Verborgen parel in Veluws spookbos

Talrijk zijn de legendes over de ’witte wieven’ die rond middernacht ronddoolden. Ook nu nog, verzekeren de oude dorpelingen ons. Maar als je deze heksengeesten met rust laat, doen ze jou ook niets, klinkt het rustgevende advies.

Elfen

Neem het verhaal over Eibertje. Eibertje was een armlastige vrouw die rond 1850 in Vierhouten woonde. Om een centje bij te verdienen, ging ze één keer per week naar Nunspeet om op de markt haar mand met eieren te slijten. Ze liep daarbij de meest directe weg, dus dwars door het donkere bos. Eibertje trotseerde de geesten, spoken en zelfs de duivel, die er ook al was gesignaleerd. Het vrouwtje werd op haar wekelijkse tocht namelijk beschermd door een trouwe schare elfen.

De route die ze altijd liep, werd later ook door andere Vierhouters genomen en zo ontstond het Eibertjespad. En laten we daar nou net overheen lopen. In de geest van Eibertje voelen we ons opvallend op ons gemak, zelfs wanneer we door de ritselende bladeren een merkwaardig gefluister horen. Witte wieven?

Kraakvers

Tussen de bomen doemt Nunspeet op, met in het centrum een mooi wit gerestaureerd pand. Boven de zware houten deur hangt uitnodigend het bord Restaurant Eibertje. Het is het domein van patron-cuisinier Thijmen Peters. Sinds 2007 kookt deze bevlogen kok vanuit zijn Nunspeetse stek volgens de principes van het zogenoemde slow food. Het gebruik van kraakverse seizoensgebonden streekproducten heeft hij vooral van Gordon Ramsay. Drie jaar werkte hij in diens restaurant Maze in het Londense Mayfair. Daarvoor was Peters in de keukens van onder meer sterrenzaken als La Rive en Vermeer te vinden.

Van de hectische Londense City dus naar de rustgevende Veluwe. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar. We worden buitengewoon vriendelijk ontvangen en mogen ons eigen tafeltje uitkiezen omdat het nog vroeg is. Dat wordt het zaaltje met uitzicht op de open keuken. Kunnen we lekker de chef op de vingers kijken. Van Ramsay-achtige uitspattingen is geen sprake. Gedurende de hele avond horen we niet één kik vanuit de keuken. Een beetje saai misschien?

Ach, de amuses zijn in ieder geval spannend genoeg. Het in honing gekonfijte tomaatje combineert voorbeeldig met de tempura van courgette en tonijnmayo. Net als de artisjok en rode biet met een luchtige crème van geitenkaas. Niet al te ingewikkeld, maar gewoon lekkere verwenhapjes, zoals het hoort. We drinken er een heerlijk frisse sauvignon Lahn 2007 van St.Michael-Eppan (€35) uit Zuid-Tirol bij.

Peters hanteert geen kaart maar kookt volgens de formule ’wat de pot schaft’. Een soort verrassingsmenu, waardoor hij met verse spullen kan werken en toch zijn budget kan beheersen. Wel wil hij weten of er bepaalde voorkeuren zijn. Nou, we gaan het hem niet makkelijk maken vanavond. Tafelgenote houdt vooral van vis en ik ga liever voor vlees. Vier gangen voor €45.

Mijn salade van kalfslende met gepocheerde kwarteleitjes, kalfszwezerik, truffelchips op een bedje van knapperige sla is voorbeeldig. Aan de overkant van de tafel hoor ik ook tevreden geluiden over de lichtgerookte Schotse zalm en piccalilly van bloemkool. Een veelbelovend begin, waarvan de lijn jammer genoeg niet wordt doorgezet bij beide tussengerechten. De parelhoenfilet is een tikje te droog en de crème van wortel zorgt voor een onaangename bittere toon. Tafelgenote treft het ook niet helemaal met de tongscharfilet, die ook te lang heeft gehad en iedere smaak mist.

Bij beide gerechten krijgen we vrijwel hetzelfde garnituur. Eigenlijk mag dat niet, maar het is wel een beetje inherent aan de formule.

Herfstgerecht

Gelukkig gaat het hierna weer staccato omhoog. De filet van wildzwijnrug is super klaargemaakt. Vol op smaak, lekker sappig en samen met anijspaddenstoeltjes en pomme fondante met champignoncrème een mooi herfstgerecht. Erbij een volle rode Portugees, Quinta Nova Reserva Douro 2006 (Î35). De gebakken grietfilet van tafelgenote doet nauwelijks onder voor het zwijn. De vis is nu wél goed gegaard en dankzij de prima lasagne van paddenstoelen ook al zo’n leuke herfstdis.

Voorafgaand aan het toetje van gebakken ananas met kokosroomijs en karamelsaus krijgen we nog een dessertamuse van citroengraspannacotta en mangosorbet, die eigenlijk nog lekkerder is.

De terugweg door het spookbos met al zijn heksen en trollen verloopt probleemloos. De persoonlijke bescherming van Eibertje is kennelijk bij het verrassingsmenu inbegrepen.

Naam: Eibertje

Adres: Harderwijkerweg 56 8071 GB Nunspeet

www.eibertje.nl.

Ma. en di. gesloten, alleen diner, terras, parkeren voor de deur (gratis)

Menu’s: €35 (3 gangen) – €65 (6-gangen)

 Mail

 Print

 Eten & Genieten Nieuwsbrief