Of ik nog een leuke huiswijn weet? Buurman is weer aan de deur en zegt door de bomen het bos niet meer te zien. Overal ziet hij wijngidsjes liggen. Bij de Bruna, bij de slijter, in de super.  

'I don't like mondays...', schallen de Boomtown Rats door de autoradio. Toepasselijker kan het haast niet op deze druilerige eerste werkdag van de week. Ware het niet dat we op weg zijn naar Vreeland voor een bijzondere proeverij.  

Laatst kwam er met de mail een uitnodiging van een nieuw trendy restaurant met steraspiraties (nog een jaartje wachten jongens). Of ik naar Almere wilde komen voor een culinair feestje ter ere van de beaujolais primeur.  

Het was dé grote belofte van de jaren tachtig. Zo’n beetje elk zichzelf respecterend wijntijdschrift schreef er grote verhalen over. De wijnen uit Madiran hadden de toekomst. Ze waren hét alternatief voor de betere bordeaux, die zich toen al uit de markt begonnen te prijzen.  

Sarajevo 1993. Het hoogtepunt van het Bosnisch-Servische beleg en minister Pronk wilde dat allemaal wel eens van dichtbij bekijken. Reden voor de krant om mij mee te sturen, want je weet maar nooit met zo’n minister die het gevaar niet schuwt.  

Weet u, ik hou van Vinho Verde. Nee, niet die goedkope buikflesjes met blauw tegeltjesetiket uit de super, maar mooi gerijpte Vinho Verde, het liefst gemaakt van de alvarinhodruif. In Nederland kom je ze alleen bijna niet tegen. Daarvoor moet je toch naar Portugal, maar dat is natuurlijk ook geen straf.  

En daar zit je dan. Een spierwit gedekte tafel met voor je twaalf glazen gevuld met vloeibaar goud. De een noemt het dessertwijn. De ander verkiest het als aperitief.  

Kennissen in de straat geven een wildetentje. Nee, geen culinaire orgie zoals in de film La Grande Bouffe, maar gewoon een diner met wild. De heer des huizes gaat namelijk iedere zaterdagochtend in zijn groene jas op pad met een soort van vioolkist onder zijn arm. De man is in zijn vrije tijd jager en in de kist zit een dubbelloops. Nou ben ikzelf geen verklaard tegenstander van jagen, als het maar professioneel gebeurt. U weet wel, met één schot en zo.  

Vorige week berichtte ik u over hét geheim van de Médoc. Dat heeft nogal wat reacties losgemaakt. Gelukkig allemaal positief. Want hoe vaak komt het in ons kikkerlandje niet voor dat haat en nijd toeslaan wanneer bepaalde mensen boven het maaigras uitstijgen.  

Wat is de perfecte garnalenwijn? Dat hangt natuurlijk van de bereiding af. Gebakken, gegrild of gekookt?  

Pieter hield helemaal niet van oesters. Er moest een liefde aan te pas komen voordat hij de schelpdieren proefde. Zijn huidige lief mag de zilte lekkernij graag eten en natuurlijk kiest Pieter daar de wijn bij.  

Met de herfst in aantocht vindt Pieter dat het tijd is voor een wijn uit de Jura. Hij weet een Chardonnay van iemand die als geen ander weet hoe hij met de druif moet omgaan.  

We zijn in het land van de Katharen en potverdrie... wat een mooi land is dat. Leven als God in Frankrijk. Dat moeten de Katharen ook hebben gedacht toen zij zich in de elfde eeuw afsplitsten van de rooms-katholieke kerk.  

Pieter Nijdam toog naar Mont Ventoux, de berg waar menig man zijn zelfvertrouwen probeerde te herwinnen door deze op de fiets te trotseren. Hier is ook de favoriete wijn van de voormalige first ladies Jackie Kennedy en Hillary Clinton te vinden.  

Zuid-Afrika produceerde de afgelopen decennia traditiegetrouw twee stijlen rode wijn. Allereerst pinotage, een kruising van pinot noir en cinsault, die in 1925 op de universiteit van Stellenbosch werd gekweekt door professor Perold.  

De zon laat zich weer zien en wat drinken we dan liever dan rosé? De favoriete drank op zwoele zomeravonden. Pieter vindt echter sauvignon blanc uit Nieuw-Zeeland de ultieme drank voor dit weer.  

We gaan met de kinderen naar opa en oma in de Vaucluse. Ze genieten er al meer dan vijftien jaar van hun pensioen en ik kan ze geen ongelijk geven in deze met truffel en pistou gezegende streek.  

Veel nieuws op het drankfront deze week. Petra de Boevere is slijter in Breskens. Dat is zo ver van de bewoonde wereld dat je je vanzelf gaat vervelen en vervolgens iets nieuws gaat bedenken. Het werd Zeeuwierjenever.  

Pieter is in Californië en doet minder bekende wijnvalleien aan. Ook een plek die de wijnsnob uit de film Sideways zelfs is vergeten: het noorden van Santa Inez Valley.  

Ketel 1 (Nolet) stortte zich een tijd geleden op de wodkamarkt. Het merk behoort nu onder de naam Ketel One bij de top van de wodka’s in de Verenigde Staten.  

Pieter brengt ons naar de Limarí vallei in Chili. Het is een van de nieuwste wijngebieden van dit land en veel druivensoorten gedijen er goed. Zelfs de moeilijke cabernet sauvignon heeft het er naar zijn zin.  

Zuid-Afrika. Land van zwart en wit. Van arm en rijk. Van leeuw en luipaard. Van voetbal en golf. Zuid-Afrika, land van harmonie en tegenstelling. In de wijnbouw is dat al niet anders.  

Pieter denkt bij Buzet aan zijn studententijd, in die periode een goede en betaalbare wijn. Daarna werd Buzet een beetje ondergesneeuwd, maar nu is hij weer helemaal terug.  

Pieter gaat terug naar de jaren '60 om via Ted de Braak madeira aan te halen. Dat hij Een glaasje madeira my dear zong, was helemaal terecht. Madeira is namelijk heerlijke zoete wijn.  

Pieter Nijdam toog naar Tokaj in het uiterste zuiden van Hongarije. Dertig jaar geleden deed hij hetzelfde en toen zag het traject er heel anders uit. Eenmaal in Tokaj proeft hij heerlijke zoete wijnen.  

Pieter Nijdam tuft nog steeds door Hongarije. Dit keer is het wijngebied Eger de bestemming. Daar gaat hij Stierenbloed proeven. Wat? Ja, Stierenbloed...