• Home
  • Film
  • Muziek
  • Podium
  • RTV
 
 
Exclusieve artikelen van de Telegraaf redactie
Foto: TLG
do 17 jan 2013, 06:00

Humor onder druk in wrede western

Recensie: Django Unchained

door Eric Koch

Moeizaam schuifelen geketende zwarte voeten door het besneeuwde landschap. Het groepje schamel geklede slaven en hun drie gewapende begeleiders te paard worden staande gehouden door een vriendelijk glimlachende figuur op de bok van een paard en wagen met een reusachtige kies als kroon. Dr. Schultz, stelt hij zich voor. Hij zoekt een slaaf, genaamd Django. Kunnen er zaken worden gedaan? Als de heren te paard niet gevoelig blijken voor zijn goed gekozen woorden, schiet hij ze neer, bevrijdt de slaven en verdwijnt met de verbouwereerde Django.

Filmgegevens
Titel Django Unchained
Regisseur Quentin Tarantino
Productiejaar 2012
Genre Avontuur
Hoofdrolspelers [Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio, Kerry Washington]
Rating full star full star full star half star

Die smakelijke surrealistische openingscène, met een karakteristieke combinatie van humor en geweld, is een veelbelovende opmaat voor Quentin Tarantino*s slavenwestern Django Unchained. Als gentleman Schultz is Christoph Waltz, eerder bekroond voor zijn onvergetelijke portret van een al even geestig formulerende nazi-officier in Inglourious Basterds, niet voor niets opnieuw voorgedragen voor Hollywoodgoud.

'Fancy-pants' wordt de wereldwijze Schultz genoemd door de grove cowboys en dorpelingen die hij impliciet beledigt met zijn gouden tong. Net zo snel spreekt hij met zijn pistolen en dat blijkt een doeltreffende combinatie voor een premiejager. Hij heeft Django (Jamie Foxx) nodig bij een klus, omdat hij Schultz* prooi kent van de plantage waar hij vandaan komt. Hun missie brengt de twee bij de zelfingenomen plantagehouder Big Daddy (Don Johnson). Als de premiejager en zijn bont geklede assistent hun doelwitten hebben getroffen, organiseert Big Daddy een wraaktocht met onhandige Ku-Klux-Klan-handlangers.

Met veel schwung neemt omnivoor Quentin Tarantino weer een loopje met de geschiedenis, waarbij hij historische feiten en (stijl)citaten uit andere films eigenzinnig nieuw leven geeft. Die context krijgt een onaangename dimensie als de twee het hol van de leeuw bereiken, de plantage waar de wrede Calvin Candie (Leonardo DiCaprio) en zijn rechterhand Stephen (Samuel L. Jackson) de vrouw van Django (Kerry Washington) als slavin uitbuiten.

Waar Inglourious Basterds geweld uit het verleden zwartgeestig hanteerbaar hield, komen gruwelen uit de slaventijd angstwekkend realistisch over. Een gevecht tussen zwarte gladiatoren in Candies woonkamer en het verscheuren van een weggelopen slaaf door jachthonden zijn zelfs in teruggesneden vorm afschuwwekkend. Die bloedige grauwsluier blijft over de spannende gebeurtenissen hangen, waardoor het grotendeels zeer amusante Django Unchained uiteindelijk een deel van onze sympathie verliest.

 

Gerelateerde artikelen
17-01: 

Reacties