Financieel/Partnercontent
Get into the FUTURE
Gesponsord
TMG is founding partner en exclusieve mediapartner van SingularityU The Netherlands, omdat we het gedachtegoed van SingularityU NL omarmen. SingularityU NL is de autoriteit op het gebied van technologieën die onze maatschappij in rap tempo veranderen. Kunstmatige intelligentie, blockchain, nano- en gentechnologie, 3D-printing, neuroscience: technologieën die exponentieel groeien en sectoren als zorg, financiën, voedsel, wonen en energie in toenemende mate beïnvloeden. De Financiële Telegraaf brengt samen met SingularityU NL een crossmediaal concept: Get Into The FUTURE.

Een enkeltje rode planeet

Bas Lansdorp is een geboren ondernemer met een passie voor het schijnbaar onbereikbare. Hij is de medeoprichter en CEO van Mars One, de Nederlandse stichting die als doel heeft in 2032 de eerste ruimtekolonie op de rode planeet te vestigen. Haalbaar of niet, meer dan 200.000 kandidaten meldden zich reeds aan voor een enkeltje Mars.

Zou jij het doen? Vrienden en familie nog eens een stevige knuffel geven, in een raket stappen om vervolgens zeven maanden later op Mars te landen in de wetenschap dat je je geliefden nooit meer terug ziet? Voor altijd ‘gevangen’ op Mars. Lansdorp zelf had je er twintig jaar geleden niet blijer mee kunnen maken. Als jonge werktuigbouwkunde student in Enschede droomde hij ervan. Maar hij wist ook dat de kans klein was om als niet-geboren Amerikaan ooit door NASA te worden uitgekozen voor een dergelijke missie; áls zo’n avontuur er ooit al eens zou komen. Dus wat deed hij? Lansdorp begon in de avonduren en de weekenden plannen te maken voor zijn eigen ruimtemissie, Mars One.

Lansdorp: “Uitgangspunt was toen al om er een enkele reis van te maken. Permanente kolonisatie dus. Vandaar de ‘One’ in de naam. Die enkele reis maakt een menselijke Mars-missie technisch mogelijk. Want vanaf Mars een retourvlucht lanceren, forget it. Nu al mislukt zo’n vijf procent van alle raketlanceringen. En die vertrekken dan gewoon vanaf aarde, onder de beste omstandigheden en met de beste ingenieurs om alle systemen te controleren voor de lancering. Om datzelfde vanaf Mars te proberen, moet je er eerst vele machines en mensen naartoe vliegen. Dat duurt jaren en kost enorm veel geld. NASA begroot de kosten voor zo’n retourtrip op vele tientallen miljarden. Voor de plannen van Mars One is aanvankelijk ‘slechts’ zes miljard dollar nodig.”

Bij deze heb je al een stukje van de nog te stellen ‘hoe-vraag’ beantwoord. Maar voor we verder gaan, waaróm zouden we eigenlijk naar Mars willen gaan?

“Ik ben ervan overtuigd dat de kolonisatie van Mars ook het leven op aarde verandert. We gaan niet alleen naar Mars voor Mars, maar ook om het leven hier beter te maken. Als wij straks omhoog kunnen kijken in de wetenschap dat er mensen op andere planeten leven; wie kan er dan nog zeggen dat er iets is wat wij niet kunnen doen? Dit gemeenschappelijke doel inspireert mensen wereldwijd en brengt ons een stukje dichter bij elkaar. Kinderen raken meer geïnteresseerd in techniek en wetenschap in plaats van dat ze popster willen worden. Het laat mensen bovenal inzien hoe waardevol onze eigen planeet is. Mars is de op één na beste plek in ons zonnestelstel om te leven, maar het is alsnog een droge, woestijnachtige planeet. Wanneer mensen zien hoe moeilijk het is om daar te komen, schatten ze onze eigen blauwe planeet meer op waarde. Want om eerlijk te zijn: er is geen back-up aarde.”

Leg nog even uit wat jullie missie zo uniek maakt.

“Wat onze missie anders maakt dan alle andere daarvoor, is dat we uitgaan van permanente kolonisatie. Dat maakt het haalbaar en betaalbaar. We hoeven bijvoorbeeld geen technologie te ontwikkelen voor de terugreis en veel minder hardware naar Mars te sturen. Dat alleen al maakt de Mars One-missie een stuk goedkoper. Technologisch is het ook beter behapbaar, omdat je kleinere stappen maakt. Alles wat nodig is om een mens op Mars te zetten, bestaat al. We kunnen mensen de ruimte in sturen, kunnen ze in moeilijke omstandigheden in leven houden en kunnen een ruimteschip op een andere planeet laten landen. We weten alleen nog niet hoe we astronauten terug moeten krijgen. Om ook van Mars succesvol te kunnen lanceren, moet er eerst een flinke kolonie engineers gevestigd zijn. Willen we deze planeet écht ontdekken, dan hebben we mensen nodig die ook daadwerkelijk gaan wonen en bouwen op dit nieuwe continent.”

Helder, maar hoe pak je dat aan? Alles in één keer omhoog sturen, werkt niet lijkt mij.

“We starten in 2022 met een zogeheten ‘demonstratiemissie’. Zogenoemd, omdat we dan verschillende technologieën gaan testen die nodig zijn voor permanente kolonisatie. Denk aan het winnen van drinkwater uit de bodem en dunne filmzonnepanelen voor energie. Maar is ook een demonstratie, of showcase zo je wilt, die Mars One in hetzelfde rijtje plaatst als NASA, de enige organisatie die tot dusver een succesvolle Marslanding op zijn naam heeft staan. Om het risico en de kosten zo laag mogelijk te houden, is deze missie vrijwel een kopie van NASA’s Phoenix-missie uit 2007. We gebruiken hetzelfde platform en installeren daar onze eigen experimenten op. Om te kijken of dit haalbaar is, is inmiddels een contract afgerond met Lockheed Martin, die ook de originele NASA ruimtesonde bouwde. Als deze missie succesvol is afgerond, sturen we twee jaar later een communicatie-satelliet, zodat we in de toekomst 24/7 met de eerste kolonisten kunnen communiceren. Weer twee jaar daarna sturen we een Rover, die op zoek gaat naar de beste plek voor een nederzetting. In 2029 gaat vervolgens alle hardware omhoog in voorbereiding op de eerste bemande missie: twee life support systemen, twee leef-units, een tweede Rover en een supply unit. De twee Rovers brengen vervolgens alles naar de juiste plek, waar ze ook meteen het life support systeem activeren.

Als dat allemaal werkt, lanceren we in 2031 de eerste vier astronauten. Na lancering zullen zij, ergens in een baan om de aarde, overstappen in een klein ruimtestation waarmee ze naar Mars zullen vliegen. Een historisch, maar potentieel ook zenuwslopend moment. Stel je voor dat je één van die vier mensen bent, wetend dat zodra je de motoren aanzet er geen weg meer terug is. Dan duurt het zeven maanden vliegen en nog twee jaar wachten voor de volgende crew landt. Enzovoort en zo verder…”

Klinkt als een mooi verhaal, een soort jongensboek in outer space. Maar hoe ga je dit allemaal financieren?

“De kosten tot en met de eerste vier astronauten op Mars plus alle voorbereidende missies komen neer op zo’n zes miljard dollar. Een manier om dat bedrag daadwerkelijk bij elkaar krijgen, was lange tijd het laatste ontbrekende puzzelstukje. Tot ik mij ineens bedacht: als straks inderdaad de eerste mensen naar Mars gaan, kijkt de hele wereld met ze mee. Net als destijds met de Maanlanding, toen keek 97 procent van de mensheid mee.

Wat de potentiële waarde van deze exposure is, wist ik lange tijd niet. Tot ik leerde dat de Olympische Spelen van Londen het Internationaal Olympisch Comité zo’n 4,5 miljard dollar had opgeleverd aan uitzendrechten, sponsordeals en partnerships. Bijna dus al de kosten voor onze Mars-missie, die ik qua mediawaarde inschat op acht keer de Olympische Spelen - omgerekend zo’n 36 miljard.

Ons verdienmodel is dus niet technologie, maar unieke content. Al zullen er ook verkoopbare technologische spin-offs zijn. Denk bijvoorbeeld aan innovaties die het mogelijk maken om voedsel te kweken met een minimum aan water. Ook erg relevant voor bepaalde plekken op aarde. Met innovaties op gebied van recycling hetzelfde verhaal. Elke kilo die we naar Mars sturen kost zo’n honderdduizend dollar. Dus elke kilo die je kunt besparen, scheelt je veel geld. Bovendien kun je ook deze uitvindingen doorverkopen aan partijen op onze thuisplaneet.

Al deze commerciële activiteiten, verzameld in het inmiddels beursgenoteerde bedrijf Mars One Ventures, staan nog los van de donaties die binnenkomen bij de aparte stichting. Giften van gewone mensen als jij en ik die geloven in deze missie en op deze manier hun steentje willen bij dragen. Dat zijn nu nog vooral kleine bedragen, maar het aantal neemt toe. Als straks de eerste raket de lucht in gaat, verwacht ik dat het een aanzienlijke inkomstenbron is geworden. En wie weet, misschien meldt zich ook nog eens een gulle miljardair.”

Tot zover lijk je je weinig zorgen te maken dat deze Mars-kolonie er ook echt gaat komen. Maar er zullen toch ook wel eens twijfels zijn?

“Technologisch en financieel is het haalbaar. Daarvan ben ik overtuigd. Het moeilijkste is nog het menselijke aspect. Hoe stel je een team samen dat kan omgaan met alle stress en spanningen die op hen afkomen? Ik bedoel, ga maar eens met je drie beste vrienden twee jaar in een kleine ruimte bivakkeren. Grote kans dat je elkaar de hersens inslaat.

Norbert Kraft, onze Chief Medical Officer met jarenlange ervaring in de internationale ruimtevaart, is bij Mars One verantwoordelijk voor de selectie. Hij wist me ook te vertellen dat ik zelf totaal niet geschikt ben als astronaut, vooral niet in de eerste paar missies. Ik ben koppig, ongeduldig en snel geïrriteerd. Goede eigenschappen voor een ondernemer, maar niet wanneer je jarenlang met een handjevol anderen in een kleine ruimte moet samenleven en –werken. We zoeken dan ook Olympiërs in tolerantie en geduld.

Gelukkig hebben we keuze genoeg. Vanaf het moment dat de vacature live ging, mei 2012 alweer, stond de teller binnen no-time op tweehonderdduizend aanmeldingen. Daar zijn er nu nog zo’n honderd van over. Uiteindelijk willen we tien tot vijftien teams, tussen de veertig en zestig mensen, fulltime trainen voor hun kans op Mars. Want als er daar iets misgaat, moeten ze het zelf oplossen. Er zijn geen escapes.

Garanties dat deze kandidaten ook echt de ruimte in gaan, zijn er niet. Dat ligt er maar net aan hoeveel ze aankunnen. De trainingen zijn dan ook loodzwaar. Alles wat mis kan gaan, gaat ook mis bij het trainen. En meestal op de slechtste momenten. Bijvoorbeeld wanneer je na een lange dag afzien, met al weinig slaap de vorige nacht toen er ook al iets mis ging, eindelijk net weer in bed ligt. Zij die hier doorheen komen, zijn onze man of vrouw.”

Wat is je persoonlijke drijfveer om deze droom na te jagen? Want hoe graag je ook wilt; garanties dat Mars One ook echt een succes wordt, zijn er niet.

“Die kansen zijn inderdaad ook klein. Er zijn duizenden manieren waarop het fout kan gaan, en slechts enkele die succes voorspellen. Maar of Mars One de organisatie gaat zijn die leven op de rode planeet mogelijk maakt, is nog geen eens mijn grootste drijfveer. Ik wil in ieder geval een bijdrage hebben geleverd aan de mogelijkheid daartoe. Daarom besloot ik in 2011 serieus werk te maken van Mars One. Ik verkocht een deel van mijn aandelen in mijn vorige bedrijf Ampyx Power, een startup dat met zweefvliegtuigen aan kabels energie opwekt, om mij volledig te kunnen storten op de realisatie van deze droom.

Sindsdien zijn er verschillende successen geboekt, waaronder die beursnotering. Maar het grootste succes is misschien wel dat permanente kolonisatie van Mars een serieus punt van discussie is geworden. Zes jaar geleden zag iedereen een enkeltje Mars nog als een raar plan. Maar inmiddels begint het te landen dat dít is wat mensen doen. Ze beginnen ergens, gaan op ontdekkingstocht, vestigen zich elders, tot de volgende generatie weer een stukje verder gaat. Dat zit in onze natuur. In wezen is de kolonisatie van Mars niet anders dan die van Amerika of Australië. Toen mensen honderd jaar geleden die kant op emigreerden, zagen ze de achterblijvers vaak ook nooit meer terug.

Buzz Aldrin, de tweede mens op de Maan, gaf mij daarin gelijk toen hij het Amerikaanse congres erop attendeerde permanente kolonisatie weer bespreekbaar te maken. Iets wat hij niet had durven doen zonder Mars One en die tweehonderdduizend mensen die zich vrijwillig opgaven voor een dergelijke missie.”