gegeten. Zo, de leerling hangt de rest van de les in zijn bankje. Daar gaat echt niets meer in. Behalve een nieuwe reep dan, direct na de les. Ook begrepen? Dat is dus niet goed voor die kinderen!
De minister wil wel, daar ben ik van overtuigd. Bij haar aanstelling wilde ze
zelfs het snoepgoed bij de
kassa’s van de supermarkten aanpakken. Maar ik heb het hier al eerder gezegd,
de minister gaat helemaal niets voor elkaar krijgen. De lobby van dit soort
fabrikanten is gewoon te sterk. En dus zitten we nu opgezadeld met een
compromis, waar de fabrikanten zich op kunnen uitleven en de ministeries net
doen of ze iets heel belangrijks hebben bedacht. De Ik Kies Bewust sticker.
Ja!!!! Top, dat is het. Dan haalt de fabrikant een beetje suiker en vet uit
de reep, en dan mag hij net doen of zijn rommel gezond is. Oh, vitamines er
in, geen probleem, we rotzooien maar wat aan. Als dat logo er maar op mag.
En nu is de volgende stap in zicht. We gaan ook al het fruit van een sticker
voorzien .
Wat zeg je, wist je al dat fruit gezond was? Nee, hoor, jij bent een domoor. Dat weet jij namelijk niet. Nu is het ook echt zo dat jij een domoor bent want je eet niet genoeg fruit en groenten. Echter, dat is natuurlijk niet de reden dat die sticker op fruit moet. Juist omdat je weet dat fruit gezond is, en je daar steeds die sticker ziet, ga je die rommel met dezelfde sticker associëren met fruit. Knap bedacht, toch? En zo komt ons land zo langzaam geheel in de greep van het cynisme.
En daarom belde de minister. Want zij weet dat nu ook. De grote voedingsindustrie, de grote supermarkten, zij maken de dienst uit. Maar de schijn moet worden gered. Ik Kies Bewust! Ha ha, ja dit is pas echt cynisme, er valt helemaal niets te kiezen, want er is geen partij die voedsel en volksgezondheid bij elkaar durft te zetten onder een zwaar ministerie. Tot die tijd: Ik Kies Bewust, negeren die stickers.
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer