Foto: EIGEN FOTO

„We zijn net even met een moeilijk geval bezig”, zegt Haarhuis. Samen met haar collega Fouad bekijkt ze een net omhoog getakelde ligfiets in haar kleine, stampvolle werkplaats op een steenworp afstand van de Notre-Dame. „Er moeten nieuwe versnellingen op, maar ik weet niet of mijn kabels wel lang genoeg zijn, zegt ze bedenkelijk.

Haarhuis (47) kwam op haar 23e naar Parijs, waar ze tijdens een vakantie verliefd was geworden op een Fransman. Ze werkte in de lichtstad in de horeca, net als in Nederland, maar dat begon haar al snel te vervelen.

De langdurige openbaarvervoersstaking van eind 1995 bracht de Nederlandse op een idee. „Anderhalve maand lang reden er geen metro’s. Na een paar weken trokken de Parijzenaars hun oude fietsen uit de kelder om zich toch te kunnen verplaatsen. Daarvoor was een tweewieler hier echt een unicum. Je zag er eens per maand één voorbijrijden. Alle fietsers hier kenden elkaar.”

In ’een wilde bui’ besloten Haarhuis en haar man een fietsenwinkel te openen. „Er was veel vraag naar Nederlandse fietsen. Het merendeel van de tweewielers hier is enkel om mee van A naar B te gaan, maar op Hollandse kun je kinderen en boodschappen vervoeren.”

Al snel liep het tweetal tegen een winkelpand op en een half jaar na de staking van november 1995 was ’Gepetto et vélos’ een feit. De eerste drie jaar huisden de fietsenwinkel en -werkplaats bij haar mans speelgoedwinkel ’Gepetto’ in het pand. Al snel was alleen het tweewielerdeel rendabel genoeg.

Of ze ervaring had? „Nee”, lacht Haarhuis. „Ik kon maar net een bandje plakken. Maar we hadden een heel handige jongen in dienst. We hebben samen stage gelopen bij een fietsenmaker in Amsterdam, en toen hebben we maar gewoon op de eerste klant gewacht. Fietsen maken is niet heel makkelijk, maar het is wel te doen. Je moet logisch denken en handig zijn. Na drie maanden konden we het.”

Groothandel

Haarhuis moet lachen als ze aan de beginperiode denkt. „We hadden geen voorraad. Daar was geen geld voor en ik had geen idee welke onderdelen we vaak nodig zouden hebben. Voor elk binnenbandje ging ik dan naar de groothandel in voorstad Vincennes, soms wel drie keer op een dag. We hadden ook heel weinig gereedschap, alleen wat schroeven en tangetjes.”

Goede fietsenmakers zijn in Parijs niet makkelijk te vinden. Haarhuis: „Er zijn er in de hele stad maar een stuk of zeven. Er zijn rond de vijftig fietsenwinkels waarvan sommige beweren dat ze ook repareren, maar ze hebben er maar weinig verstand van.” Er is pas sinds een aantal jaar een gespecialiseerde opleiding. „Daarvoor hebben we een keer een jongen uit Tunesië laten komen, omdat we geen goede reparateur konden vinden.”

Fransen hanteren een ander arbeidsethos, meent de fietsenmaakster. „Veel mensen voelen zich niet verantwoordelijk voor hun werk. Daarom is die strikte hiërarchie hier wel nodig, om mensen aan het werk te houden.” Haarhuis is echter niet het type om ’de baas te spelen’ over haar personeel. „Ik ben denk ik niet makkelijk, want ik eis veel van mijn mensen. Ik wil dat er goed wordt gewerkt en dat er kwaliteit wordt geleverd. Maar we werken samen als collega’s. Dat ervaren veel Fransen als een opluchting.”

Haarhuis, de enige vrouw in de lichtstad die fietsen repareert, is inmiddels aardig bekend. „Dat gaat vooral via mond-tot-mondreclame. We hebben een goede naam, omdat we garantie geven en gewoon goede service bieden.”

Intussen hebben de fietsenmaakster en haar collega Fouad het euvel gevonden en werkt de versnelling van de ligfiets weer. Haarhuis in haar onvervalst Twents accent: „Het is gelúkt!”

 Mail

 Print

GERELATEERDE ARTIKELEN

11-05:

Kabinet wil export extra bevorderen

10-05:

Opnieuw record exportdocumenten

09-05:

Export naar China: doe het goed

03-05:

MKB-ers naar ontwikkelingslanden