Financieel/Geld

Vijf vragen over extra zorgpakketten

Aanvullende verzekering mijnenveld

Door Redactie DFT

Jonge ouders kunnen baat hebben bij een beugelverzekering voor hun kind.

Jonge ouders kunnen baat hebben bij een beugelverzekering voor hun kind.

DIJKSTRA BV

Amsterdam - Toezichthouder De Nederlandsche Bank kaartte vanochtend de problemen aan met aanvullende zorgverzekeringen. Die zijn niet winstgevend genoeg om op lange termijn houdbaar te blijven, aldus DNB. Volgens Zorgverzekeraars Nederland valt het allemaal wel mee. Maar wanneer moet je je aanvullend verzekeren, en wanneer is het geldverspilling?

Jonge ouders kunnen baat hebben bij een beugelverzekering voor hun kind.

Jonge ouders kunnen baat hebben bij een beugelverzekering voor hun kind.

DIJKSTRA BV

De redactie van DFT Geld geeft antwoord op vijf prangende vragen.

Waarom zou ik me aanvullend verzekeren?

Wie gezond is, heeft in principe geen aanvullende zorgverzekering nodig. Bezoeken aan de huisarts, een medisch specialist, ambulancevervoer en verblijf in het ziekenhuis zijn al via de basispolis verzekerd. Soms is het handig om bij die basisvergoeding een aanvullende verzekering te nemen. Fanatieke sporters kunnen zich bijvoorbeeld extra verzekeren voor fysiotherapie, en ouders van beginnende pubers willen de kosten van de orthodontist misschien vergoed krijgen.

Bespaar ik altijd geld met een aanvullende polis?

Nee, zeker niet. Voor brildragers lijkt het misschien slim om een aanvullende polis voor de opticien af te sluiten, maar als een verzekering met (onder meer) brildekking €120 per jaar kost en per drie jaar slechts €150 uitkeert, dan gooi je geld weg als je alleen voor de bril die verzekering afsluit. En zo is het wijs om bij elke aanvullende verzekering een rekensommetje te maken. Maar al te vaak is het goedkoper om géén extra polis af te sluiten, de bespaarde premie op een spaarrekening te zetten en dan de zorg uit eigen zak te betalen.

Wat zijn de regels rond die verzekeringen?

De belangrijkste regel: de verzekeraar bepaalt. Aanvullende zorgverzekeringen vallen niet onder hetzelfde regime als de basispolis. De verzekeraar bepaalt de premie, de dekking en aan wie hij wel of geen verzekering verkoopt. Voor een basisverzekering mag niemand geweigerd worden, voor een aanvullende polis wel. En daar is geen ontsnappen aan: wie belangrijke medische informatie verzwijgt of verdraait om maar geaccepteerd te worden, is strafbaar.

De verzekeraar gaat ook over de dekking van zijn aanvullende polis. Hij kan dus bepalen dat hij maar tien behandelingen van pak ’m beet de fysiotherapeut vergoedt, met een eigen bijdrage van de verzekerde van €150. Ook dat beïnvloedt weer de rekensom die de verzekerde moet maken: als de voorwaarden van de polis wijzigen, is de besparing nog altijd groot genoeg?

Hoe zit het met de tandartsverzekering?

Kinderen mogen op de basisverzekering van hun ouders gratis naar de tandarts, 18-plussers niet meer. Die kunnen wel weer een aanvullende tandartspolis afsluiten. Daarvoor gelden dezelfde principes als voor een ’gewone’ aanvullende verzekeringen. Zo mag de verzekeraar beperkende voorwaarden stellen: maximale vergoedingen, eigen bijdragen, een wachttijd voor bijvoorbeeld orthodontie, enzovoorts. Voor de verzekerde geldt dus net zo goed: reken uit of de vergoeding die je uiteindelijk krijgt, wel hoger is dan de premie die je moet betalen. Dat kan tegenvallen.

Waar is De Nederlandsche Bank nu zo bang voor?

Aanvullende polissen zouden de cashcows moeten zijn van de zorgverzekeraars. De winst op de basisverzekering loopt sinds 2013 gestaag terug, en de aanvullende pakketten moeten dat opvangen. Dat gebeurt niet, constateert DNB, omdat mensen handig gebruik maken van de aanvullende polis. Als ze verwachten er gebruik van te maken sluiten ze er een af, en als ze geen zorg meer te declareren hebben stoppen ze er ook weer mee.

De berekenende consument maakt verzekeraars zo het leven zuur. Nu maken de verzekeraars nog winst, maar in dit tempo gaat dat niet lang meer duren. Verzekeraars zouden dan kunnen omvallen. Wat DNB betreft moet er daarom gewerkt worden aan nieuwe aanvullende polissen, bijvoorbeeld pakketten waar een consument niet één, maar drie jaar aan vastzit.