Concertrecensie- D'Angelo neemt indrukwekkend afscheid van Amsterdam

Foto: EPA

Dat er op donderdag om half twee ’s nachts een rij van Paradiso naar de Stadsschouwburg stond, zegt alles. D’Angelo was in de stad, de soulster die we twaalf jaar hebben moeten missen. Die na het afleveren van twee indrukwekkende platen, Brown Sugar in 1995 en Voodoo in 2000, ineens verdween. Hij raakte in de knoop met zichzelf, vocht tegen drank-en drugsverslavingen en liet ons achter met herinneringen aan magistrale shows en het verlangen hem nogmaals zo te kunnen zien.

Dat verlangen was donderdagnacht bijna voelbaar. Tweemaal speelde hij Paradiso eerder deze maand plat en met dit nachtconcert nam de soulster afscheid van Amsterdam. Het ‘daar moet je bij zijn’ gehalte was hoog. Immers, je weet maar nooit wanneer hij weer terugkomt. En zo werd hij, een uur later dan gepland, ook ontvangen.

Funk

D’Angelo liet er van zijn kant geen gras over groeien. Met de inzet van Playa Playa werden twee dingen meteen duidelijk: het talent is D’Angelo in die twaalf jaar in ieder geval niet verloren en zijn fenomenale band speelt kakstrakke funk. Die funk bleef tijdens de hele show de boventoon voeren.
Waar de zanger over het algemeen bekend staat om zijn zwoele en sexy neosoul, nam hij nu vooral de ruimte om te laten zien hoe muzikaal begaafd hij en zijn bandleden zijn. De lange krachtmeting tussen bassist Pino Palladino en drummer Chris Dave tijdens Shit, Damn, Motherfucker was in dat opzicht een hoogtepunt, maar haalde voor anderen een beetje de vaart uit de show.

Stralend

De ster zelf straalde, alsof hij dit net zo hard heeft gemist als zijn toehoorders. Zijn lijf niet meer zo strak als bij de laatste ontmoeting, maar met de bekende ontblote armen en bandana liet hij zijn showman weer naar buiten. Hij leek alles te geven, zowel tijdens oude nummers als Devil’s Pie, Chicken Grease en Feel like makin love, als tijdens het veelbelovende soulvolle Suger Daddy, een voorproefje van zijn nog uit te komen album James River. Zijn vocale hoogstandjes en bijbehorende danspasjes deden blij vlagen denken aan Prince en James Brown.

Seks

D’Angelo heeft zijn punt gemaakt: ik ben terug en ik kan het nog steeds. Paradiso kon in ieder geval geen genoeg van hem krijgen en bleef ook na de toegift, een funk-versie van Brown Sugar, om hem vragen. Op muzikaliteit is dan ook niets af te dingen. Hier en daar miste alleen dat geliefde ‘Voodoo-effect’; de seks, ondergedompeld worden in mysterieuze stroperige sexy soul. Dan was het echt een nacht met D’Angelo geweest…

Waardering: 4 sterren.

 Mail

 Print

 Film en Uitgaan Nieuwsbrief

GERELATEERDE ARTIKELEN

28-05:

Oranje boven op Pinkpop

27-05:

Open Air Festival Amsterdam bruist

27-05:

Anouk redt eerste dag Pinkpop 2012

27-05:

Concert Lady Gaga afgelast

27-05:

Pinkpop gaat tweede dag in