Zes jaar geleden lag Nadine van Dongen in coma na een verkeersongeval. Nu werkt ze met haar bedrijf aan internationale uitbreiding. EIGEN FOTO

Net op het moment dat het ongeluk gebeurde, reed een lege ambulance aan de andere kant van de weg. „Ik hing ondersteboven in mijn auto. Ieder ander had geprobeerd me er uit te halen en te beademen, maar de ambulancebroeders zagen dat m’n nek gebroken was en hielden me stabiel. Ze konden me intuberen waardoor ik weer kon ademen, en ze spoten me gelijk plat. Zij hebben mijn leven gered.”

Van Dongen (32) lag twee weken in coma en aanvankelijk was het niet zeker of ze het zou overleven. Toen ze bijkwam, beschouwden de artsen het als een wonder dat ze haar tenen nog kon bewegen. De doktoren vreesden echter haar gebroken arm wegens een aanhoudende zwelling te moeten amputeren. „Misschien lag het aan de morfine, maar ik dacht alleen: ach, ik ben toch rechtshandig, die linkerarm heb ik helemaal niet nodig.”

Maar wederom had ze geluk. De levensgevaarlijke zwelling die amputatie noodzakelijk leek te maken, verdween en uiteindelijk lukte het de artsen toch de arm recht te zetten. Twee littekens zijn de enige zichtbare herinnering aan het ongeluk. Haar revalidatie verliep echter moeizaam: de zenuwen in haar arm waren flink beschadigd. „Ik had helse zenuwpijnen. Die verlamden me, 24 uur per dag. De medicijnen die ik kreeg, werkten nauwelijks.” Haar revalidatie werd daardoor ernstig bemoeilijkt.

Voor het ongeluk werkte Van Dongen bij een farmaceutisch bedrijf. Door de hulp van haar collega’s, die bij concurrenten verwoed op zoek gingen naar nieuwe medicijnen tegen zenuwpijn, kon Van Dongen bij een second opinion een lijst overleggen van geneesmiddelen waar ze meer baat bij zou hebben. „Dat hielp, ik was zielsgelukkig. Ik kon vier uur per dag zonder pijn leven.”

Van Dongen besefte dat lang niet alle patiënten zich zo gelukkig konden prijzen. „Patienten hebben vaak nauwelijks een stem. Ziekenhuizen, apotheken, de overheid, ze willen allemaal helpen, maar ze weten eigenlijk vrij weinig over de groepen mensen voor wie ze zorgen.” Daar zat een businessplan in, bedacht de entrepreneur.

Ze gooide het roer volledig om. Van Dongen vertrok met haar toenmalige vriend naar Londen, die daar als bankier werkte, en startte er haar eigen bedrijf: Patient Intelligence Panel, een online platform op www.piphealth.nl waar patienten door middel van enquêtes kunnen laten weten wat zich in hun leven afspeelt.

Maar net toen ze haar baan definitief had opgezegd, zette de bankier haar op straat. „Dat heeft me alleen maar gemotiveerder gemaakt, anders was ik misschien wel zo’n verwende expatvrouw geworden die haar bedrijf er als hobby bij deed. Nu moest het lukken – ik had nooit gespaard en had maar honderd pond op m’n rekening staan.”

Ze wist binnen een maand een opdracht binnen te slepen bij een Britse farmaceut en kon onderzoek doen naar de bijwerkingen van antidepressiva. „De belangrijkste: gewichtstoename, slapeloosheid, geen zin meer in seks en een droge mond. De eerste drie bijverschijnselen maken patiënten erg ongelukkig, wat nogal onhandig is voor een antidepressivum.”

Kunde

De farmaceutische industrie, de overheid en apothekersgroepen doen nu een beroep op de kunde van Van Dongen. Door grote groepen patiënten via internet enquêtes in te laten vullen, worden kwantitatieve onderzoeksgegevens verkregen. „Het is de macht van het grote getal waardoor de gegevens nuttig zijn voor hulpverleners. Een onderzoek van afgelopen maand naar bipolaire stoornissen werd binnen twee dagen door 300 man ingevuld.”

Van Dongen werkt samen met patiëntenverenigingen in Nederland en Groot-Brittannië, die een euro krijgen per ingevulde enquête. „Patiënten vinden het fijn om hun ervaringen te delen, we geven ze zo een stem. En ze steunen er een goed doel mee.”

Internationale expansie staat nu op de agenda. „Na drie jaar is het tijd om door te groeien. Ik heb investeerders gevonden en personeel in kunnen huren. We breiden straks uit naar Frankrijk, Duitsland, Italië en Spanje.” Ze heeft een gedeelde kantoorruimte betrokken in het centrum van Londen. „Hier zitten alle hoofdkantoren van de farmaceutische industrie.”

Voor haar ongeluk had Van Dongen een aanzienlijk hoger salaris op de marketingafdeling van een farmaceutisch bedrijf. „Ik doe dit niet om rijk te worden. Het klinkt misschien wat zweverig, maar dat ik nog leef heeft een reden. Er wordt nog veel te weinig vanuit de patiënt gedacht. Als ik dat kan veranderen en tegelijkertijd mijn huur kan betalen én af en toe uit kan met vriendinnen, ben ik tevreden.”

 Mail

 Print

GERELATEERDE ARTIKELEN

25-05:

Werkgevers: Lenteakkoord pijnlijk maar nodig

25-05:

Ten Katemarkt gaat afslanken

25-05:

Innovatieve bedrijven zijn sexy

25-05:

'Klant dupe alcoholverbod'

25-05:

Run op airbags na roofgolf