Contrasten op de Utrechtse Heuvelrug

Foto: Thijs Rooimans

Mensen met een geestelijke handicap dan? Dennendal en de Willem Arntsz Hoeve zijn landelijk bekende psychiatrische instellingen. En dan hebben we natuurlijk nog jeugdgevangenis (sorry, justitiële jeugdinrichting) Den Engh. Maar die kent u natuurlijk niet?

Zelf moet ik even terug naar mijn tienertijd om Den Dolder weer voor de geest te halen. Stéphanie heette ze. Iedere vrijdagavond bracht ik haar op mijn witte Puch naar huis, wanneer we in Zeist hadden gestapt. Stéphanie woonde met haar aan sherry verslaafde moeder pal aan het Dolderse spoor en helemaal stabiel was ze zelf ook niet. Of dat ermee te maken had weet ik niet meer, maar onze relatie was geen lang leven beschoren.

Facelift
Na bijna veertig jaar zetten we weer vaste voet aan de grond in Den Dolder. Aan het kleine stationnetje is al die tijd niet veel veranderd, maar de dorpskern heeft wel een facelift gekregen. Inmiddels telt het dorp zo’n 4000 inwoners. Veel van hen werken in de Remiafabriek aan de andere kant van het spoor. U weet wel, van de friet- en satésaus.

Over saté gesproken, in Den Dolder kun je prima Indonesisch eten. Anak Dèpok zit er al zo’n kwart eeuw en is een instituut. Maar daar komen we vanavond niet voor. Wij zijn op zoek naar dat ándere restaurant. Een restaurant dat zich beroept op ’een mix van internationale kookstijlen met mediterrane invloeden’.

Voor de deur van Sensa wordt driftig mobiel getelefoneerd door zakenmannen in grijze pakken. De gasten komen hoofdzakelijk uit de buurt. Zeg maar Bosch en Duin, Bilthoven en Zeist. De ontvangst is gemeend hartelijk en ontspannen. De kaart is klein, overzichtelijk en op Franse leest geschoeid.

Naar aanleiding van een beoordeling in de laatste GaultMillau kiezen we als voorgerecht de steak tartare. Volgens deze doorgaans gerespecteerde gids is die ’goed gebakken’. Nou, dat willen we met onze eigen ogen zien, want steak tartare is per definitie rauw vlees. Zo ook in Sensa, waar patron Marco Hipke bezweert dat hij nog nooit gebakken steak tartare heeft geserveerd. Daar is dus kennelijk nooit iemand van GaultMillau langs geweest. Foei!

Onze steak tartare (€16) was goed op smaak, maar helaas door de vleesmolen gehaald. De biefstuk kun je veel beter gewoon met het mes fijnhakken. De structuur is dan iets grover, wat de smaak ten goede komt. Het gepocheerde eitje erbovenop was prima, maar de geschaafde truffel volstrekt smaakloos.

Aan de overkant van de tafel is tafelgenote aanmerkelijk positiever over haar gebakken zwezerik (€13,50). Twee mooie stukjes, perfect ontvliest, heerlijk krokant van buiten en bijna smeltend op de tong van binnen. Prima in combinatie met de linzen en zilveruitjes, maar helaas was de kok ietsje uitgeschoten met het zout.

Dat chef Toine Boschman sowieso nogal scheutig is met het zoutvat, blijkt ook uit de hoofdgerechten die volgden. Maar ach, de man staat op het punt vader te worden. Dan heb je andere dingen aan je hoofd.

Zout
De op de graat gebakken scholfilet (€26,50) was kennelijk even vergeten in de koekenpan. Omdat de boter niet heet genoeg was, had het visje zich volgezogen met het bakvet. Het resultaat: een letterlijk botergare schol met een bremzoute langoustine die weer veel te droog was. Gelukkig hadden we een werkelijk voortreffelijke Villa Maria Sauvignon Blanc Single Vineyard Graham 2008 (€41,50) om een en ander weg te spoelen.

Het zal u waarschijnlijk niet echt verbazen dat mijn tarbot met lardo di colonatta (€32,50) ook aan de zoute kant was, maar de vis was wel vers en op zich prima gegrild. De geschaafde truffel had – net als bij de steak tartare – beter achterwege kunnen blijven. Smaak noch kraak aan dit zomerzwammetje van inferieure kwaliteit. Doe dat toch niet, ook al staat het chique op de kaart.

Het grand dessert (€13,50) kende ook zijn ups en downs. De wafel, bolletje aardbeienijs en citroenpudding waren zozo. De glaasjes granité en panacotta daarentegen heerlijk.

Al met al nogal wat contrasten. Aan de ene kant veel sfeer, sympathiek personeel en een professionele patron. Aan de andere kant laat de chef-kok her en der wat steekjes vallen. Maar wat wil je ook als je vrouw op punt van bevallen staat. Wij zien dat als een legitiem excuus en verwachten eigenlijk dat Sensa binnenkort weer op het niveau van twee T’s staat.

Sensa, Dolderseweg 77 3734 BD Den Dolder, tel. 030-2252000, www.sensa.nl . Zo. gesloten, za. geen lunch, terras, parkeren voor de deur (gratis), menu’s: €32,50 (lunch, 3 gangen) – €50 (5).

 Mail

 Print

 Eten & Genieten Nieuwsbrief