Nieuws/Nieuws

’Liefde helaas te laat herkend’

Telegraaf

Ik ken Richard al zolang ik me kan herinneren. Op de kleuterschool en op de lagere school zat hij naast me. Hij woonde in dezelfde buurt, mijn ouders waren bevriend met de zijne.

Telegraaf

We liepen samen naar school, we knikkerden samen. Als ik ruzie mijn vriendinnetjes had, nam hij het voor me op. Hij beschermde me en volgde me overal. Klasgenoten waren ongenadig: „Haha, Richard is op Ella!” Dat vond ik niet leuk. Ik was helemaal niet bezig met jongens en zeker niet met Richard. Hij was mijn maatje; niet meer en niet minder. Ik nam hem voor lief.

Ook op de middelbare school liepen onze levens parallel. We zaten niet meer in dezelfde klas, maar we kwamen elkaar vaak tegen. Ook bij een plaatselijke sportvereniging en later in het café. Altijd gezellig.

Ik had best in de gaten dat Richard verliefd op me was. Maar ik voelde nu eenmaal niet hetzelfde voor hem. Toen we een opleiding gingen volgen, allebei in een andere stad, zorgde ik ervoor dat ik hem altijd op de hoogte van mijn liefdesleven hield. Op die manier liet ik doorschemeren: dus ik val niet op jou. Daarom hield hij afstand op het romantische vlak.

Via de Pabo ging ik in het onderwijs werken. Ik trouwde met een wat oudere collega. Richard emigreerde naar Groot-Brittannië, waar hij een baan kon krijgen.

De laatste keer dat ik hem zag, straalde hij. Hij had net een leuke Engelse vrouw ontmoet en zat goed in zijn vel. Ik was trots op hem. We beloofden contact te houden en dat deden we dan ook: brieven, kerstkaarten, geboortekaartjes. Na verloop van tijd verwaterde het contact.

Mijn huwelijk liep intussen niet lekker. Mijn echtgenoot had zich als een echte bullebak ontpopt. Hij mishandelde me niet fysiek, maar hij schold me regelmatig uit en treiterde me. Soms zelfs waar de kinderen bij waren.

Uiteindelijk scheidden we. Een afschuwelijke tijd, maar ik had gelukkig veel steun.

Een paar jaar geleden vonden mijn kinderen dat ik het internet op moest. „Kom op mam, digibeet!” Ik had behoorlijk wat uitleg nodig, maar al snel was ik enthousiast. Via Facebook zocht ik vrienden van vroeger, ook Richard. Hij woonde weer in Nederland en was weduwnaar.

We spraken af voor een kop koffie. Alsof er geen decennia waren verstreken, zaten we te gieren. Het voelde enorm vertrouwd. Het klinkt cliché, maar de vonk sloeg over. We werden onafscheidelijk.

Nog steeds doet Richard alles voor me. Heb ik eens geen zin om te koken, dan neemt hij het over. Heb ik trek in croissantjes, dan haalt hij ze. Hij houdt deuren voor me open, schuift mijn stoel aan, helpt me in mijn jas. Een echte Heer, met een hoofdletter!

Wat is het heerlijk om niet bang voor je man te hoeven zijn. Om zo’n beetje dezelfde interesses te delen, om op eenzelfde manier in het leven te staan.

Maar ik kijk weleens naar Richard en denk: hoelang nog? We lopen tegen de 70 en de eerste kwaaltjes dienen zich aan.

Ik had mijn héle leven met deze fijne man kunnen delen. Zo jammer dat het anders is gelopen. Maar misschien moet ik maar gewoon genieten van het moment.

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal naar vrij@telegraaf.nl.

 

Lees meer over