We zijn op een historische plek in hartje Amsterdam. In de vijftiende eeuw schreden hier de nonnen door de lange gangen. Honderd jaar later werd het klooster verbouwd tot een onderkomen voor hooggeplaatste gasten zoals Willem de Zwijger en Maria de Medici.  

Kom niet bij ’m aan met de moleculaire keuken. Die plaat is inmiddels grijs gedraaid. Moshik Roth, autodidact in de keuken en patron-cuisinier van ’t Brouwerskolkje, heeft zichtbaar zijn draai gevonden. Samen met nog vier andere koks beweegt hij zich soepel door de dwergkeuken van zijn etablissement. Een prestatie van formaat, gezien zijn indrukwekkende omvang.  

Op naar Giethoorn voor een avondvullend diner in Martin Kruithofs De Lindenhof. Samen met zijn vrouw Marjan zwaait hij al 17 jaar de scepter in hun prachtig verbouwde boerderij. Bij de ingang worden we meteen naar de tuinkamer geleid die normaal wordt gebruikt voor partijen en als het erg druk is, zoals vorige week.  

Bovenop het duin zien we het foeilelijke appartementencomplex met witte badkamertegels. Hier stond vroeger het oude theater (later bioscoop) Seinpost uit 1886, dat in de jaren zeventig werd gesloopt, zoals helaas zoveel prachtige gebouwen waaraan Scheveningen Bad in de vorige eeuw zijn grandeur had te danken.  

Het Drents Museum moest met een bezoekje vereerd worden en omdat de ouders niet ver van Assen wonen, werd besloten gezamenlijk te lunchen, voorafgaand aan het museumbezoek. Hotel de Jonge werd het, op een steenworp van de cultuurtempel.  

Aan alles zie je dat Zeist een rijke gemeente is. Op de Slotlaan slaan we linksaf en parkeren de auto in de Jagerstraat tegenover nummer 1. Hier zit Beyerick. Met slechts vijf tafeltjes een van de kleinste restaurants van ons land, maar ook een van de gezelligste. Aan het interieur is sinds de opening in 1992 niet veel veranderd. Sommigen zouden het een beetje gedateerd vinden, maar ons stoort het niet.  

Parfait de Foies blonds de Volailles, Consommé à l'Oseille, Lotte au Homard, Filet de Boeuf au Ris de Veau à l'Aneth, Meringue au Chocolat. We schrijven 4 september 1982. Het was mijn afstudeeretentje in Zuidlaren. Les Quatre Saisons van patron Jos Boomgaard was toentertijd het beste restaurant van Groningen en Ommelanden. Achter het fornuis een jonge kok uit de Elzas: Jean Michel Hengge.  

Na lekker te zijn uitgewaaid aan het Bakkumse strand, trekken we dit keer weer het binnenland in. De Veluwse spookbossen, waar we twee weken geleden waren, smaken naar meer. Zeker wanneer we op het hoogtepunt van de herfst zijn. We rijden echter nog een stukje door. Even snuusteren in Drenthe, heet dat.  

We probeerden netjes te reserveren, maar dat kon echt niet bij Breuren in Woerden. "Kom gezellig langs en schuif aan", klonk het aan de andere kant van de lijn. "Hoe laat begint de lunch?" was de volgende vraag. "Dat gaat bij ons in één moeite door. Ontbijt, lunch of diner, maakt niet uit hoe laat je wat wil eten.  

Koninklijk Theater Carré is een instituut. Bioscoop Tuschinski is een instituut. En ergens halverwege deze twee, aan de Utrechtsestraat, ligt een derde instituut: restaurant Sluizer. Sinds jaar en dag is het er al, die plek om aangenaam wat te eten, zonder bombarie, met een grote constantheid wat de menukaart betreft.  

Toch verwarrend, die modieuze namen van eettenten: er zijn in Nederland minstens twintig zelfstandige restaurants die Puur heten. En allemaal beloven de uitbaters verrassend, eerlijk en dus - jawel - puur te koken.  

Met drie gillende pubermeiden achterin rijden we naar Bergen in Noord-Holland. Ze hebben een reünie van hun zomerkamp en wij hadden in een moment van verstandsverbijstering beloofd hen te brengen en te halen. Vier uur zou de happening duren, dus wat doe je dan in de tussentijd? Een bioscoop hebben ze niet in Bergen. Kroegen wel, maar om nou al die tijd te slempen… Een restaurant dan? In Bergen zelf zit niet veel. In de buurt dan?  

Oktober. De geur van natte herfstbladeren en paddenstoelen. We zijn in het bos. Maar niet zomaar een bos, we zitten midden op de Veluwe en wel in Nunspeet. Een oerbos dus. Vroeger was het hier niet pluis. In de bossen rond Nunspeet spookte het namelijk. Al eeuwenlang.  

Pieter toog naar Saur in Den Haag. Als beginnend parlementair journalistje was de honk van sigaarrokende liberalen voor hem te hoog gegrepen. Maar de tijden zijn veranderd. Pieter past prima in Saur. En niet-liberale politici trouwens ook.  

Arnoud toog naar hét eetstraatje van Apeldoorn: de Van Kinsbergenstraat. Daar at hij bij Amiral. Hun deelname aan Mijn tent is top leverde veel publiciteit op. Nu moeten ze het echter op eigen kracht zien te redden.  

Pieter zet na veertig jaar weer voet in Den Dolder. Restaurant Sensa bracht hem daar. Hij werd er hartelijk ontvangen door sympathiek personeel maar het eten kon op sommige punten beter. Dat had echter een reden...  

Bert Jan ter Braak toog naar Fleuri in Bloemendaal. Het restaurant is een soort gezellige huiskamer, met 'van alles en nog wat'. Dat laatste geldt ook voor de menukaart.  

Pieter's vrouw wilde alleen maar meewerken aan zijn restaurantrubriek als ze ook Japans zouden eten. Dat was namelijk gewoonlijk tijdens hun jaren in Parijs en New York. Gelukkig hebben we hier Yamazato.  

Daphne kreeg veel mails naar aanleiding van deze recensie. Ze nam namelijk haar kinderen mee naar het restaurant. Dit tot ergernis van sommige gasten. Wat vindt u? Stem hiernaast.  

Pieter gaat van hip naar klassiek. Vorige week proefde hij de moleculaire keuken van het Rotterdamse Ivy. Nu bezoekt hij Jon Sistermans, een van de wegbereiders van de Nouvelle Cuisine in ons land.  

Arnoud Breitbarth ging naar de Arnhemse wijk Klarendal om te kijken of het bij Goed Proeven werkelijk goed is. Het was er gezellig rumoerig met aardig eten, en ja, ook een beetje viezig...  

Pieter probeerde de keuken van François Geurds. Moleculair dus, in het Rotterdamse Ivy. Hij voelde kristallen tegen zijn gehemelte ploffen en de chef rommelde met stikstof aan zijn tafel. Spectaculair.