Diderik van Loef in een douchecabine waarin de temperatuur per afstandsbediening wordt ingesteld. FOTO: ALEX J. DE HAAN

„Ik ben sowieso niet het type dat maar een ijzer in het vuur heeft hoor”, zegt Van Loef in de showroom van ’t Waterhuys in Gorredijk op de vraag hoe hij omgaat met de onder druk staande tegemoetkomingen voor gehandicapten en revaliderenden, zíjn klantenkring. „Vanuit de gemeente kunnen mensen in aanmerking komen voor een wmo-bijdrage, maar dat is ook geen vetpot en dat zal ook heus niet beter worden. Hetzelfde geldt voor het pgb, er moet een andere regeling voor in de plaats komen maar iedereen voelt aankomen dat die soberder wordt.”

Vooral door meer te netwerken, houdt hij de gang erin. „Er zijn ook fondsen waar particulieren en zakelijke partijen op kunnen inschrijven. Met twee fondsen heb ik inmiddels een goed contact kunnen opbouwen, zij begrijpen de onderling toegevoegde waarde. Als een potentiële klant bij me komt en hij blijkt voor bijvoorbeeld een complete badkamer nog een paar duizend euro tekort te komen, dan breng ik het fonds en hem met elkaar in contact. Vaak lukt het dan wél om budget bij elkaar te krijgen.”

Acceptatie

Daarvoor heeft hij wel flink werk moeten verzetten. Van Loef: „Wat ik doe is moeilijk uit te leggen. Ik nodig de mensen van die fondsen daarom altijd hier uit in de showroom. Dan zie je bij hen het kwartje vallen, ze raken overtuigd, ze voelen dan mijn passie. Ik heb zelf een zwaar motorongeluk gehad en door die achtergrond begrijp ik nog beter wat het kan betekenen voor gehandicapten als ook zij in een mooie badkamer kunnen verblijven en niet in zo’n ziekenhuisgrijze omgeving. Vergis je niet: juist voor hen is echt kunnen ontspannen in een prettige omgeving belangrijk. Ze brengen er veel meer tijd in door dan anderen omdat alles vaak trager gaat. Zeker in de acceptatiefase, bijvoorbeeld kort na een ongeluk waarbij iemand een dwarslaesie oploopt, moet thuis de mooie badkamer eruit om er een aangepaste voor terug te plaatsen. Als dat dan een heel steriele of lelijke is, is dat confronterend en daardoor ontzettend emotioneel."

Van Loef werkte jarenlang voor een baas in de reguliere sanitairwereld, maar ging op eigen benen staan om het met aangepast sanitair te proberen. „Mijn ouders zaten beiden in de zorg, als kind ben ik zogezegd tussen de rolstoelen opgegroeid.” Een ervaring jaren geleden, waarbij iemand in de nabije omgeving aan de slopende ziekte MS overleed, speelt ook een rol. „Toeval of niet, veel van mijn klanten hebben MS. Het is fijn om met mijn specialisme nu wel iets voor hen te kunnen betekenen, tóen was het er nog niet.”

Vanuit die gedrevenheid ontstonden ook andere plannen. Nu de particuliere markt wat stroever loopt, worden ook de kansen op de zakelijke markt verkend. „Met zeven bedrijven benaderen we elke accommodatie in Friesland, hotels, zeilbootverhuren, bungalowparken, enzovoorts. Met het oog op de vergrijzing heeft het toerisme in Friesland er een groot belang bij om toegankelijk te blijven. Met z’n zevenen helpen we die bedrijven bij aanpassingen, ik geef bijvoorbeeld antwoord op technische vragen, nog los van de vraag of ik ook iets aan ze mag leveren. Via internet zijn inmiddels twee routes te vinden van toerisme- en recreatiebedrijven waarop gehandicapten precies kunnen opzoeken hoe toegankelijk ze voor hun specifieke omstandigheden zijn. Zo werken we aan Friesland, aan het welzijn van mensen die aanpassingen nodig hebben en aan onze bedrijven tegelijk.”

 Mail

 Print

GERELATEERDE ARTIKELEN

25-05:

Werkgevers: Lenteakkoord pijnlijk maar nodig

25-05:

Ten Katemarkt gaat afslanken

25-05:

Innovatieve bedrijven zijn sexy

25-05:

'Klant dupe alcoholverbod'

25-05:

Run op airbags na roofgolf