Om er een succes van te maken. daar hoefde Sting zich niet bijzonder voor in te spannen leek het. Ogenschijnlijk op zijn dooie gemak werkte hij vakkundig zijn set af, die voerde langs de grootste hits uit zowel zijn Police-jaren als zijn solocarrière. Een decor had de Britse veteraan niet meegenomen. Zijn ijzersterke, blind op elkaar ingespeelde vijfmansband kwam nauwelijks van haar plaats af. De aandacht ging uit naar de muziek.
Sting, jongensachtig kort gekapt en strak gekleed, opende met het vrolijke Every little thing she does is magic, opgevolgd door Englishman in New York. Zijn over het algemeen wat mannelijkere Police-fans kregen een onstuimige versie van Demolition Man cadeau en in Driven to tears de vioolsolo van het jaar .
Naarmate de avond vorderde werd de hitdichtheid alleen maar groter. Fields of gold, Message in a bottle, Roxanne en Every breath you take passeerden allemaal de revue in het bij vlagen massaal meezingende Ziggo Dome.
Na zijn optreden van februari bood vanavond weinig nieuws, maar Sting is er de man niet naar om dan te verzaken. Sterker, noem de schijnbare achteloosheid waarmee hij zo'n avond uit zijn mouw schudt gerust professionaliteit van een zeldzaam niveau. En op zijn zestigste ziet hij er jaloersmakend goed uit en haalt hij nog verrassend hoge noten.
© 1996-2013 TMG Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Gebruiksvoorwaarden | Privacy | Cookies | Cookie-voorkeuren | Disclaimer