Het begon nog wel zo mooi. Pat Metheny opende tegen half zes zijn plusconcert op zijn Pikasso, een gitaar met meerdere halsen. Samen met zijn Unity Band trad de Amerikaan gisteren twee maal op. Ons viel op dat saxofonist Chris Potter tijdens zijn snelle, felle solo’s de muziek naar een hoger plan tilde. Waar contrabassist Ben Williams de ruimte kreeg uit te pakken verslapte de zaak juist. Maar de meest indrukwekkende spielerei kwam uiteraard van Metheny zelf, die zich een ware meester toonde.
Trijntje
In de grote Nile-zaal was ondertussen Trijntje Oosterhuis aan haar show begonnen. Wij kwamen binnen tijdens een superlange versie van Total Touch-nummer Somebody else’s lover, waarin haar muzikanten helemaal los gingen. Had het publiek dat ook gedaan dan was er weinig aan te merken op dit optreden. Het soulvolle materiaal van Oosterhuis’ laatste albun Wrecks we adore heeft een hoog hitgehalte en werd ook met dat elan gebracht gisteren. Maar de halfvolle zaal verkoos te genieten in stilte. Op zulke momenten ontbeert het de exceptioneel goede zangeres Trijntje aan daadkracht om de zaal achter zich te scharen en draagkracht die daar te houden.
Spoken
Dat het in Nile wel behoorlijk kan spoken bleek even later bij het Mexicaanse gitaarduo Rodrigo y Gabriella. Ook nu ze met band optraden was de bezoeker eerst een paar minuten gefascineerd door de - op grote schermen schitterend in beeld gebrachte - vliegensvlugge handen van de twee. Vervolgens werd je betoverd door het moordende tempo dat ze aanhielden. Die verbazing voorbij gingen vanzelf de heupen los en terecht, want aanstekelijker zou het deze zaterdag niet meer worden op NSJ.
Rufus Wainwright is altijd een bijzondere verschijning. Eén van de beste zangeres van het festival, die het niet al te serieus aanpakte. Terwijl zijn muziek dat wel is. Ondanks dat de Maas-zaal nog niet voor de helft gevuld was, werd het een topoptreden.
De dag naderde hierna zijn einde en de 22.000 bezoekers gingen naarstig op zoek naar een passende afsluiter. Probleem was echter dat het affiche deze niet bood. Een fijne Give me the night van George Benson bleek niet feestelijk genoeg. Bluesman Robert Cray kon dat al helemaal niet opbrengen, maar daar leent zijn stiel zich ook niet voor. Het slotoptreden van de samenspannende David Murray en Macy Gray in de Maas viel ronduit tegen.
Nachtkaars
Onvoorstelbaar dat Gray twee jaar geleden nog wel in staat was een grote North Sea-zaal te doen ontploffen. Gisteren had ze er overduidelijk geen zin in en wij vermoeden omdat haar rol ondergeschikt was gemaakt aan die van saxofonist en bandleider Murray. Dat Ahoy zo snel leeg liep kwam de logistiek buiten ten goede, maar is dit festival eigenlijk onwaardig. Vandaag heeft NSJ de kans zich te revancheren op deze tweede dag, die uitging als een nachtkaars. Op het programma staan onder meer optredens van Tony Bennett, The Kyteman Orchestra, Waylon, Maceo Parker, Rumer en D’Angelo.
© 1996-2013 TMG Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Gebruiksvoorwaarden | Privacy | Cookies | Cookie-voorkeuren | Disclaimer